ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 10.5-10.6

บทที่ 10.5 สายลมเย็นที่เฮาหลี่

ปลายฤดูใบไม้ร่วง การสอบเคอจวี่ในฤดูใบไม้ร่วงก็ใกล้จะสิ้นสุดลง

วันสุดท้ายของการสอบเคอจวี่ในฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้ามีฝนตกปรอยๆ พื้นดินเดี๋ยวแห้งเดี๋ยวเปียก

หยางหวั่นถือร่มด้วยตนเอง ส่งองค์ชายอี้หลางไปเรียนหนังสือที่ตำหนักเหวินหวา

หลังจากองค์ชายอี้หลางเข้าไปข้างในแล้ว หยางหวั่นยังไม่ได้กลับไป แต่ไปยืนอยู่ตรงระเบียงมองม่านฝนที่นอกตำหนักเงียบๆ

ไม่นานนักหยางจิงก็เดินออกมาจากในตำหนักและทำความเคารพหยางหวั่น

หยางหวั่นหันกายมา “วันนี้ไม่เข้าเวรอยู่กับองค์ชายหรือ”

“ขอรับ เหตุใดพี่หญิงยังไม่กลับไป”

หยางหวั่นมองเข้าไปข้างในตำหนักคราหนึ่ง “ถึงอย่างไรที่ตำหนักเฉิงเฉียนก็ไม่มีเรื่องอะไร ข้าจึงอยู่รอองค์ชายเลิกเรียน”

หยางจิงบอกว่า “พี่หญิงหนาวหรือไม่ ข้าจะไปเอาเสื้อมาให้ท่านสักตัว”

“ไม่ต้อง ข้าไม่หนาว” นางพูดพลางเงยหน้ามองไปที่หยางจิง

หยางจิงกับหยางหลุนรูปโฉมไม่เหมือนกัน หยางหลุนรูปร่างสูงใหญ่ หยางจิงกลับรูปร่างผอมบางขาวผ่องหมดจด ท่วงทีเคร่งขรึมคล้ายเติ้งอิงอยู่ส่วนหนึ่ง

“ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เจ้าถูกรองราชเลขาธิการจางด่าว่าติดต่อกันอยู่หลายวัน” นางใช้น้ำเสียงเช่นคนในครอบครัวเปิดประเด็นสนทนาขึ้นมา

“ขอรับ” หยางจิงก้มหน้า “เป็นเพราะข้ารุกถอยไม่มีขอบเขต ทำให้รองราชเลขาธิการจางไม่พอใจ โชคดีที่มีองค์ชายช่วยพูดขอร้อง”

หยางหวั่นบอกว่า “พูดถึงสาเหตุกับข้าได้หรือไม่”

หยางจิงพยักหน้า “หนังสือ ‘ชีวประวัติห้าผู้มีคุณธรรม’ ฉบับฝ่ายในคิดว่าพี่หญิงคงเคยอ่านแล้ว”

ฉบับฝ่ายในที่เขาพูดคือฉบับที่พิมพ์จากแม่พิมพ์ของราชวงศ์ ผ่านการพิมพ์ซ้ำโดยการแกะแม่พิมพ์ของโรงพิมพ์พระคัมภีร์ เรียกว่าเป็นหนังสือของทางการ

หยางหวั่นไม่ได้ขัดจังหวะเขา พิงอยู่หน้าเสาสูงพลางฟังเขาพูดต่อไปอย่างจริงจัง

หยางจิงถอนหายใจแล้วกล่าวต่อ…

“หลังพระชายาประชวรได้ไม่นาน เดิมทีข้าไม่อยากหยิบพู่กันเขียนหนังสือเล่มนี้ ดังนั้นจึงบอกปัดรองราชเลขาธิการจางไปหลายครั้ง หวังว่าสำนักศึกษาหลวงหรือกองอาลักษณ์จะรับงานนี้ไปแทน สุดท้ายก็ถูกรองราชเลขาธิการจางด่าว่า ข้าจึงต้องเขียน แต่ตัวอักษรที่เขียนออกมาหาได้ออกมาจากใจข้า ถ้อยคำสำนวนดูจงใจไม่ลื่นไหล แม้จะส่งไปพิมพ์ที่โรงพิมพ์พระคัมภีร์แล้ว แต่ยังคงทำให้รองราชเลขาธิการจางไม่พอใจ”

หยางหวั่นตบบ่าเขา “เจ้าใส่ใจมากหรือ”

“ขอรับ” หยางจิงถอนหายใจอีกครั้ง “นี่เป็นหนังสือที่ทางการจัดพิมพ์ รองราชเลขาธิการจางให้ข้าเขียน ความจริงแล้วนับว่าเป็นการยกย่องให้เกียรติ แต่ในใจข้ารู้สึกไม่สงบ…” เขาพูดแล้วเม้มปากอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็คลายออก “ทั้งผิดต่อพี่สาวของตนและผิดต่อการประพันธ์”

หยางหวั่นฟังเขาพูดจบก็ยิ้มบางๆ “อายุยังน้อยก็ใคร่ครวญมากเพียงนี้”

หยางจิงบอกว่า “พี่หญิง ข้าไม่ใช่เด็กแล้ว”

“ได้ ไม่ใช่เด็กแล้ว แต่ถ้า…เจ้าต้องได้รับความลำบากเพราะหนังสือเล่มนี้…”

หยางจิงงงงัน “พี่หญิงหมายความว่าอย่างไร”

เขาเพิ่งกล่าวคำพูดนี้จบก็เห็นขันทีรับใช้ผู้หนึ่งวิ่งขึ้นมาจากบันได “สหายร่วมเรียนหยาง คนขององครักษ์เสื้อแพรมีบางอย่างจะถามท่าน”

หยางจิงกับหยางหวั่นต่างก้มหน้ามองไปที่ด้านล่างของหน้ามุข

จางลั่วสวมชุดปกติสีดำ พาองครักษ์เสื้อแพรหลายสิบคนมาด้วย ยืนอยู่ห่างจากถนนในวังราวสิบก้าว

ตำหนักเหวินหวาเป็นสถานที่เล่าเรียนขององค์ชาย ถึงจะเป็นองครักษ์เสื้อแพร แต่ถ้าไม่มีพระบัญชาจากฮ่องเต้ก็ไม่อาจบุกเข้ามาล่วงละเมิดสถานที่ต้องห้าม

“เป็นผีร้ายพวกนี้อีกแล้ว”

หยางจิงพูดพลางประสานมือให้หยางหวั่น “พี่หญิงโปรดรอ ข้าไปสักครู่แล้วจะกลับมา”

พูดจบก็ยกชายเสื้อเดินลงบันได หยางหวั่นรีบเอาร่มให้เขาแล้วเดินตามไป “เอาร่มไปด้วย อย่าถูกฝน”

จางลั่วเห็นหยางหวั่นก็ไม่แม้แต่จะมอง เพียงพูดกับเซี่ยวเว่ยที่อยู่ด้านหลังว่า “พาตัวหยางจิงไป”

“ช้าก่อน”

จางลั่วหันมาเผชิญหน้ากับหยางหวั่น “ถ้าเจ้าพูดมากแม้แต่คำเดียว ข้าก็จะเอาตัวเจ้าไปด้วย”

หยางหวั่นเดินเข้าไปใกล้จางลั่วหลายก้าว “ท่านจะพาน้องชายข้าไป แค่ถามข้าก็ยังถามไม่ได้หรือ”

จางลั่วยกมือขึ้นโบก เซี่ยวเว่ยสองคนก็เข้าไปจับแขนซ้ายขวาของหยางจิงทันที

“พวกเจ้าพาเขาไป ยังไม่ต้องไต่สวน รอข้ากลับไปก่อน”

“ขอรับ”

“ช้าก่อน” หยางจิงดิ้นหลุดจากมือองครักษ์เสื้อแพร “ข้าเอาร่มทิ้งไว้ให้พี่สาวข้าก่อน ข้าเดินไปเองได้”

เขาพูดจบก็ส่งร่มให้หยางหวั่น