ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 5

มิน่าระหว่างทางต้าจุ่ยกินหญ้าไหมทองสมุนไพรวิเศษขั้นห้าไปต้นหนึ่ง เหยียนตี้กลับไม่เจ็บไม่คัน ที่แท้เขาก็ไม่เห็นของขั้นต่ำพรรค์นี้อยู่ในสายตานี่เอง

“ท่านรวยยิ่งนัก!” ฉินโยวโยวอุทานขึ้นมา ไม่เสียแรงที่แคว้นเซียงเยวี่ยเป็นถึงแคว้นใหญ่อันดับหนึ่งในใต้หล้า เป็นชินอ๋องของแคว้นนี้ออกจะมั่งมีเกินไปแล้วจริงๆ

คิดดูอีกทีก็รู้สึกไม่ค่อยถูกต้องอยู่บ้าง “ท่านว่าจวบจนบัดนี้คลังสมบัตินี้เพิ่งมีคนเคยเข้ามาเพียงห้าคน ท่านไม่กลัวข้าจะแพร่งพรายความลับหรือฉวยโอกาสตอนที่ออกแบบกลไกให้ท่านแอบขโมยของไปหรือไร”

“เจ้าไม่ทำหรอก” เหยียนตี้พูดอย่างมั่นใจ

“ท่านเชื่อมั่นในตัวข้ามากนี่” ฉินโยวโยวอดจะหลงตนเองขึ้นมาไม่ได้ นางมีใบหน้าที่น่าเชื่อถืออยู่แล้ว

เหยียนตี้ไม่ให้ความเห็น

จวบจนภายหลังฉินโยวโยวถึงได้รู้ว่าเหยียนตี้ไม่ได้เชื่อมั่นอะไรในตัวนาง แต่เขาแค่มั่นใจว่านางหนีไม่พ้นเงื้อมมือเขาแน่นอนก็เท่านั้น

เหยียนตี้พิสูจน์ฝีมือของฉินโยวโยวด้วยตนเองแล้วก็ยิ่งมั่นใจในแผนการของตนเอง ฉินโยวโยวรู้สึกว่าเขาดูจะอารมณ์ดีไม่เลว จึงถือโอกาสถามว่า “ท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่าท่านจำข้าได้อย่างไร”

“ไม่ได้” คำตอบของเหยียนตี้ตรงไปตรงมาไม่ซับซ้อนมาแต่ไหนแต่ไร ทำคนสะอึกได้ในทันที

ตัวสารเลวนี่!

“เก็บกรรไกรลงเสีย ต่อให้เจ้ายังไม่เสียตบะ แต่อาศัยมันก็ไม่มีทางทำข้าบาดเจ็บได้” เสียงราบเรียบของเหยียนตี้ยิ่งทำให้ฉินโยวโยวฟังออกถึงน้ำเสียงเยาะเย้ยหยามเหยียดของเขา

ฉินโยวโยวเริ่มขุ่นเคืองอย่างหนักจนกลายเป็นแค้นใจ ตัวสารเลวนี่รู้ได้อย่างไรว่านางมีความคิดจะจับกรรไกรแทงเขาให้พรุน!

เหยียนตี้คล้ายมองไม่เห็นสีหน้ายุ่งเหยิงของฉินโยวโยว เขายื่นมือไปจับมือซ้ายของนางไว้ก่อนเอ่ยว่า “ไปกันเถอะ กลับไปคิดให้ดีว่าจะวางกลไกในนี้ใหม่อย่างไร ก่อนจะเสร็จงาน เจ้าก็อยู่ในจวนอย่างว่าง่าย อย่าไปที่ใด”

ใบหน้าเขายังคงราบเรียบไร้ความรู้สึกเหมือนที่แล้วมา แต่ฉินโยวโยวรู้สึกว่าเขากำลังยิ้ม ยิ้มอย่างมีเจตนาร้ายและได้ใจยิ่งนัก

พยัคฆ์ในที่ราบ! หากตบะนางยังอยู่ ต่อให้สู้เขาไม่ได้ก็ยังใช้อาวุธลับในตัวเล่นงานเขาให้เห็นดีกันได้ ทว่ายามนี้การเคลื่อนไหวการตอบสนองของนางช้าลงกว่าในอดีตไม่ใช่แค่สิบเท่า นางคิดจะลุกขึ้นต่อต้านตัวสารเลวที่มีความสามารถสูงจนน่าโมโหในเวลานี้ก็เท่ากับรนหาที่ตาย

ไม่รู้ว่าจอมแพทย์จะมาถึงเมื่อใด เมื่อก่อนทุกเรื่องล้วนมีอาจารย์เป็นผู้จัดการ สำหรับนางแล้วตบะมีไว้แค่ช่วยทำให้หูตาว่องไวและการเคลื่อนไหวรวดเร็วแม่นยำมีพลังขึ้นเท่านั้น หลังอาจารย์หายตัวไปนางถึงได้รู้ซึ้งว่าตบะที่สั่งสมมาคือเครื่องคุ้มครองชีวิตและศักดิ์ศรีของตนเอง

“ตัวเลวทรามที่คิดค้นลูกกลอนสลายพลังนั่นออกมา! ข้าขอสาปแช่งให้คนผู้นั้นแต่งเมียไม่ได้ไปทั้งชาติ!” ฉินโยวโยวเข่นเขี้ยวเอ่ยกระซิบอย่างเคียดแค้น นางถูกยาลูกกลอนที่สมควรตายนี้ทำร้ายจนมีสภาพอันน่าอเนจอนาถ!

เหยียนตี้ฝีเท้าชะงัก ในดวงตามีแววประหลาดวาบผ่าน

“เป็นอะไรไป” ฉินโยวโยวมองเขาด้วยสีหน้าแปลกใจ

“ไม่มีอะไร” เหยียนตี้ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ฉินโยวโยวมั่นใจว่าเขา ‘มีอะไร’ แน่ๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป