ทดลองอ่าน ราชันใต้อาณัติ เล่ม 3 บทที่ 1

ด้านนอกท้องฟ้าสว่างจ้า หิมะหยุดตกแล้ว ฉินโยวโยวที่นั่งอยู่ในเกี้ยวรู้สึกได้เพียงความหนาวเหน็บถึงกระดูก นางทั้งร้อนใจอยากพบเหยียนตี้ไวๆ ทั้งกลัวจะพบว่าตู้เหวยเหนียงหลอกลวงนาง กระทั่งเกี้ยวหยุดลง ตู้เหวยเหนียงประคองนางมาถึงข้างในตำหนักอีกหลังหนึ่ง นางก็ยังรู้สึกว่ามือเท้าเย็นเฉียบ แข็งทื่อไปทั้งร่าง

ไทเฮากับฮ่องเต้ล้วนอยู่กันครบ พอเห็นตู้เหวยเหนียงพาฉินโยวโยวมา ฮ่องเต้ก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อนถอยไปสองสามก้าว เขาหลบไปนั่งลงข้างไทเฮาเองอย่างหาได้ยาก และยกที่นั่งเดิมของตนเองให้นาง

ในสายตาฉินโยวโยวมองไม่เห็นผู้อื่นโดยสิ้นเชิง นางเอาแต่จับจ้องเหยียนตี้ที่อยู่บนเตียง

ตู้เหวยเหนียงพาฉินโยวโยวนั่งลงริมเตียง นางยื่นมือไปลูบใบหน้าเหยียนตี้อย่างระมัดระวัง

ยังอุ่นอยู่ นางรู้สึกถึงลมหายใจของเขาได้ เขายังมีชีวิตอยู่จริงๆ!

ในใจฉินโยวโยวพลันโล่งขึ้นมาทันที นางเกือบทรุดร่างอยู่ริมเตียง น้ำตาเม็ดใหญ่พากันร่วงลงมา

ไทเฮาเอื้อมมือมาลูบศีรษะฉินโยวโยว กล่าวอย่างอ่อนโยน “เด็กดี ไม่ต้องร้อง หย่งเล่อไม่เป็นอะไร”

ในตำหนักไม่มีคนอื่น แม้แต่ตู้เหวยเหนียงก็ถอยออกไปแล้ว ฮ่องเต้จึงแค่นเสียงหัวเราะก่อนเอ่ยว่า “หากหย่งเล่อเป็นอะไรไป เราก็ต้องจากไปพร้อมเขาแล้วสิ น้องสะใภ้วางใจได้”

วาจานี้ไฉนจึงฟังดูพิกลเพียงนี้

ทว่าฉินโยวโยวคิดถึงจุดนี้แล้วก็เหลือบมองฮ่องเต้ปราดหนึ่ง นอกจากใบหน้าซีดเซียวอยู่สักหน่อยแล้วเขาก็ดูมีชีวิตอยู่ดี ในที่สุดนางก็วางใจได้สนิท

ฉินโยวโยวรับผ้าเช็ดหน้าที่ไทเฮายื่นให้มาซับน้ำตาอย่างเก้อเขินอยู่บ้าง ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา “ขะ…ข้าเห็นหย่งเล่อถูกคนใช้กระบี่แทง…”

นางนึกถึงภาพเหตุการณ์นั้นขึ้นมาก็อดจะสั่นสะท้านไปทั้งร่างไม่ได้ หรือว่านางอารมณ์พลุ่งพล่านเกินไปจนมองผิด

ฮ่องเต้เลิกคิ้วตอบว่า “ตำแหน่งหัวใจของหย่งเล่อแตกต่างจากคนทั่วไปมาตั้งแต่เกิด หัวใจเขาจะอยู่เอียงจากปกติ อันที่จริงกระบี่เล่มนั้นมิได้แทงถูกจุดสำคัญ จะว่าไปก็เป็นเพราะพวกเราพี่น้องชะตายังไม่ถึงฆาตด้วย”

ฉินโยวโยวย้อนนึกเล็กน้อย ดูเหมือนจะเป็นตามนี้จริงๆ

นางมักซบอยู่บนร่างเหยียนตี้ ฟังเสียงหัวใจเต้นของเขาชินแล้วก็มิได้ใส่ใจ ตอนนี้มีฮ่องเต้เอ่ยเตือน…มิน่านางถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ที่แท้หัวใจของสามีปีศาจก็อยู่ตำแหน่งต่างจากผู้อื่น

ยังดีๆ!

ฉินโยวโยววางเรื่องในใจลงได้ทั้งหมดในที่สุด สมองก็เริ่มกลับมาทำงาน นางเงยหน้าถามฮ่องเต้ “คนที่ลอบทำร้ายหย่งเล่อในคืนนั้นเป็นใครเพคะ”

นางคิดไม่ออกว่าคนผู้นั้นลอบเข้าตำหนักอักษรอย่างไร้สุ้มเสียงภายใต้การสังเกตของผู้แข็งแกร่งระดับราชันยุทธ์ตั้งห้าคนได้อย่างไร และยิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดมือของเหยียนตี้วางอยู่บนแกนกลางเปิดปิดกลไกแล้วแท้ๆ ไฉนกลับไม่เปิดการทำงานกลไกภายในห้อง

นางพยายามย้อนนึกถึงฝีมือของคนผู้นั้น แม้จะสมควรอยู่ระดับราชันยุทธ์เช่นกัน แต่ก็ไม่น่าจะแข็งแกร่งถึงขั้นนี้

บางที แม้จะมีกลไกในห้องอยู่และเหยียนตี้ยังคงหลบกระบี่นั้นไม่พ้น แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทางหนีรอดออกไปได้ง่ายดายเพียงนี้

“เป็นมือสังหารจากแคว้นตัวลี่หรือควรกล่าวว่าเป็นคนที่สำนักเฟิ่งเสินส่งมา สมคบคิดกับนักกลไกและช่างฝีมือบางคนที่รับผิดชอบบูรณะตำหนักอักษร กลไกบางส่วนของตำหนักอักษรถูกคนทำลายตั้งแต่ก่อนพวกเจ้าเข้าไปแล้ว คนผู้นั้นน่าจะลอบเข้าไปล่วงหน้า แล้วใช้วิชาหดกระดูกและวิชาควบคุมลมหายใจซ่อนตัวอยู่ในช่องลับสำหรับติดตั้งกลไกจุดหนึ่งที่อยู่ใต้พื้น รอคอยโอกาสลงมือ” ฮ่องเต้บอกเล่าเพียงคร่าวๆ คงเพราะมีบางเรื่องยังตรวจสอบได้ไม่ชัด เขาจึงยังไม่พูดอะไรมาก

กลไกไม่สามารถใช้การได้ในเวลาสำคัญเช่นนี้ เขากับไทเฮาดูไม่ได้ต้องการจะต่อว่าฉินโยวโยว แต่ฉินโยวโยวกลับไม่ตำหนิตนเองไม่ได้