ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 7

ฟู่หลันหยาได้ยินเสียงล้อรถม้าบดเคลื่อน ร่างนางโงนเงนไปข้างหลัง พอขยับจนนั่งได้อย่างมั่นคงแล้วก็เอนร่างพิงกับตัวรถม้าพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เมื่อครู่นี้ตอนที่มู่เฉิงปินพูดคุยกับผิงอวี้ ไม่มีการเอ่ยสักคำว่าสองคณะจะร่วมทางด้วยกัน คิดๆ ดูแล้วหลังจากได้ประสบกับเล่ห์ลวงของนิกายเจิ้นหมัวมาเมื่อคืน ก็คงไม่มีผู้ใดอยากจะพลอยติดหลังแหไปด้วย

คณะเดินทางมุ่งขึ้นเหนือ ผ่านไปได้สองชั่วยามก็มาถึงจุดพักม้า

ไม่รู้ว่าผิงอวี้สังเกตเห็นอะไรเข้า จู่ๆ ก็รั้งบังเหียนสั่งให้ทุกคนลงจากหลังม้า แล้วให้เข้าไปพักผ่อนในจุดพักม้าสักพักหนึ่ง

ฟู่หลันหยากับแม่นมหลินจำต้องลงจากรถม้าเข้าไปในจุดพักม้า ขณะจะหยิบน้ำออกมาดื่มก็ได้ยินเสียงรถม้าและเสียงม้าวิ่งห้อตะบึงดังมา

หลี่หมินกับองครักษ์เสื้อแพรคนอื่นๆ เงยหน้าหันไปมองข้างนอก เขาพูดอย่างประหลาดใจว่า “นั่นรถม้าของจวนหย่งอันโหวนี่”

ผ่านไปครู่หนึ่ง คนกลุ่มนั้นก็ลงจากหลังม้าเดินเข้ามา เป็นคุณชายเติ้งกับผู้ติดตามจริงๆ พอเห็นผิงอวี้ คุณชายเติ้งก็นิ่งอึ้งไป “เจ๋ออี้?”

ผิงอวี้นิ่วหน้า

คุณชายเติ้งไม่ใส่ใจสีหน้านั้น ยังยิ้มให้เขาพลางเอ่ยว่า “เดิมทีคิดว่าพวกเจ้าเดินทางไปแล้วเสียอีก ไม่คิดว่าจะมาหยุดพักที่นี่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้เดินทางไปด้วยกัน รอให้ไปถึงจิงโจวก่อนแล้วค่อยแยกทาง จะได้คอยดูแลคุ้มครองกันและกัน…ดีหรือไม่”

“ไม่สะดวก” ผิงอวี้ผุดลุกขึ้น แล้วหยิบแส้ม้าเดินออกไปข้างนอก

พอออกเดินทางจากจุดพักม้า ตะวันแดงฉานที่ขอบฟ้าก็คล้อยต่ำลงมากแล้ว ขึ้นเหนือต่อไปอีกครึ่งชั่วยาม ในที่สุดยามท้องฟ้าเริ่มมืดลงก็ล่วงเข้าสู่เมืองลิ่วอัน

เมืองลิ่วอันอยู่ติดกับกุ้ยโจว มีรถม้าเดินทางสัญจรผ่านไปมาอยู่เนืองๆ และเพราะตั้งอยู่แนวหลังด่านสู้รบต่างๆ ของอวิ๋นหนาน จึงแทบไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากความวุ่นวายของสงคราม การค้าขายในเมืองก็เจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง

ระหว่างเดินทางเข้าเมือง ถึงแม้แม่นมหลินจะไม่เห็นทิวทัศน์ภายนอก แต่ก็ได้ยินเสียงผู้คนจ้อกแจ้กจอแจแว่วเข้ามาทางหน้าต่าง นางอดจะถอนหายใจไม่ได้ “มาถึงสถานที่ที่มีผู้คนอยู่อาศัยบ้างเสียที”

ฟู่หลันหยามัวแต่คาดเดาถึงจุดประสงค์ที่นิกายเจิ้นหมัวจะจับตัวนางมาตลอดทางจนเหม่อลอย จึงดูเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของแม่นมหลิน

มาถึงโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดของเมือง พอฟู่หลันหยากับแม่นมหลินลงมาจากรถม้าก็เห็นภาพอันงดงามของโคมไฟที่ทยอยถูกจุดขึ้น มีผู้คนเดินไปมาขวักไขว่หน้าประตูโรงเตี๊ยม ถนนหนทางรอบๆ ก็ดูคึกคักเป็นอย่างมาก

นางเงยหน้าขึ้น เหลือบเห็นแผ่นหลังผิงอวี้ที่กำลังเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมพอดี

ฟู่หลันหยารู้สึกแปลกใจ โรงเตี๊ยมแห่งนี้ออกจะดูพลุกพล่าน แต่ผิงอวี้กลับเลือกที่นี่เป็นสถานที่พัก นี่เพราะอยากจะแสดงออกว่าไม่เห็นนิกายเจิ้นหมัวอยู่ในสายตา หรือมีจุดประสงค์อื่นใดกันแน่

พอเข้าไปในโรงเตี๊ยม ก็เห็นได้ชัดว่าการตกแต่งข้างในช่างแตกต่างจากโรงเตี๊ยมแห่งนั้นบนถนนหลวงชวีจิ้งที่ได้เข้าพักเมื่อคราวก่อนอย่างสิ้นเชิง

เดินลึกเข้าไปก็เป็นสวนดอกไม้เล็กๆ แห่งหนึ่งที่ปลูกดอกไม้ต้นไม้นานาพรรณไว้ไม่น้อย การจัดวางต่างๆ ดูไม่ได้ทำอย่างลวกๆ แต่กลับทำให้นางหวนนึกถึงโรงน้ำชาอันมีชื่อหลายแห่งในเมืองจิงเฉิง

เดินผ่านสวนดอกไม้ด้านหน้าแล้วก็มาถึงหอเล็กสามชั้นที่ประดับประดาอย่างงดงาม แค่มองหอหลังนี้ปราดเดียวก็รู้ว่าล้วนเป็นห้องพักแขก ดูจากการจัดวางห้องหับแล้วรับคนได้ไม่น้อยเลย