ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 4

“เป็นเพราะเขาเคยเกือบจะกินมัน?” สายตาเหยียนตี้เลื่อนไปตกบนตัวเสี่ยวฮุย มันจงใจถูไถไซ้คอฉินโยวโยวอย่างสนิทสนม ก่อนจะแยกเขี้ยวถลึงตาใส่เหยียนตี้เป็นการแสดงอำนาจ

ฉินโยวโยวมองไม่เห็นอากัปกิริยาเล็กๆ ของมัน นึกว่ามันเพียงถูไถตนเองเพราะกำลังกลัว จึงยกมือลูบหัวปลอบมัน อีกทางก็กล่าวตอบไปตามตรง “มิใช่ ในบรรดาพวกท่านเขาถือเป็นคนที่มีความรู้สึกบนใบหน้ามากที่สุด ทั้งยังยิ้มเป็นด้วย”

เหยียนตี้คิดไม่ถึงว่าเขาจะได้รับคำตอบเช่นนี้ จึงไม่รู้ว่าควรโมโหหรือควรโล่งใจดี

เหลียงลิ่งฟังบทสนทนาของคนทั้งสองแล้วก็ตัดสินใจในทันทีว่าพอสือเอ้อร์หลางกลับมาแล้วจะต้องตักเตือนอย่างเข้มงวดถึงข้อเสียของการทำหน้าทะเล้นของเขา บอกให้เขาหัด ‘สุขุมเยือกเย็น’ เฉกเช่นองครักษ์คนอื่นให้ได้โดยเร็วที่สุด

ฉินโยวโยวไม่รู้ว่าตนเองได้ล่วงเกินเหยียนตี้โดยไม่เจตนาอีกครั้งแล้ว นางนึกขึ้นได้ว่าตนเองสลบไปทั้งเช้า ยังไม่ทันได้ถามเรื่องที่สำคัญที่สุดให้รู้เรื่อง นางจึงรีบถามทันที “นี่พวกเราจะไปที่ใด ท่านทราบหรือว่าจอมแพทย์อยู่ที่ใด”

“ไปเมืองจื่อเยี่ย ข้าสั่งให้คนปล่อยข่าวออกไปแล้ว จอมแพทย์จะมาหาเจ้าเอง” ยามที่เหยียนตี้เอ่ยคำว่า ‘จอมแพทย์’ คล้ายจะไม่เห็นด้วยอยู่บ้าง

ฉินโยวโยวอดจะพึมพำในใจไม่ได้ว่าผู้มีพระคุณปีศาจช่างเชื่อมั่นในตนเองเสียจริง แต่ไรมาตาเฒ่าจอมแพทย์อยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง แต่ละแคว้นไม่รู้มีบุคคลที่เปี่ยมด้วยอำนาจตั้งเท่าไรที่อยากพบหน้าเขาสักครั้งหนึ่ง ทว่ากลับยากราวกับขึ้นสวรรค์ เหตุใดผู้มีพระคุณปีศาจกลับพูดราวกับเห็นจอมแพทย์เป็นลูกน้องไปได้เสียเล่า

ประเดี๋ยวก่อน…เมืองจื่อเยี่ย? นั่นมิใช่เมืองหลวงของแคว้นเซียงเยวี่ยหรือไร ในเมื่อผู้มีพระคุณปีศาจเกิดในราชวงศ์แคว้นเซียงเยวี่ย การมีบ้านอยู่ที่เมืองจื่อเยี่ยก็ถือเป็นเรื่องปกติยิ่ง หากแต่เซิ่งผิงชินอ๋องที่น่าตายผู้นั้นก็อยู่ที่นั่นเหมือนกันกระมัง

“พวกเราเปลี่ยนสถานที่ที่จะพบกับจอมแพทย์ได้หรือไม่” ฉินโยวโยวต่อรองอย่างระมัดระวังยิ่ง

“ไม่ได้” เหยียนตี้ปฏิเสธรวดเร็วโดยไม่อ้อมค้อม ไม่เหลือที่ให้ต่อรองแม้แต่น้อยนิด

“เพราะเหตุใด” ฉินโยวโยวถามอย่างไม่ถอดใจ

“อีกสองเดือนเมืองจื่อเยี่ยจะจัดงานเวทีประลองสุดยอดฝีมือ”

“ท่านต้องเข้าร่วม? ท่านรู้วิชากลไก?” ฉินโยวโยวถามด้วยความแปลกใจ

“ไม่รู้ แต่ก็ไม่อยากพลาดงานใหญ่”

ก็ยังดี หากผู้มีพระคุณปีศาจรู้แม้กระทั่งวิชากลไก เช่นนั้นก็แข็งแกร่งจนไร้เหตุผลเกินไปแล้ว ฉินโยวโยวรู้ว่าบัดนี้ตนเองไม่มีโอกาสให้ต่อรองได้อีก ยังดีที่แม้เซิ่งผิงชินอ๋องจะเคยพบหน้านางมาก่อน แต่เวลานั้นนางอยู่ในรูปโฉมที่แปลงมา เสียงก็จงใจดัด ต่อให้เจอกันซึ่งหน้าเขาก็น่าจะจำนางไม่ได้

รอให้ตบะข้าฟื้นคืนมาแล้วก็ไม่ต้องคอยมองสีหน้าผู้มีพระคุณปีศาจอีกต่อไป ส่วนตอนนี้…อดทนแล้วกัน!

สือเอ้อร์หลางตั้งใจจะล้างภาพจำอันเลวร้ายในใจว่าที่นายหญิงของตนเอง จึงนำเห็ดสดใหม่กลับมาด้วยถุงใหญ่ ตั้งแต่ต้นจนจบเสี่ยวฮุยก็จำได้เพียงจู้อวิ๋นเฟยม้าแดงตัวใหญ่ที่น่าสยดสยอง อันที่จริงมันจำสือเอ้อร์หลางไม่ค่อยได้เท่าไรนัก ขณะที่กินเห็ดแสนอร่อยคำโตมันก็ตัดสินใจยกโทษให้เขาอย่างใจกว้างแล้ว

เหยียนตี้มองเสี่ยวฮุยกินเห็ดพิษที่มีสีสดจนชวนให้คนขวัญผวาลงไปจำนวนมากแล้วก็ยังไม่เป็นอะไร จึงอดประหลาดใจไม่ได้ เห็นทีภายในตัวกระต่ายทึ่มตัวนี้จะมีความพิเศษอยู่บ้าง