ทดลองอ่าน ร้อยเรียงรักเคียงฤทัย บทที่ 2.1-2.3

บทที่ 2-1 สามีภรรยาปลอม

1

เมื่อลู่หย่วนเดินมาถึงหน้าประตูก็รู้สึกลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ผลักประตูเปิดออก สิ่งที่ทำให้เขาสติหลุดลอยก็คือซย่าชิงยวนยังอยู่ในห้อง นางเปิดผ้าคลุมหน้าออกมาแล้ว กำลังนั่งที่ข้างโต๊ะถือสุรามงคลดื่มคู่กับเมล็ดแตง กินอย่างเอร็ดอร่อยมีความสุข เมื่อนางเห็นเขายืนเหม่อที่หน้าประตูก็ช้อนตาขึ้นมาแย้มยิ้ม

“ใต้เท้าลู่”

ลู่หย่วนใจลอยไปชั่วขณะ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะ เขาหยิบสุรามงคลจากข้างมือนางมาดื่มรวดเดียวหมด

“คืนนี้ประตูลานบ้านไม่ได้ลงกลอนไว้ องครักษ์ก็แยกย้ายไปหมดแล้ว หากเจ้าอยากไปจากเจียงตู ข้าจะช่วยเจ้าออกจากเมือง”

ลู่หย่วนก้มหน้า รอให้นางลุกขึ้นมา แต่เขากลับได้ยินนางหัวเราะ ก่อนจะถือไหสุราขึ้นมาและรินให้เขาจอกหนึ่ง

“ข้าไม่ไป”

เขาไม่มองนาง เพียงเล่นจอกสุราในมือ “เจ้าไม่กลัวข้าหรือ ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ใช่บอกว่าสกุลลู่กับสกุลซย่า…มีความแค้นต่อกันหรือ”

หลังนางสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วสุดท้ายก็รวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น “ใต้เท้าลู่ ข้าอยากคุยกับท่านสักหน่อย”

เขาวางจอกสุราลง มองนางแวบหนึ่ง แววตาอบอุ่นขึ้นกว่าตอนเพิ่งเข้ามาในห้องมาก “ว่ามา”

“ข้าไม่รู้ว่าเพราะอะไรใต้เท้าลู่ถึงอยากขอข้าแต่งงาน แต่ข้าเดาว่าใต้เท้าลู่ไม่ใช่ตัวเดรัจฉานที่โหดเหี้ยมอำมหิตอย่างญาติผู้พี่ข้า หากใต้เท้าลู่เห็นข้าเป็นศัตรูจริง เมื่อคืนนี้ก็คงไม่…ชะ…ช่วยข้าในห้วงวิกฤต”

พอนึกถึงเมื่อคืนนี้ นางก็หน้าแดงครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “และข้าก็รู้ว่าลู่ซย่าสองตระกูลมีความแค้นข้ามรุ่น แต่ห้าปีก่อนข้าป่วยเป็นโรคร้ายแรง หลังหายดีก็ลืมเรื่องทั้งหมดไปแล้ว ถ้าจะให้ข้าชดใช้หนี้ที่สกุลซย่าติดค้างสกุลลู่ ช่วยบอกข้ามาก่อนได้หรือไม่ว่าปีนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ หากเป็นบิดาข้าที่หักหลังคุณธรรมน้ำมิตร ปรักปรำท่านแม่ทัพลู่จริง ข้าจะตายใต้เงื้อมมือท่านก็นับว่าสมเหตุสมผลแล้ว”

เขามองตานางด้วยสายตาซับซ้อน ผ่านไปครู่หนึ่งถึงเอ่ยว่า “เรื่องในตอนนั้นไม่ใช่ความผิดเจ้า”

แสงสว่างในดวงตานางดับลงทันควัน นางผินหน้าไปไม่มองเขา “แสดงว่าเรื่องที่บิดาข้ายื่นฎีกาฟ้องท่านแม่ทัพลู่เป็นความจริง ที่สกุลลู่ประสบเภทภัยก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับสกุลซย่าจริงๆ”

เขาไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดีจึงเทสุราอีกจอกดื่ม ถึงค่อยตอบคำถามนาง “ข้อเท็จจริงของเรื่องนี้ ข้าผู้แซ่ลู่กำลังตรวจสอบ แต่ข้าไม่เคย…เกลียดชังเจ้า”

ในใจนางสั่นสะท้าน มองขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ประสานกับสายตาลุกโชติช่วงของเขาใต้เทียนแดง เสียงหัวใจเต้นก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

“ถ้าเช่นนั้นเพราะเหตุใดใต้เท้าลู่ถึงมาตามหาข้าถึงเจียงตู”

เขายิ้มเจื่อน “เจ้าอยากรู้จริงหรือ”

นางกัดริมฝีปาก สงครามใหญ่ก่อตัวขึ้นในใจ แต่สุดท้ายก็พยักหน้า

มือเขากุมจอกสุรา หมุนไปมาอยู่หลายรอบ อยากจะเอ่ยแต่ก็ยั้งไว้ชั่วขณะ สุดท้ายกลับทอดถอนใจ

“ข้าเคยรับปากคำฝากฝังจากผู้อื่นว่าจะปกป้องเจ้าให้ปลอดภัย”

นางเบิกตากว้างอย่างประหลาดระคนอัศจรรย์