ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ บทที่ 5

เหยียนตี้สั่งกองทหารบุกโจมตีด้วยความเดือดดาล ตลอดทางนอกจากกับดักแล้วก็ไม่พบเจอคนเป็นๆ ออกมาต่อต้านแม้แต่ครึ่งคน เขาจึงบุกเข้าไปถึงค่ายภูเขาได้โดยไม่ยากเย็นอะไร ก่อนจะค้นพบว่าค่ายอันใหญ่โตนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว แม้แต่หมาแมวก็ไม่เหลือสักตัวเดียว

ต้าจุ่ยนึกเรื่องอดีตขึ้นได้ก็แค่นเสียงออกทางจมูกก่อนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เซิ่งผิงชินอ๋องผู้นี้ใจแคบเกินไปแล้ว เป็นถึงบุรุษอกสามศอก เรื่องแค่นี้ก็ถึงกับแพ้ไม่เป็น”

ฉินโยวโยวพูดด้วยความร้อนตัว “อันที่จริงตอนนั้นข้ายังทำอีกเรื่องหนึ่งด้วย…”

“อะไรหรือ” ต้าจุ่ยได้ฟังก็รู้ว่ายังมีความนัยซ่อนอยู่

“ข้าชูนิ้วกลางให้เขาต่อหน้าธารกำนัล” ฉินโยวโยวทั้งหงุดหงิดทั้งละอายใจ

ต้าจุ่ยเบิกตากว้างพูดกับฉินโยวโยว “เจ้าไปหัดกิริยาต่ำทรามเช่นนี้มาจากที่ใด!”

ฉินโยวโยวคับข้องใจยิ่ง “ข้าจะไปรู้หรือว่าสัญลักษณ์มือนั้นจะมีความหมาย ‘เช่นนั้น’ ”

วันนั้นพอฉินโยวโยวส่งตัวคนในค่ายออกไปจนหมดแล้ว นางก็อยู่รั้งท้าย ตั้งใจจะรอปล่อยประตูตรงปากถ้ำขุมทรัพย์ลงมาเพื่อขวางการสะกดรอยตามของกองทหาร ครั้นนางก็นึกถึงว่าเหยียนตี้ที่เฉียวมู่ฉาพูดถึงนั้นมีความโหดเหี้ยมกระหายเลือดและมีใบหน้าที่เย็นชาไร้ความรู้สึกเพียงไร นึกถึงว่าคนเป็นพันทั้งค่ายภูเขาต้องเดือดร้อน ต้องจำยอมทิ้งเรือนหนีไปที่อื่นเพราะเขา นางก็เกิดความคิดจะทำให้เขาต้องโมโหก่อนออกไป

ขณะที่เหยียนตี้นำทหารกองใหญ่มาถึงด้านล่างถ้ำเขาก็เห็นฉินโยวโยวที่แปลงโฉมเป็นหนุ่มน้อยร่างผอมแห้งยืนอยู่ตรงปากถ้ำเพียงผู้เดียว นางชูนิ้วกลางให้เขาต่อหน้ากองทหารหลายพันด้วยท่าทางไม่อินังขังขอบใดๆ หัวเราะลั่นสามทีแล้วก็หย่อนคำพูดไว้ว่า ‘เทพสงครามบ้าบออะไรกัน ก็แค่นี้เอง!’ จากนั้นก็หันหลังหายลับเข้าไปในถ้ำ

นี่ต่างหากถึงจะเป็นสาเหตุหลักที่เหยียนตี้ ‘จำ’ ฉินโยวโยวได้มิรู้ลืม

“ข้าเห็นท่านอาเฉียวทำท่าอย่างนั้นตอนที่ทะเลาะกับคนอื่นแล้วดูน่าเกรงขามยิ่ง ก็เลยถามความหมายจากเขา เขาตอบข้าว่าเป็นท่าทางแสดงการดูถูกฝ่ายตรงข้าม ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเขาจะหลอกลวงข้าเล่า!” ฉินโยวโยวยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรม

ต้าจุ่ยคิดดูเล็กน้อยก็เข้าใจ เฉียวมู่ฉาเป็นคนหยาบที่ตรงตามตำรา เขาทำสัญลักษณ์มือที่แสนหยาบคายนี้แล้วบังเอิญถูกหลานสาวผู้ ‘บริสุทธิ์ไร้เดียงสา’ อย่างฉินโยวโยวมาเห็นเข้า ซ้ำยังซักไซ้ถามความหมายของสัญลักษณ์มือกับเขาโดยตลอด เขาไหนเลยจะมีหน้ามาอธิบาย จึงได้แต่ตอบอย่างขอไปที ผลคือฉินโยวโยวเชื่อว่าเป็นจริงตามที่เขาบอก ทั้งยังนำไปใช้กับเหยียนตี้ หาเรื่องยุ่งยากครั้งใหญ่ใส่ตัวโดยใช่เหตุ

ที่แคว้นเซียงเยวี่ย ความหมายของการชูนิ้วกลางไม่เพียงหมายถึงการลบหลู่ แต่ยังต่ำทรามหยาบคายยิ่งยวด เหยียนตี้เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ เป็นถึงเซิ่งผิงชินอ๋องผู้มีฐานะสูงส่งและไม่เคยรบแพ้ คาดว่าโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยถูกใครปั่นหัวเล่นถึงเพียงนี้ และยิ่งไม่มีใครกล้าชูนิ้วกลางใส่เขาต่อหน้า การลบหลู่นี้เพียงพอจะทำให้เขา ‘ซาบซึ้งไปถึงทรวง’ เลยทีเดียว

“เจ้าแปลงโฉมตลอดเวลาที่ออกไปข้างนอก แล้วเขาจำเจ้าได้อย่างไร” ต้าจุ่ยคิดแล้วก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง

“ข้าเองก็รู้สึกว่าแปลกยิ่ง” ฉินโยวโยวตั้งใจว่าหากมีโอกาสจะลองถามผู้มีพระคุณปีศาจดู เพื่อไม่ให้คราวหน้านางถูกคนจำได้อีก

“ข้าว่าแล้วเชียวว่าเซิ่งผิงชินอ๋องผู้นี้ต้องคิดมิดีมิร้ายกับเจ้าแน่นอน! แต่อย่างน้อยคงไม่ถึงกับทำอันตรายเจ้าในเวลาอันสั้น ยาลูกกลอนที่เขาให้เจ้ากินนั้น เจ้าก็หาโอกาสให้ข้าดูว่าเป็นยาอะไรให้ได้โดยเร็วที่สุดด้วย!” ต้าจุ่ยแค่นเสียงกล่าว