ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 7

พอเข้ามาในห้องแล้ว แม่นมหลินก็ประคองให้ฟู่หลันหยานั่งลงที่ขอบเตียง ก่อนหันกลับไปสำรวจการจัดวางตกแต่งที่โอ่อ่าแสนประณีต นางถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ห้องพักห้องนี้ตกแต่งได้งามหรูออกปานนี้ ไม่รู้ว่าเข้าพักคืนหนึ่งต้องใช้เงินมากเท่าใด”

ฟู่หลันหยาเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าการแต่งห้องพักเช่นนี้ดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด พลันหวนนึกไปถึงความรู้สึกเมื่อแรกเดินเข้ามาในสวนดอกไม้ของโรงเตี๊ยม นางครุ่นคิดด้วยความฉงน หรือที่นี่จะเป็นหอหลิวเปยจริงๆ ไม่น่าจะใช่กระมัง หอหลิวเปยเป็นสถานที่หย่อนใจสำหรับฟังดนตรี แต่ที่นี่กลับเป็นห้องพักรับรอง

อีกอย่างหอหลิวเปยอยู่ที่เมืองหลวง โรงเตี๊ยมแห่งนี้อยู่ที่อวิ๋นหนาน ไม่ว่าเรื่องที่ตั้งหรือการใช้สอย จะอย่างไรก็ไม่อาจเชื่อมโยงถึงกันได้เลย

ขณะกำลังครุ่นคิดก็มีเสียงเถ้าแก่ดังขึ้น “คุณชายขอรับ ถึงแม้โรงเตี๊ยมของพวกเราจะอยู่ที่อวิ๋นหนาน แต่การตกแต่งและรูปแบบการจัดวางสิ่งต่างๆ ล้วนเลียนแบบมาจากโรงเตี๊ยมที่เมืองจิงเฉิงอย่างไม่ผิดเพี้ยน ไม่ปิดบังท่าน โรงเตี๊ยมของข้ามีแขกเข้าพักมาก คืนนี้มีห้องพักแขกสองสามห้องนี้เท่านั้นที่ยังว่าง ไม่อาจรับรองแขกจำนวนมากเช่นนี้ได้ไหว พวกผู้ติดตามของท่านอาจต้องยอมไปพักที่ลานด้านหลังบ้างจึงจะพอขอรับ”

ผ่านไปพักหนึ่งก็มีเสียงชายหนุ่มดังขึ้น เสียงนั้นนิ่งสุขุมและสุภาพยิ่งนัก “เติ้งอวิ๋น เจ้าจัดการแล้วกัน”

อีกคนขานรับ “ขอรับ คุณชาย”

คุณชายเติ้ง? แม่นมหลินกับฟู่หลันหยานิ่งอึ้งไปพร้อมกันทันใด เนื่องจากเพิ่งได้ยินเสียงของเขาที่จุดพักม้า ยังคงจำได้แม่น

คิดไม่ถึงว่าพวกเขาก็มาพักที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ด้วย ดีไม่ดีอาจจะพักอยู่ห้องฝั่งตรงข้ามนี้เอง

แม่นมหลินอดไม่ได้ต้องกระซิบถาม “คุณหนูเจ้าคะ นายท่านกับฮูหยินของพวกเราเคยไปมาหาสู่กับจวนหย่งอันโหวหรือไม่ แม่นมรู้สึกว่าคุณชายเติ้งดูเหมือนจะรู้จักคุณหนูนะเจ้าคะ”

“รู้จักข้า?” นางตะลึงงัน สกุลฟู่กับจวนหย่งอันโหวไม่เคยไปมาหาสู่กันเสียหน่อย

แม่นมหลินพยักหน้า “เมื่อคืนที่ลานเรือน คุณชายเติ้งเอาแต่จ้องมองคุณหนู แต่มิได้ใช้สายตาหยาบโลนเหมือนใต้เท้าหวัง ดูเหมือนจะรู้จักคุณหนูจริงๆ”

พูดถึงตรงนี้ก็พลันนึกถึงคุณชายเติ้งผู้สุภาพเรียบร้อยดุจบัณฑิต ซึ่งดูเหมือนมีเงาร่างของผู้รู้หนังสือทาบทับ จู่ๆ นางก็เกิดความคิดอันบรรเจิด “คุณหนูว่าคุณชายเติ้งกับคุณชายลู่รู้จักกันหรือไม่ คุณชายลู่มีใจคิดถึงคุณหนูเสมอ เห็นคุณชายเติ้งเดินทางมาอวิ๋นหนาน จึงได้ไหว้วานให้เขามาคอยดูแล…”

แม่นมหลินเพิ่งพูดได้ครึ่งเดียว ก็เห็นแววตาฟู่หลันหยาดูเย็นชาลงฉับพลัน นึกได้ว่าเป็นนางที่ปากพล่อย จึงตบปากตนเองด้วยความสำนึกผิด “แม่นมพูดอะไรออกมาหรือนี่! ไม่พูดเรื่องเจ้าคนสารเลวนั่นแล้ว”

พูดจบแม่นมหลินก็หันหลังกลับแล้วเดินไปข้างโต๊ะ แสร้งทำทีกุลีกุจอ แต่ในใจเจ็บปวด คุณชายลู่นั้นดูเหมือนจะดี ใครเลยจะรู้ว่าสิ้นไร้คุณธรรม ไม่พูดเสียยังดีกว่า ไม่พูดถึงเขาแล้วกัน

ฟู่หลันหยานิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนสงบใจลงได้ในไม่ช้า เห็นแม่นมหลินมีสีหน้ารู้สึกผิด ก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังครุ่นคิดแต่เรื่องหยุมหยิม จึงทั้งขบขันทั้งสงสาร “แม่นม ที่แม่นมถือคือชุดนอนของข้า เหตุใดเอาไปแขวนบนชั้นวางอ่างล้างหน้าเสียเล่า”