ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 5

ฟู่หลันหยาที่อยู่ในรถม้าพลันขนตากะพริบไหว นางนึกขึ้นได้ว่ามู่เฉิงปินขึ้นชื่อว่าเป็นคนเจ้าสำราญ คำพูดเมื่อครู่ดูเหมือนพูดอย่างสบายๆ แต่เพราะพูดอย่างเปิดเผยไม่ยี่หระใดๆ จึงกลายเป็นคลายความน่าสงสัยลงได้อย่างสิ้นเชิง ช่างเป็นการกระทำที่ฉลาดมากจริงๆ

แต่จะมีเรื่องที่ประจวบเหมาะถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ผิงอวี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มพลางเออออคล้อยตามไป “ดูท่าแล้วพวกเรามาได้จังหวะเหมาะจริงๆ แม้แต่ที่จะพักก็ไม่มี ถ้าเช่นนั้นคืนนี้คงหนีไม่พ้นต้องดื่มสุราที่วังมู่อ๋องเสียแล้ว”

มู่เฉิงปินได้ยินดังนั้นก็ยิ่งหัวเราะดังกว่าเดิม “เป็นเช่นนี้ก็ดี! ดีเหลือเกิน!”

ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน คุณชายเติ้งที่ทักทายผิงอวี้ก่อนหน้านี้ยังคงไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจวบจนบัดนี้

เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ที่วังมู่อ๋อง ทุกคนจึงลงจากหลังม้าที่หน้าประตูใหญ่

ผ่านไปครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงหลี่หมินบอกเบาๆ “คุณหนูฟู่ เชิญลงจากรถขอรับ”

ฟู่หลันหยารับคำแล้วลงจากรถม้าโดยมีแม่นมหลินคอยประคอง เพิ่งจะยืนได้มั่นคงก็สังเกตว่ารอบด้านเงียบกริบ มีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ตนเอง

นางทำเหมือนไม่ทันสังเกตเห็น เพียงเดินตามคนรับใช้ของวังอ๋องเข้าไปด้านใน

ว่ากันตามเหตุผลแล้ว พวกนางสองนายบ่าวต้องได้พักในเรือนชั้นใน แต่เพราะเป็นบุตรีขุนนางต้องโทษ เพื่อให้สะดวกแก่การควบคุมตัว ผิงอวี้จึงมีคำสั่งให้พวกนางพักอยู่ที่เดียวกับองครักษ์เสื้อแพร

พอผิงอวี้กับหวังซื่อเจาเข้าไปในวังแล้ว ก็ถูกมู่เฉิงปินชักชวนไปร่ำสุรา เหลือเพียงหลี่หมินกับองครักษ์คนอื่นๆ เดินตามฟู่หลันหยากับบ่าวไปยังเรือนปีกตะวันตก

วังมู่อ๋องแม้จะกว้างใหญ่ ทว่าการจัดวางผังในวังกลับทำด้วยความประณีต ตามทางเดินไปยังที่พักปลูกต้นไม้ดอกไม้จนดูเขียวชอุ่ม มีกลิ่นหอมอ่อนลอยมาเป็นพักๆ ชวนให้รู้สึกสงบสุข ดูไม่สมกับชื่อเสียงอันเฉียบขาดดุดันของมู่อ๋องสักเท่าใด

เดินอ้อมไปตามระเบียงวนแล้วเดินอ้อมกำแพงบังตาอีกแห่งหนึ่ง ก็มาถึงเรือนที่พวกนางจะมาพำนักในคืนนี้

ไหนเลยจะรู้ คนรับใช้เพิ่งจะเดินนำพวกนางเลี้ยวมา ข้างหน้าก็มีเสียงหญิงสาวกำลังพูดคุยกัน เสียงนั้นตักเตือนด้วยความห่วงใย “ตอนนี้ซื่อจื่อลุ่มหลงเจ้าอยู่ก็จริง แต่เบื้องหน้ายังมีชายาซื่อจื่อ ต่อให้ซื่อจื่อไม่ว่าอะไร แต่ถ้าชายาซื่อจื่อรู้เข้า คงหนีไม่พ้นต้องถูกตำหนิแน่”

หญิงอีกคนพูดขึ้น “ข้าก็แค่ออกมาเยี่ยมน้องชายข้าที่ลานด้านนอกเท่านั้น ซื่อจื่อก็ทราบแล้ว จะมีปัญหาอันใดได้”

เสียงนั้นหวานใสราวกับเสียงนกกระจิบลอยมาตามลม ช่างไพเราะเสนาะหู ไม่เพียงฟู่หลันหยากับบ่าวซึ่งเดินนำหน้าที่ได้ยิน กระทั่งหลี่หมินกับพวกที่ตามหลังมาก็ยังเผยสีหน้าประหลาดใจจนพากันตะลึงงัน