ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 1

แม้เยี่ยหรูเหนียนจะห้าวหาญเกินใคร แต่ก็ไม่อยากเป็นปรปักษ์กับบุรุษตรงหน้าผู้นี้ที่มองตื้นลึกหนาบางไม่ได้ง่ายๆ ดังนั้นในวาจาจึงยังเหลือทางเลือกให้แก่เขา หวังว่าอีกฝ่ายจะยอมทำตามโดยดี เพื่อไม่ให้เกิดการปะทะกันรุนแรง

ฝ่ามือเหยียนตี้ลูบไล้ไหล่ของฉินโยวโยวอย่างช้าๆ โดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงราบเรียบจนฟังอารมณ์ใดๆ ไม่ออก “ตอนนี้นางอยู่ในมือข้าก็ถือว่าเป็นคนของแคว้นเซียงเยวี่ย”

ฉินโยวโยวไม่รู้ว่าควรโล่งใจหรือควรใจหายดี ตั้งแต่เมื่อครู่ที่เหยียนตี้ดึงตัวนางเข้าอ้อมแขนกะทันหัน นางก็รู้สึกได้ว่าบุรุษผู้นี้ต้องการคุ้มครองนางจริงๆ ไม่ว่าผู้ที่มาเป็นใครเขาก็ไม่มีทางมอบตัวนางออกไปแน่

ทว่าปัญหาคือเขามีกำลังและความสามารถนั้นหรือไม่

ทางด้านเยี่ยหรูเหนียนนอกจากตัวเขาเองแล้ว คนชุดดำสี่คนที่เหลือล้วนดูท่าทางไม่อ่อนด้อย เป็นไปได้มากว่าล้วนแต่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามขึ้นไป

ผู้ฝึกตนโดยทั่วไปแบ่งเป็นเก้าขั้น ขั้นหนึ่งถึงหกเรียกว่าผู้ฝึกยุทธ์ เมื่อทะลวงขึ้นขั้นเจ็ดได้จะได้รับการยกย่องเป็นยอดยุทธ์ ลือกันว่านอกจากขั้นเก้าแล้วก็ยังมีลำดับขั้นที่สูงยิ่งกว่า ทว่าคนระดับนั้นหาได้ยากยิ่งกว่าหนวดเต่าเขากระต่าย แทบจะมีอยู่เพียงในตำนานเท่านั้น

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามขึ้นไปก็ไม่อ่อนด้อยแล้ว สามารถเรียกได้ว่าเป็นยอดฝีมือ คนในขั้นนี้ถูกขนานนามว่า ‘ผู้ต้านร้อย’ ในหมู่มวลชน ความหมายตรงตัวคือมีความสามารถในการสู้คนเป็นร้อยได้โดยไม่ตกเป็นรอง ส่วนบุคคลที่เข้าใกล้ยอดยุทธ์ขั้นเจ็ดเต็มทีอย่างเยี่ยหรูเหนียนนั้น รับมือคนหลายร้อยพร้อมๆ กันก็มิใช่ปัญหา

บุรุษตรงหน้าผู้นี้อายุเพียงยี่สิบห้ายี่สิบหกปี ใช้หนึ่งต้านห้าทั้งต้องกระเตงตัวภาระอย่างนางไว้ด้วย คิดจะเอาตัวรอดโดยปลอดภัยจะเป็นไปได้หรือ ฉินโยวโยวนึกสงสัยอย่างหนัก

เยี่ยหรูเหนียนทำสีหน้าเข้มแล้วเอ่ยว่า “ท่านเป็นชาวแคว้นเซียงเยวี่ย? มิทราบมีชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร” พูดพลางโบกมือให้คนชุดดำทั้งสี่ที่ด้านหลัง สี่คนนั้นก็กระตุ้นม้าไปปิดทางเข้าออกของท่าเรือไว้ หนึ่งในนั้นยังจุดพลุสัญญาณขึ้นฟ้าด้วย

มือที่พาดไหล่ฉินโยวโยวของเหยียนตี้ชะงักไปเล็กน้อย ฉินโยวโยวสังเกตเห็นได้ในทันทีว่าเขาคล้ายกำลังประเมินนาง ในใจให้นึกประหลาดใจอย่างยิ่ง ผู้อื่นถามชื่อท่าน แล้วไยท่านถึงมองข้า คนเขาเรียกพรรคพวกมาเสริมแล้ว ไฉนท่านจึงไม่มีอาการอะไรสักนิด!

นางจำข้าไม่ได้จริงๆ…ในใจเหยียนตี้บอกไม่ถูกว่าเป็นความผิดหวังหรือความโกรธเคืองกันแน่

“เจ็บ…” ฉินโยวโยวพลันรู้สึกว่าฝ่ามือใหญ่อันอบอุ่นบนหัวไหล่กลายเป็นคีมเหล็กใหญ่ บีบจนกระดูกนางแทบแหลกแล้ว นางทนไม่ไหวหลุดส่งเสียงร้องเบาๆ ออกมา

เหยียนตี้อึ้งไปเล็กน้อยก่อนเก็บมือกลับมาจัดหมวกคลุมของฉินโยวโยวที่ถูกกระแทกเปิดขึ้นไปครึ่งหนึ่งให้เข้าที่ จากนั้นก็ดึงแขนนางเดินอาดๆ ไปข้างหน้า คล้ายมองไม่เห็นการมีอยู่ของเยี่ยหรูเหนียนโดยสิ้นเชิง

ฉินโยวโยวถูกเขาลากเดินไปข้างหน้าอย่างอกสั่นขวัญแขวน เพียงประเดี๋ยวเดียวก็อยู่ห่างจากเยี่ยหรูเหนียนไม่ถึงหนึ่งจั้ง

“ใครขวางข้า…ฆ่าให้หมด!” น้ำเสียงของเหยียนตี้ยังคงราบเรียบเหมือนเก่า คล้ายว่ากำลังพูดเรื่องไม่สลักสำคัญอันใด กระทั่งฝีเท้าก็มิได้หยุดชะงักเลยสักนิด

โครม! เสียงของหนักตกลงพื้นดังมาจากที่ไม่ไกล ฟังดูดีๆ คล้ายว่ามีของหนักสี่ห้าชิ้นตกพื้นโดยพร้อมเพรียงกัน แต่เพราะเกิดขึ้นพร้อมกันจึงทำให้ฟังคล้ายเป็นเสียงเดียวแต่หนักหน่วงทอดยาว