ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 6

“ดูเหมือนใต้เท้าผิงจะกลับมาแล้ว” แม่นมหลินช่วยกระชับผ้าคลุมผืนบางให้นาง แล้วประคองให้ลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้ยาว

จากนั้นก็ได้ยินเสียงหลี่หมินพูดขึ้นที่ด้านนอกจริงๆ “ใต้เท้าผิง ช่วยนางกลับมาได้แล้วหรือขอรับ แล้วหลันอี๋เหนียงผู้นั้นเล่า เมื่อครู่ตอนแลกเปลี่ยนตัวประกันคงจะจับตัวนางได้ในที่เกิดเหตุแล้วกระมัง”

เสียงของผิงอวี้ฟังดูเหน็ดเหนื่อยอย่างมาก “เข้าไปแล้วค่อยว่ากัน”

ฟู่หลันหยาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ฟังจากคำพูดนี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าตอนที่เรือนกลางเกิดเหตุไฟไหม้ ชายาซื่อจื่อไม่ได้ติดอยู่ในกองเพลิงอย่างที่คิดไว้ แต่ถูกหลันอี๋เหนียงผู้นั้นจับตัวไป

ฟู่หลันหยาพยายามหวนนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในคืนนี้ แล้วปะติดปะต่อหาความจริงเข้าด้วยกันทีละจุด

ตอนย่ำค่ำที่เพิ่งมาถึงชวีถัว มู่เฉิงปินบอกผิงอวี้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนโรงเตี๊ยมในเมืองเกิดไฟไหม้เสียหาย กลุ่มของพวกเขาจึงไม่มีที่พัก จำต้องพักที่วังมู่อ๋องเป็นการชั่วคราว

ด้วยเหตุผลเดียวกันนี้เอง บุรุษที่ชื่อหลันเจิ้งก็ประจวบเหมาะมีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะเข้าพักที่นี่ด้วย

เรื่องนี้บังเอิญไปสักหน่อย นอกจากความคิดที่ว่าพวกเขาได้วางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วก็ไม่มีข้อสรุปอื่นใดอีก

จากนั้นเกิดเหตุไฟไหม้ที่เรือนปีกตะวันตก นางถูกชาวอี๋จับตัวไป จึงแอบใช้เข็มพิษเล่นงานชาวอี๋เพื่อป้องกันตนเอง

ถัดจากนั้นเพื่อจะช่วยชาวอี๋ผู้นั้นออกไป พรรคพวกของเขาก็ไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น ถึงกับใช้อาคมเรียกงู

ผิงอวี้พานางหนีรอดจากฝูงงูพิษแล้ว เขาจึงได้ฉวยโอกาสนี้ใช้เลือดงูค้นหาตัวหนอนบ่อนไส้ในวังมู่อ๋อง ก่อนจะได้ตัวหลันเจิ้งออกมา

ดูจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดคืนนี้ มีเพียงเรื่องอาคมเรียกงูที่นับเป็นข้อพิรุธเดียวของสาวกนิกายเจิ้นหมัว เพราะถ้าไม่มีเขาสักคน ทุกคนในที่นี้ย่อมคาดไม่ถึงว่าหญิงสาวบุตรีขุนนางบุ๋นผู้หนึ่งซึ่งไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะมัดไก่ยังรู้จักตอบโต้ด้วยการใช้เข็มพิษ

พอหาตัวหลันเจิ้งได้ เดิมทีนิกายเจิ้นหมัวก็ดูเหมือนจะพลาดท่าเสียทีแล้ว ต้องทราบก่อนว่าองครักษ์เสื้อแพรขึ้นชื่อเรื่องการทรมานคนมานักต่อนัก หากเริ่มใช้การทรมานเพื่อสอบปากคำเมื่อใด ย่อมไม่มีคำว่าหยุดพัก จึงไม่ต้องกลัวเลยว่าจะเค้นความจริงจากปากหลันเจิ้งถึงแผนการทั้งหมดของนิกายเจิ้นหมัวไม่ได้

ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายก็คือโดยไม่รอให้ผิงอวี้กับพรรคพวกตรวจสอบหลันเจิ้งจนสาวไปหาหลันอี๋เหนียงได้ หลันอี๋เหนียงก็ชิงตอบโต้ก่อนด้วยการเดินหมากล่วงหน้าไปแล้วก้าวหนึ่ง

ตอนแรกวางเพลิงที่เรือนกลาง จากนั้นฉวยโอกาสที่ทุกคนไม่ทันระวังลักพาตัวชายาซื่อจื่อไป สุดท้ายถึงกับเอานางมาเป็นตัวประกันเพื่อแลกเปลี่ยนกับหลันเจิ้งซึ่งอยู่ในกำมือผิงอวี้

การเดินหมากทุกย่างก้าวของหลันอี๋เหนียงล้วนล่วงหน้าไปก่อนมู่เฉิงปินอย่างประจวบเหมาะ ไม่อาจหาทางป้องกันได้เลย…

ฟู่หลันหยาครุ่นคิดกับตนเอง

ข้าพอจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดผิงอวี้กับมู่เฉิงปินจึงมีสีหน้าไม่สู้ดี

แต่ว่า…หลันอี๋เหนียงเป็นใครกันแน่ ลงมือได้เฉียบขาดรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาดถึงเพียงนี้ย่อมมิใช่คนธรรมดา แม้มู่เฉิงปินจะรับนางไว้เป็นอนุภรรยา แต่เขารู้ความเป็นมาที่แท้จริงของนางหรือไม่เล่า

หัวใจฟู่หลันหยาเต้นรัวเร็ว หวนนึกถึงที่แม่นมหลินเล่าให้ฟังว่าเคยพบหลันอี๋เหนียงในเมืองจิงเฉิงมาก่อน ตอนที่ได้ฟังเรื่องนี้นางเพียงแค่รู้สึกว่าเหลวไหลไร้สาระ แต่ดูจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้แล้วนางก็เปลี่ยนความคิดไป…เป็นไปได้หรือไม่ว่านี่มิใช่แม่นมหลินจำคนผิดไป แต่มันคือเรื่องจริง