ทดลองอ่าน ลูบคมองครักษ์สวมรอย บทที่ 107

บทที่ 107

ตอนลู่เหิงได้ยินว่าฟางฮองเฮาพาตัวเฉาตวนเฟยไปและจับกุมหวังหนิงผินก็สังหรณ์ใจอยู่แล้วว่าฟางฮองเฮาจะต้องอาศัยเรื่องงานเป็นข้ออ้างแก้แค้นเรื่องส่วนตัว แต่ภารกิจขององครักษ์เสื้อแพรคือการอารักขาฮ่องเต้ รอจนฮ่องเต้ฟื้นขึ้นมา ลู่เหิงจึงได้รายงานเรื่องนี้และให้ฮ่องเต้เป็นคนตัดสินใจ

ฮ่องเต้สั่งให้ลู่เหิงไปวังคุนหนิงคุมขังเฉาตวนเฟย แท้จริงแล้วก็คือการรักษาชีวิตของเฉาตวนเฟยไว้นั่นเอง องครักษ์เสื้อแพรเป็นองครักษ์ส่วนพระองค์ของราชสำนักฝ่ายหน้า ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับฝ่ายใน แต่สำนักขันทีซือหลี่และกองการตำหนักในมีอำนาจของสนมชายาทั้งหลายปะปนอยู่ ขันทีพวกนั้นแค่ลงมือเล็กน้อยก็เพียงพอทำให้เฉาตวนเฟยลำบากแล้ว

แม้ฮ่องเต้จะยังมิได้ตรวจสอบให้กระจ่างว่าเหตุใดนางกำนัลจึงลอบสังหารตนเอง แต่ด้วยความรู้สึกของฮ่องเต้ ไม่มีทางเป็นฝีมือของเฉาตวนเฟยแน่

บิดาของเฉาตวนเฟยเป็นขุนนางของราชสำนัก ตัวนางเองเป็นที่โปรดปรานอย่างยิ่ง ยังให้กำเนิดพระธิดาองค์หนึ่งที่อายุเพียงแปดเดือน หากเฉาตวนเฟยมีใจเป็นอื่นจริง ตลอดหลายปีมานี้ตอนกินอาหาร หลับนอนกับพระองค์ก็มีโอกาสมากมายถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงต้องให้นางกำนัลใช้เชือกรัดคอในคืนวันที่นางปรนนิบัติพระองค์ด้วยเล่า

เรื่องนี้ไม่ว่าสำเร็จหรือล้มเหลว เฉาตวนเฟยก็ต้องเดือดร้อนไปด้วยแน่นอน นางไม่มีเหตุผลให้ต้องทำเรื่องเช่นนี้เลยจริงๆ

ตอนลู่เหิงไปวังคุนหนิงเพื่อคุมตัวคน แรกเริ่มฟางฮองเฮาไม่ยอมพูด เฉไฉไปเรื่องอื่นอยู่นาน จนลู่เหิงนำป้ายคำสั่งออกมาและแสดงท่าทีแข็งกร้าว ฟางฮองเฮาจึงยอมเอ่ยปาก บอกว่าขังโจรกบฏไว้ในสถานที่มิดชิดแห่งหนึ่งเพื่อสอบสวน

องครักษ์เสื้อแพรรุดมายังหมู่ตำหนักที่เปลี่ยวร้างมากแห่งหนึ่งหลังอุทยานหลวงตามคำบอกของฟางฮองเฮา ในที่สุดก็พบตัวเฉาตวนเฟยในตำหนักเย็น ลู่เหิงผลักประตูเข้าไปก็ต้องขมวดคิ้วอย่างแรง

เขายังคงประเมินความอำมหิตของฟางฮองเฮาต่ำเกินไป ฟางฮองเฮามิเพียงลงทัณฑ์โดยพลการ ยังใช้ทัณฑ์ขั้นสูงสุดอย่างหลิงฉือซึ่งเป็นวิธีที่โหดเหี้ยมมากที่สุด

ทัณฑ์หลิงฉือเป็นการใช้มีดแล่เนื้อออกมาทีละชิ้น โดยมากแม้จะถูกลงมีดไปหลายร้อยแผลแล้ว ผู้รับทัณฑ์ก็ยังคงมีสติอยู่ กล่าวได้ว่าทรมานเหมือนตายทั้งเป็น นี่เป็นวิธีลงทัณฑ์ที่เหี้ยมโหดที่สุด ที่ผ่านมามีแต่พวกทรยศแผ่นดินหรือคิดการกบฏเท่านั้นจึงถูกประหารด้วยวิธีหลิงฉือ เฉาตวนเฟยเป็นพระชายาคนแรกและก็น่าจะเป็นคนเดียวที่ถูกประหารชีวิตด้วยวิธีนี้

คุกหลวงได้ชื่อว่าเป็นนรกบนดิน เวลาองครักษ์เสื้อแพรสอบปากคำนักโทษก็มีการใช้เหล็กร้อน การเฆี่ยนด้วยแส้ และใช้เครื่องหนีบเท้าเหมือนกัน กัวเทาคิดว่าตนเองพบเห็นภาพนองเลือดเช่นนี้มาจนชินแล้ว ตอนเข้าไปในตำหนักเย็นเห็นภาพตรงหน้ายังแทบจะอาเจียน พระชายาผู้ได้รับความโปรดปรานที่ไม่นานก่อนหน้านี้ยังแย้มยิ้มร่าเริง บัดนี้เหลือเพียงเศษเนื้อกองเต็มพื้น ศีรษะเชื่อมต่อกับร่างกายที่แหว่งวิ่นไม่สมบูรณ์ นอนอยู่บนพื้นโดยไร้ซึ่งความอุ่น ดวงตาเบิกถลน ไม่เห็นความอ่อนโยนงดงามในวันวานอีก

องครักษ์เสื้อแพรหลายคนสีหน้าพะอืดพะอม พวกที่อ่อนเยาว์หน่อยวิ่งไปอาเจียนแห้งๆ ที่มุมกำแพงแล้ว ลู่เหิงตีหน้าเย็นชาเดินอ้อมศพของเฉาตวนเฟย ค้นหาในตำหนักรอบหนึ่ง แต่ไม่พบเบาะแสที่เป็นประโยชน์ ขันทีที่เป็นผู้ลงทัณฑ์ยืนชิดผนังห้อง พวกเขาลนลานอยู่บ้าง แต่ยังคงเอ่ยด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม “ฝ่าบาททรงถูกคนโฉดปองร้ายในวังอี้คุน เฉาตวนเฟยกลับบังเอิญไม่อยู่พอดี นางจะต้องรู้เรื่องนี้แน่ คนทรยศเช่นนี้หลิงฉือยังสบายพวกนางเกินไปด้วยซ้ำ”

‘พวกนาง’ ลู่เหิงทวนคำนี้ช้าๆ หันกลับไปสั่งองครักษ์เสื้อแพร “ค้นวังและตำหนักโดยรอบให้ทั่ว หวังหนิงผินก็อยู่ที่นี่เช่นกัน”

ขันทีลนลานทันใด เขาคิดไม่ถึงว่าลู่เหิงจะความรู้สึกไวเช่นนี้ แค่พลั้งปากไปคำเดียวก็ถูกลู่เหิงจับพิรุธได้ แต่ขันทีคิดว่าตนรับคำสั่งจากฮองเฮาจึงเชิดหน้าอย่างไม่กลัวเกรง

ลู่เหิงออกคำสั่งแล้ว ไม่นานองครักษ์เสื้อแพรก็กลับมารายงานว่าพบหวังหนิงผินตรงเชิงกำแพงที่เปลี่ยวร้างสงัดเงียบแห่งหนึ่ง ทว่าพวกเขาไปถึงช้าเกินไป หวังหนิงผินถูกแขวนคอตายเสียแล้ว

ลู่เหิงถอนหายใจอย่างไร้สุ้มเสียง

อย่างไรเสียก็เป็นถึงพระชายาจะทิ้งศพไว้ภายนอกย่อมไม่สมควร ลู่เหิงจึงสั่งให้คนจัดการกับศพของเฉาตวนเฟยและหวังหนิงผิน หวังหนิงผินยังง่าย แต่ร่างของเฉาตวนเฟยถูกหั่นออกเป็นชิ้นๆ คิดจะเก็บศพไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ องครักษ์เสื้อแพรรวบรวมแขนขาที่ถูกตัดออกมาอย่างยากลำบาก องครักษ์เสื้อแพรคนหนึ่งที่สวมชุดนายกองวิ่งเข้ามากระซิบข้างหูลู่เหิงว่า “ใต้เท้า ฮองเฮาเสด็จไปวังอี้คุนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ลู่เหิงรุดไปวังอี้คุน ฟางฮองเฮาอยู่ข้างในแล้ว สองมือของนางกำผ้าเช็ดหน้า ยังคงสุขุมสง่างามถึงเพียงนั้นขณะพูด “ฝ่ายในเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ เป็นเพราะหม่อมฉันปกครองไม่ดีเอง หม่อมฉันรู้สึกผิดยิ่งนัก มิกล้าขอให้ฝ่าบาททรงอภัย คิดเพียงอยากรีบทำคุณไถ่โทษ หม่อมฉันจึงสั่งให้ขันทีจับกุมนางกำนัลมาสอบสวน มีนางกำนัลเคยได้ยินหยางจินอิงวางแผนการลับ ที่แท้หวังหนิงผินไม่เป็นที่โปรดปรานมานาน ในใจบังเกิดความเคียดแค้นจึงบงการให้หยางจินอิงทำเรื่องบังอาจ เฉาตวนเฟยแม้มิได้มีส่วนร่วม แต่นางล่วงรู้แผนการลับของหยางจินอิงและจงใจจากไปเป็นเวลานานทำให้ฝ่าบาททรงได้รับเคราะห์ภัย”

ลู่เหิงยืนฟังอยู่หน้าประตู ฟังไปได้ครึ่งหนึ่งเขาก็หลุบตาลงและลอบส่ายหน้า คำให้การของฟางฮองเฮานี้เต็มไปด้วยช่องโหว่ หวังหนิงผินแค้นที่ตนไม่ได้รับความโปรดปราน เช่นนั้นก็ยิ่งไม่มีทางสังหารฮ่องเต้ ต่อให้หวังหนิงผินเป็นตัวการจริง นางแค้นที่ตนไม่เป็นที่โปรดปรานถึงขั้นจะลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ ไฉนจึงไปร่วมมือกับเฉาตวนเฟยที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุดเล่า

ไม่ว่าจุดใดล้วนฟังไม่ขึ้น ฮองเฮาพูดจบ ฮ่องเต้เงียบงัน ไม่แสดงความเห็นใดเนิ่นนาน ลู่เหิงพูดขึ้นในเวลาที่เหมาะสม “ฮองเฮาทรงห่วงใยฝ่าบาท เรื่องนี้ทุกคนล้วนมองเห็นได้ แต่ใจคนยากคาดเดา กระหม่อมเกรงว่าจะมีคนฉวยโอกาสจากความร้อนพระทัยอยากปกป้องฝ่าบาทของฮองเฮา หลอกลวงฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”

ฟางฮองเฮาเห็นลู่เหิงหักหน้านาง สีหน้าก็ฉายแววไม่พอใจ ตีหน้าบึ้งเอ่ย “นี่ใต้เท้าลู่กำลังสงสัยข้าหรือ”

“มิกล้าพ่ะย่ะค่ะ” ลู่เหิงตอบ “กระหม่อมเพียงแต่ห่วงว่าฮองเฮาจะทรงถูกคนหลอกลวง โดยเฉพาะนางกำนัลคนนั้น ในเมื่อนางได้ยินว่าหยางจินอิงวางแผนลับล่วงเกินเบื้องสูง เหตุใดจึงไม่รายงานเล่า”

พูดจบลู่เหิงก็ไม่ปล่อยให้ฟางฮองเฮามีโอกาสได้โต้แย้ง หันไปหาฮ่องเต้ทันที “ฝ่าบาท ตอนนี้คนในวังต่างหวั่นวิตก ไม่อาจไม่ป้องกัน นางกำนัลเหล่านี้อาจกำลังโกหกก็ได้ กระหม่อมขออาสาเป็นผู้สืบคดีนี้เองพ่ะย่ะค่ะ”