ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 7

ออกจากโรงเตี๊ยมแล้วผิงอวี้ก็มุ่งหน้าไปตามถนน ตลอดทางเขารู้สึกว่ามีคนคอยซุ่มดูอยู่ทุกที่

เงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าข้างหน้ามีตรอกเล็กอยู่ ตรงปากตรอกมีคนขายโคมไฟ คนไม่น้อยกำลังมุงอยู่หน้าแผงขายของ ยืนออขวางทางหน้าปากตรอกจนมิด

ผิงอวี้คิดแผนไว้แล้วจึงเดินอาดๆ เข้าไปหากลุ่มคน

ทุกคนเห็นมีคนขอทางอยู่ด้านหลังก็จำต้องแหวกออกเป็นทางให้ครู่หนึ่ง รอจนผิงอวี้เดินผ่านไปแล้ว คนทั้งกลุ่มก็กลับมายืนออหน้าปากตรอกตามเดิมอย่างรวดเร็ว

ผิงอวี้เข้าไปในตรอกได้ก็เอามือไพล่หลังเดินไปได้สองก้าว ในตรอกไร้ซึ่งแสงจากโคมไฟ ในไม่ช้าความมืดมิดก็อำพรางร่างเขาไว้เกือบครึ่ง คอยเงี่ยหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านหลังอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็โคจรลมปราณแล้วกระโดดขึ้นพลางไต่ไปตามกำแพงลานเรือนด้านหนึ่งติดๆ กันหลายก้าว จากนั้นพลิกร่างขึ้นไปถึงบนกำแพง แล้วกระโดดขึ้นๆ ลงๆ อีกหลายก้าว ก่อนหายลับไปในความมืด

เขาทำเช่นนี้อยู่หลายรอบ จึงนับว่าสลัดจนพ้นจากสายตาของผู้ที่ตามสะกดรอยได้แล้ว

รอจนผิงอวี้หาตรอกฝูลู่ที่เป็นแหล่งขายของชำทางด้านทิศใต้ของเมืองพบก็ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้ว

ตรอกสายนี้เป็นที่ที่ช่างฝีมือทั้งหลายมารวมตัวกันตั้งแผงขายของในตอนกลางวัน ตลาดแห่งนี้มักจะมีคนมาเยือนอย่างหนาตาจนดูจอแจ ทว่าเวลานี้ร้านค้าในตรอกพากันเก็บแผงไปแล้ว มีเพียงแสงสีเหลืองนวลส่องลอดออกมาตามรอยแยกตรงบานประตูของร้านค้าแต่ละร้าน ยิ่งทำให้ดูเปลี่ยวร้างเงียบงัน

เขาค่อยๆ เดินผ่านตรอกนั้นไป พอเดินไปสุดตรอกก็ยืนนิ่ง กวาดตามองไปตามป้ายที่แขวนไว้ด้านบนของแต่ละร้าน แล้วไปหยุดอยู่ที่ป้ายซึ่งแขวนไว้หน้าร้านตีเหล็กร้านหนึ่งทางขวามือ บนป้ายนั้นเขียนไว้ว่า ‘ร้านตีเหล็กสกุลฉิน’

เขาเดินเข้าไปใกล้อีกสองก้าว อาศัยแสงโคมไฟเพ่งมองเสาต้นหนึ่งที่อยู่ข้างประตู ก็พบสัญลักษณ์เล็กๆ ตรงมุมที่ไม่สะดุดตาจริงดังคาด

ผิงอวี้มองจนแน่ใจแล้วก็ล้วงหยิบป้ายคำสั่งอันเล็กออกมาจากชายแขนเสื้อ เอามือไพล่หลังไว้แล้วเดินขึ้นบันได เคาะประตูอย่างไม่ลังเล

มู่เฉิงปินมอบป้ายคำสั่งนี้ให้เขาคืนก่อนวันที่จะออกเดินทาง

สกุลมู่เฝ้าพิทักษ์อวิ๋นหนานมานานปี จึงรู้จักกลุ่มอำนาจต่างๆ ในดินแดนแถบตะวันตกเฉียงใต้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ตามที่มู่เฉิงปินเล่ามา ป้ายคำสั่งนี้ทำขึ้นโดยเจ้าสำนักของสำนักฉินแห่งเมืองสู่เมื่อร้อยปีก่อน เพื่อระลึกถึงบุญคุณของมู่อ๋องที่ช่วยชีวิต จึงได้มอบป้ายคำสั่งนี้ให้แก่มู่อ๋องเป็นกรณีพิเศษ เพียงอาศัยป้ายนี้ก็สามารถเข้าออกสำนักฉินได้อย่างเสรี เพื่อสืบถามข่าวคราวต่างๆ จากคนในสำนักฉิน

สำนักฉินเป็นศัตรูคู่แค้นกับนิกายเจิ้นหมัวมาโดยตลอด ขัดแย้งต่อสู้กันมานับร้อยปีไม่เคยหยุด บัดนี้การดูแลจัดการงานต่างๆ ทั้งหลายในสำนักฉินล้วนมีคุณชายใหญ่แห่งสกุลฉินเป็นผู้ดูแล และคุณชายใหญ่ฉินก็มาพำนักที่เมืองลิ่วอันพอดี

ผิงอวี้รู้ว่ามู่เฉิงปินมอบป้ายคำสั่งให้ตนเองก็เพราะเหตุผลดังนี้ ด้านหนึ่งคือต้องการให้เขามาสืบประวัติผู้คุมกฎซ้ายของนิกายเจิ้นหมัวจากปากของคนสำนักฉิน เพื่อจะได้สะสางบัญชีแค้นในอดีตให้สาสม

อีกด้านเกรงว่าคงเป็นเพราะมีสัมพันธ์ฉันมิตรกับฟู่ปิง พอเห็นว่านิกายเจิ้นหมัวกำลังจับตาดูฟู่หลันหยาจนตกอยู่ในสถานการณ์อันยากลำบาก จึงคิดจะอาศัยอำนาจของคนสำนักฉินมาหนุนช่วย

ผิงอวี้เคาะประตูแล้วยืนคอยอยู่หน้าประตูเงียบๆ ในใจเริ่มคาดเดาบางอย่างไว้ ไม่ว่านิกายเจิ้นหมัวกับสำนักบูรพาจะมีจุดมุ่งหมายใดจึงได้พยายามเล่นงานฟู่หลันหยา ทั้งสองกลุ่มนี้ก็ต่างถูกดึงเข้ามาพัวพันแล้ว สำนักฉินเองก็ไม่แน่ว่าจะขาวสะอาดนัก