ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 7

แม่นมหลินได้ยินน้ำเสียงฟู่หลันหยาสงบลงแล้ว ดูไม่ได้เจ็บปวดหรือรู้สึกแย่อันใด ความกังวลใจก็สลายไปทันใด

ขณะที่สองนายบ่าวกำลังล้างหน้าล้างมือ เด็กรับใช้ก็ยกอาหารเย็นมาให้

ตรากตรำเดินทางมาเช่นนี้ ฟู่หลันหยาย่อมจะหิวนานแล้ว เพิ่งกินเสร็จก็มีคนเคาะประตู เป็นผิงอวี้นั่นเอง เขาสวมชุดยาวผ้าไหมสีเขียวเข้มอันประณีต คาดเอวด้วยไหมถัก หาได้ยากนักที่เขาจะไม่สวมชุดแพรเฟยอวี๋ ไม่รู้ว่าเพราะมีธุระต้องออกไปข้างนอกหรือไม่

แม่นมหลินเห็นสีหน้าผิงอวี้ดูเย็นชาก็ไม่กล้าถามให้มากความ รีบเปิดประตูแล้วเชิญเข้ามา

ผิงอวี้เข้ามา เหลือบเห็นจานชามบนโต๊ะเบื้องหน้าฟู่หลันหยาดูสะอาดเกลี้ยงเกลา ไม่เหลือแม้แต่น้ำแกงสักหยด ก็เอ่ยประชดว่า “ยังเจริญอาหารดีนี่”

ฟู่หลันหยาได้แต่อดทนไม่กลอกตา ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดคำจาร้ายๆ ของเขา จากนั้นจึงลุกขึ้นเอ่ยว่า “ใต้เท้าผิงมีธุระหรือ”

สายตาผิงอวี้หยุดอยู่ที่ใบหน้าของฟู่หลันหยาเป็นครู่ใหญ่ สีหน้ายังคงเรียบเฉย “ข้าต้องออกไปข้างนอกสักครู่หนึ่ง สั่งให้พวกหลี่หมินคอยเฝ้าไว้ข้างนอกแล้ว ที่นี่มีแต่พยัคฆ์ซุ่มมังกรซ่อน* ถ้าเจ้ายังอยากมีชีวิตรอด ดีที่สุดก็อย่าเดินเพ่นพ่านไปทั่วแล้วกัน”

พยัคฆ์ซุ่มมังกรซ่อน? แม่นมหลินเผยสีหน้าหวาดผวาพลางหันไปมองฟู่หลันหยา

ฟู่หลันหยานิ่วหน้าน้อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึก เท้ามือกับโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหาผิงอวี้สองก้าว แม่นมหลินเห็นดังนั้นก็รีบตรงเข้าไปประคองไว้

มาถึงตรงหน้าผิงอวี้ ฟู่หลันหยาก็พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนต้องการหารือ “ขอบคุณใต้เท้าผิงที่แจ้งให้ทราบ เพียงแต่ไม่ทราบว่าใต้เท้าผิงจะกลับมาเมื่อใด ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับใต้เท้าผิงสักหน่อย”

ผิงอวี้เห็นฟู่หลันหยาเงยหน้ามองมาที่ตนเอง ดวงตาดำขลับเจิดจ้าเป็นประกาย ริมฝีปากแดงระเรื่อ น้ำเสียงก็อ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก เขานิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง แล้วตัดบทนางด้วยน้ำเสียงกระด้าง “ข้าจะกลับมาเมื่อใดไม่จำเป็นต้องรายงานเจ้า! ถึงแม้ชั่วคราวนี้ข้าต้องคอยคุ้มกันพวกเจ้านายและบ่าวให้ปลอดภัย ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำตามคำสั่งของเจ้า!”

พูดจบ ผิงอวี้ก็ไม่รอให้ฟู่หลันหยาเอ่ยอะไรอีก เพียงหันหลังเตรียมเดินออกไป ทว่าเพิ่งจะวางมือบนที่จับประตูเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วปิดประตูลงไปอีกครั้ง หันกลับมาพูดว่า “ดีที่สุดพวกเจ้าก็อย่าหลับเป็นตายแล้วกัน ได้ยินข้ากลับมาก็จำไว้ว่าให้เปิดหน้าต่างด้วย”

“เปิดหน้าต่าง?” แม่นมหลินได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจ

ผิงอวี้พูดประชดอย่างขบขัน “ไม่เปิดหน้าต่างไว้แล้วข้าจะเข้ามาทางหน้าต่างจากห้องข้างๆ ได้อย่างไร หรือเจ้าอยากให้ข้ามาเคาะประตูต่อหน้าผู้คนกลางดึกกลางดื่น ให้เขารู้กันทั่วว่าข้ากับคุณหนูของเจ้าอยู่ร่วมห้องกัน”

แม่นมหลินจึงค่อยเข้าใจว่าผิงอวี้กังวลว่าจะมีคนทำให้คุณหนูเกิดเรื่องยุ่งยากในยามวิกาล จึงรีบรับปาก “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณใต้เท้าผิงที่รอบคอบ ไม่ให้คุณหนูต้องเสื่อมเสีย”

ผิงอวี้เหลือบมองฟู่หลันหยาแวบหนึ่งก็เบือนหน้าหนี ก่อนเปิดประตูแล้วเดินจากไป

ผิงอวี้ออกจากโรงเตี๊ยม ด้านหนึ่งสอบถามสถานการณ์ในเมืองจากเด็กรับใช้ที่อยู่ตรงประตูโรงเตี๊ยมพลางลอบสังเกตรอบด้านไปด้วย

จริงดังคาด เขาเห็นเงาร่างหนึ่งออกมาจากตรอกด้านข้างทางหางตา

ผิงอวี้ตีสีหน้าเรียบเฉยคล้ายไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ทว่าในใจกลับนึกหยัน คนสะกดรอยตามพวกนี้ตามติดเหมือนเป็นเงาตามตัว รับมือได้ยากนัก