ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 7

ฟู่หลันหยาเดินผ่านห้องโถงรวมเข้าไปข้างใน มองดูสภาพโดยรอบก็ตะลึงงัน ราวกับว่าได้กลับไปยังเมืองจิงเฉิงอีกครั้ง นางกับพี่ชายเคยแอบไปฟังเพลงที่หอหลิวเปยในเมืองจิงเฉิงหลายครั้ง ในภาพประทับจำนั้น การตกแต่งของหอหลิวเปยแทบไม่ต่างจากที่นี่เลย

จำได้ว่าครั้งหนึ่งจู่ๆ มารดาก็ทะเลาะเบาะแว้งกับบิดาด้วยเรื่องอันใดไม่ทราบได้ บิดาของนางไม่ยอมไปที่เรือนชั้นใน ออกมาอยู่ตามลำพังที่ห้องหนังสือ ผ่านไปนานนับเดือนจึงค่อยย้ายกลับ

นางกับพี่ชายเห็นว่ามารดาดูเศร้าหมอง อุตส่าห์คิดหาทางหยอกเย้ามารดาให้เบิกบานใจอยู่นาน แต่ส่วนใหญ่มารดาก็เพียงยิ้มให้ แล้วไม่ยอมพูดอะไรกับพวกนางสักคำ

นางเห็นมารดาเท้าคางพลางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบ่อยครั้ง บรรยากาศในบ้านอึมครึม นางก็พลอยรู้สึกหดหู่ไปด้วย

พี่ชายของฟู่หลันหยาไม่อยากเห็นนางเอาแต่ถอนหายใจเฮือกๆ อยู่อย่างนี้ จึงรับปากพานางไปฟังเพลงที่หอหลิวเปย เพื่อจะได้เบิกบานใจ

บัดนี้มาย้อนนึกถึง แม้ว่าฟู่หลันหยาจะดูสุภาพเคารพเชื่อฟังต่อหน้าบิดาและคนอื่นๆ แต่กลับมีเพียงพี่ชายที่รู้ว่าลึกๆ แล้วนางไม่ได้เรียบร้อยเช่นนั้น

ครั้งแรกที่ไปยังหอหลิวเปย นางเพิ่งจะอายุได้สิบเอ็ดสิบสองปี จึงแต่งตัวแบบเด็กชาย ไม่ได้สะดุดตาผู้ใดสักนิด ลอบเข้าไปในหอได้อย่างสะดวกราบรื่นโดยมีพี่ชายช่วยอำพราง

ของกินเล่นที่หอหลิวเปยรสชาติดี ดนตรีก็ไพเราะ หลังจากออกมาแล้วนางยังหัวเราะร่าพลางพูดคุยถึงหน้าตาและการแต่งตัวของนักดนตรีกับพี่ชายอย่างสนุกสนาน แต่เพราะคุยกันเพลินจนลืมตัว จึงเกือบชนกับชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเข้า

อาจเป็นเพราะสายตาของชายวัยกลางคนผู้นั้นที่ทอดมองนางดูแปลกพิกลยิ่ง แม้ผ่านมาหลายปีถึงเพียงนี้แล้วนางก็ยังคงจดจำหน้าตาของคนผู้นั้นได้อยู่เลย

เขาอายุราวสามสิบกว่า พันศีรษะด้วยผ้าป่านกับชุดยาวเหมือนบัณฑิต ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลา คิ้วยาวจรดจอนหู สีหน้าท่าทางสุภาพอ่อนโยน คนผู้นั้นยังยืนเฝ้ามองอยู่ที่เดิมแม้นางกับพี่ชายเดินจากมาไกลแล้ว…

จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแม่นมหลินพูดเจื้อยแจ้วดังแว่วมา ตัดห้วงคิดคำนึงของนางให้หยุดลง

ฟู่หลันหยาเม้มปาก ไม่รู้จะพูดอันใด ได้แต่เดินตามเถ้าแก่โรงเตี๊ยมไปเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดฟุ้งไปไกล ราวกับว่าเมื่อทำเช่นนี้แล้วความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นยามคิดถึงบิดาและพี่ชายจะบรรเทาลงได้บ้าง

แม้ในโรงเตี๊ยมจะมีห้องพักจำนวนมาก แต่เพราะมีจำนวนแขกเข้าพักมากเกินไป จึงเหลือเพียงชั้นสามที่ยังมีห้องว่าง

เดินมาถึงชั้นสาม ฟู่หลันหยาก็ไม่แปลกใจสักนิดที่ผิงอวี้ให้เถ้าแก่จัดเตรียมห้องของนางกับแม่นมหลินไว้ข้างๆ ห้องตนเอง

ฟู่หลันหยาได้ยินผิงอวี้จัดแจงสิ่งต่างๆ จนเรียบร้อยด้วยความสุขุมก็รู้สึกโล่งใจ ดูแล้วผิงอวี้คงมิได้ครั่นคร้ามต่อนิกายเจิ้นหมัวที่หมายเล่นงานนาง อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ยังไม่ปล่อยปละละเลยโดยไม่ใส่ใจว่าพวกนางสองนายบ่าวจะอยู่หรือตาย

ฟู่หลันหยาจึงยิ่งแน่ใจว่าสิ่งที่คาดเดาไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ถูกต้อง ผิงอวี้มีความเกี่ยวพันอันลึกซึ้งกับคนที่ซื้อตัวพ่อบ้านโจวจริงๆ การที่เขาต้องการปกป้องคุ้มครองนางกับแม่นมหลินให้ปลอดภัย ก็เพื่อค้นหาสิ่งที่อยู่ในตัวนางซึ่งสามารถใช้โต้กลับคนผู้นั้นได้

คนเยี่ยงใดกันที่มีทั้งเจตนาร้ายต่อนางและเกี่ยวพันกับผิงอวี้อย่างล้ำลึก…