ทดลองอ่าน ร้อยเรียงรักเคียงฤทัย บทที่ 2.4-2.6

บทที่ 2-6 สามีภรรยาปลอม

10

คืนวันนั้นในยามราตรีมืดมิด เมืองหลวงฝนตกหนัก

ศพของหญิงชุดแดงถูกคนชุดดำสองคนทิ้งลงบ่อน้ำ ฟ้าแลบขึ้นมา ส่องให้เห็นชั่วขณะที่หญิงสาวร่วงลงจากปากบ่อ คนชุดดำรีบร้อนจากไป รอยเลือดที่เหลืออยู่บนพื้นถูกพายุฝนชะล้างจนไร้ร่องรอย

ผ่านไปพักใหญ่เมื่อสายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้า จู่ๆ มือขาวซีดข้างหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากข้างบ่อน้ำ บนเล็บมีแต่รอยเลือด จากนั้นก็เป็นใบหน้าหนึ่ง หรือพูดให้ถูกก็คือเป็นหน้ากากอันหนึ่ง ไม้จวี่* สีขาวทาสีแดง สลักดวงตาคู่หนึ่งที่เหมือนจะร้องไห้ก็ไม่ใช่ เหมือนจะยิ้มก็ไม่เชิง มือที่ขาวซีดนั้นปลดหน้ากากลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เละเทะมีเลือดอาบ

“เสาเย่าหยุดนะ!” บัณฑิตชุดขาวผวาตื่นจากความฝัน ผุดลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียง แผ่นหลังอาบเหงื่อเปียกชุ่มโชก ในเตาหอมทองแดงข้างเตียงจุดกำยานก้อนเล็กเอาไว้ เผาไหม้จนเหลือแต่เถ้าแล้ว มีเพียงควันสีขาวม้วนเป็นเกลียว เขาพลิกตัวลงจากเตียงไปล้างหน้า พยายามทำให้ตนเองสงบลง แต่สองมือกลับยังคงสั่นระริก ห้องนอนเขาเล็กแคบแต่สะอาดสะอ้าน มีหนึ่งเตียง หนึ่งโต๊ะ กับอีกหนึ่งม้านั่ง

สีเขียวเข้มของไผ่เขียวนอกหน้าต่างแผ่ขยายออก เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะหันเดินไปที่หัวเตียง ตรงนั้นแขวนหน้ากากอยู่อันหนึ่ง บนสีแดงชาดสลักลูกตาเรียวยาว เหมือนกับที่หญิงสาวที่ตายไปผู้นั้นสวมใส่ไม่มีผิด

ชายชุดขาวหยิบหน้ากากขึ้นมา ใส่เข้าไปในห่อผ้าสำหรับเดินทางแล้วเปิดประตูเดินออกไป นอกประตูคือแสงแดดเจิดจ้าไม่สิ้นสุด

11

ลู่หย่วนตื่นขึ้นมาในตอนเช้า พบว่าตนได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสะอาดแล้ว

ซย่าชิงยวนเลิกม่านประตูขึ้นเดินเข้ามา ในมือถือเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ตากแห้งเรียบร้อย ก่อนจะหันมองเขาปราดหนึ่ง “ตื่นแล้วหรือ ข้าจะออกไปทำธุระ บนโต๊ะมีโจ๊กและกับข้าว แล้วก็…ยาสร่างเมา”

ลู่หย่วนนวดหน้าผาก เอ่ยถามขึ้นอย่างจับจุดสำคัญได้แม่น “เมื่อคืน…ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้า”

เริ่มแรกซย่าชิงยวนเดินไปถึงประตูแล้ว พอได้ยินคำพูดนี้พลันเปลี่ยนจากท่าทีเมื่อครู่ที่นอบน้อมเป็นโยนเสื้อผ้าในมือใส่หน้าเขาอย่างหยาบคาย “ท่านเปลี่ยนเอง!” แล้วรีบหมุนตัววิ่งจากไป

ลู่หย่วนถูกโยนเสื้อใส่หน้า แต่กลับอารมณ์ดีขึ้นมา เขาคลอเพลงออกจากจวนไปทำงาน

ทว่าบ่าวรับใช้กลับเอ่ยปากที่ด้านหลังเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ “ใต้เท้า คราวหน้าจะดื่มหนักไม่ได้แล้วนะขอรับ”

ลู่หย่วนงงงัน “…”

“เมื่อวานใต้เท้าดื่มหนักไป ฮูหยินเรียกข้าน้อยให้ไปเปลี่ยนเสื้อให้ใต้เท้า ใต้เท้ากอดฮูหยินไว้ไม่ปล่อย ทั้งยังอาเจียนใส่ทั่วตัวฮูหยินอีก”

ลู่หย่วนแทบจะพูดอันใดไม่ออกไปชั่วขณะ “แล้ว…แล้วฮูหยินนางว่าอย่างไรบ้าง”

“ฮูหยินบอกว่านางต้องการเบี้ยหวัดเพิ่มขอรับ”