ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 5

ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าจะได้พบสมาชิกตระกูลฝ่ายหญิงของมู่เฉิงปินโดยบังเอิญที่นี่

ทุกคนกำลังลังเลว่าจะหลบเลี่ยงไปดีหรือไม่ หญิงสาวกลุ่มหนึ่งก็เดินอ้อมกำแพงบังตาออกมาแล้ว หญิงสาวที่เดินนำหน้าผัดแป้งแต่งหน้างดงามโดดเด่น มวยผมสูงทบซ้อนเป็นชั้น ดวงตาเจิดจ้าหรี่ลงน้อยๆ แม้ใบหน้าจะมิได้งดงามชวนตะลึง แต่ก็ดูยวนเสน่ห์น่าพึงใจ

เดิมทีนางยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่พอหันมาเห็นฟู่หลันหยากับคนที่ตามมา เสียงที่จะพูดก็ชะงักกึก

แม่นมหลินเงยหน้าขึ้นมอง เห็นใบหน้าของสาวงามผู้นี้ถนัดตา สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเล็กน้อยราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อ จับจ้องใบหน้านั้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนลืมรักษากิริยาเลยทีเดียว

โชคดีที่หญิงสาวผู้นั้นมีอาการตอบสนองรวดเร็ว นางตะลึงอยู่เพียงชั่วครู่ ไม่ช้าก็เผยรอยยิ้มที่จางจนเหมือนไม่มี แล้วหันกลับอย่างว่องไว หายลับไปหลังกำแพงบังตา

รอกระทั่งคนรับใช้พาฟู่หลันหยากับทุกคนเดินต่อ ทางเดินด้านหลังกำแพงบังตาก็ว่างเปล่าเสียแล้ว ไม่ทราบว่าสาวงามคนเมื่อครู่นี้เดินอ้อมหายไปทางใด

แววประหลาดใจบนใบหน้าแม่นมหลินยังคงอยู่เนิ่นนานไม่เลือนหาย

พอมาถึงเรือนปีกตะวันตก นอกจากผิงอวี้กับฟู่หลันหยาสองนายบ่าวที่ต่างก็มีห้องพักเป็นเรือนปีกตะวันตกฝ่ายละห้องแล้ว คนที่เหลือล้วนพักกันห้องละสองคน

ฟู่หลันหยาเข้ามาถึงห้องที่อยู่ด้านในสุดโดยอาศัยคนรับใช้เดินนำมา แล้วจึงหันมาจะพูดกับแม่นมหลิน กลับเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าสงสัย ยืนนิ่งงันอยู่ข้างประตู ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

“แม่นมเป็นอะไรไปหรือ” ฟู่หลันหยาอดไม่ได้ต้องถามขึ้น

แม่นมหลินเงยหน้าขึ้นมองฟู่หลันหยา สีหน้าดูหวาดหวั่น “คุณหนูว่าโลกนี้มีคนที่เกิดมาหน้าตาเหมือนกันหรือไม่”

“เหตุใดจึงถามเช่นนี้” ฟู่หลันหยานึกสงสัยขึ้นมา

แม่นมหลินหันกลับไปปิดประตู รีบเดินไปหลายก้าวพร้อมจูงมือฟู่หลันหยาไปนั่งลงข้างโต๊ะ “แม่นมเคยพบหน้าหญิงสาวคนเมื่อครู่มาก่อน ตอนที่แม่นมเห็นนางเป็นช่วงเวลาที่อยู่ในเมืองจิงเฉิง อีกทั้งนั่นก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน”

นางกลืนน้ำลาย แววตาดูประหวั่นพรั่นพรึง “คุณหนูว่า…สิบปีผ่านไป เหตุใดหน้าตาของนางจึงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย”

ฟู่หลันหยานิ่งเงียบไปพักใหญ่ แล้วเอ่ยกระซิบ “หรือว่า…แม่นมจำคนผิด”

แม่นมหลินครุ่นคิด สีหน้าซีดขาว นานครู่ใหญ่ค่อยพูดขึ้นอย่างลังเล “ในโลกนี้จะมีเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร คิดแล้วรู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้ บางที…บางทีแม่นมคงจะจำผิดจริงๆ”

หวังซื่อเจาดื่มไปพลางทอดสายตาเย็นชามองดูสองสามคนที่กำลังพูดคุยเฮฮาพลางร่ำสุราไปด้วย

แม้มู่เฉิงปินจะให้เกียรติเขาได้นั่งในที่นั่งแขกอันทรงเกียรติ เหล่าคนรับใช้ก็คอยดูแลอย่างมิได้ขาดตกบกพร่องหรือมีอะไรที่จะตำหนิติเตียนได้ แต่เขารู้ดีว่าคนที่มีพื้นเพเช่นมู่เฉิงปิน ถึงไม่กล้าทำผิดต่อเขา แต่ลึกๆ แล้วคงนึกดูแคลนเขาอยู่ในใจ

อย่างเช่นในเวลานี้ มู่เฉิงปินกำลังเล่าเรื่องสนุกในวัยเด็กที่ตนเองขี่ม้าเล่นให้ผิงอวี้ฟัง จะอย่างไรก็ไม่มีช่องให้เขาได้พูดแทรกเลย

เขาพยายามปั้นหน้ายิ้มแย้มแต่กลับสบถด่าในใจไม่หยุด ก็แค่เป็นชนชั้นสูง คิดหรือว่าตนเองสูงส่งกว่าผู้อื่น ควรรู้ว่าตำแหน่งอันสูงส่งเปรียบไปแล้วก็เหมือนสุนัขฟางเป็นของที่ดำรงอยู่เพียงชั่วคราวเท่านั้น ดูเรื่องที่เกิดกับซีผิงโหวในวันวานและที่เพิ่งเกิดขึ้นกับฟู่ปิงในวันนี้สิ นี่มิใช่ตัวอย่างที่มีชีวิตหรอกหรือ