ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 3

หลานสาวส่ายศีรษะ แต่ผู้เป็นยายขี้สงสารเป็นทุนเดิม ชอบเก็บแมวจรมาเลี้ยงประจำจึงยิ้มบางๆ ไม่อนาทรร้อนใจกับการเชื้อเชิญคนแปลกหน้าเข้าบ้านสักนิด

“หมาแมวบาดเจ็บมายังเก็บมาเลี้ยงได้ แต่นี่คนนะลูก เดือดร้อนมาให้เขาพักสักวันสองวันก็ยังดี”

“แต่เขาเป็นใครก็ไม่รู้นะคะ เกิดเป็นโจรขึ้นมาจะทำยังไง แล้วตอนที่เนตรเจอเขา หมอนี่ก็โดนซ้อมเสียน่วม เขาอาจมีเรื่องกับมาเฟียก็ได้นะคะ”

“งั้นยิ่งต้องช่วยใหญ่ ไหนๆ จะช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้สุดทางสิลูก ช่วยชีวิตคนได้บุญใหญ่เลยนะลูก”

กลัวโปรดสัตว์ได้บาปซะมากกว่า แววตาหมอนี่ดูเจ้าเล่ห์ร้ายกาจขนาดนี้ ต่อให้ความจำเสื่อม ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร เขาน่าจะเอาตัวรอดได้อยู่หรอก

“เอาเป็นว่าให้พ้นคืนนี้ไปก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ ดีไหมพ่อหนุ่ม”

“ขอบคุณครับคุณยาย”

ชายหนุ่มยกมือไหว้อย่างนอบน้อมราวกับคุณชายแสนสุภาพ ไม่ใช่จอมวายร้ายที่จิกใช้เธอราวกับทาสในเรือนเบี้ยตอนอยู่ร้านก๋วยเตี๋ยว

“นอนที่โซฟาข้างล่างได้ใช่ไหมคุณ”

“ได้ครับคุณยาย แค่ให้ที่ซุกหัวนอน ไม่ต้องนอนตากฝนข้างทางก็ดีมากแล้วครับ”

เนตรอัปสรขบริมฝีปาก ดวงตาหวานซึ้งถลึงใส่คนเสแสร้ง แต่เขากลับยักคิ้วกวนๆ พลางกวักมือเรียก

“เอารถเข้าบ้านสิคุณ ตากยุงอยู่นั่นแหละ”

พูดจบก็เดินอาดๆ ตามผู้เป็นยายเข้าบ้าน เธอเลยต้องรีบขับรถตามเข้าไป พอลงจากรถเห็นแมวอ้วนสีส้มที่คุณยายเก็บจากข้างถนนสมัยยังผอมๆ เลยย่อตัวลงไปลูบขนปุกปุย ส่งเสียงกระซิบกระซาบราวกับมีแผนร้าย

“เห็นหมอนั่นไหมอ้วน คืนนี้งับเลยนะ กัดอย่าให้เหลือ เข้าใจไหมอ้วน”

“เมี้ยว!”

แต่พอเจ้าเหมียวเป็นอิสระ มันกลับเดินนวยนาดไปพันแข้งพันขาหมอนั่นจนเธออยากจับเจ้าเหมียวอ้วนมาเขย่าแรงๆ และทวงถามข้าวแดงแกงร้อนที่ขุนจนอ้วนปั้กขนาดนี้

เลี้ยงไม่เชื่องนะอ้วน!