ทดลองอ่าน วาสนาคนเขลา บทที่ห้า-บทที่หก

ในวันทำพิธี ไก่ยังไม่ทันขัน คนส่วนใหญ่ในเมืองเหลียวเฉิงก็พากันจุดตะเกียงส่องสว่าง จัดเตรียมเสื้อผ้า ทาน้ำมันผม เตรียมพร้อมจะไปร่วมงานเลี้ยง

สองวันก่อน ดอกไม้แซมผมและปิ่นปักผมในร้านขายของล้วนถูกซื้อไปหมดจนของขาด อย่างไรเสียสามารถเข้าไปในจวนกลางสวนของอ๋องโหวได้ ชาตินี้คงจะมีเพียงครั้งเดียว ย่อมต้องเตรียมตัวเป็นอย่างดีที่สุด

และด้วยสกุลหลี่ไปพูดเจรจากับทหารเฝ้าประตูเมืองไว้ ประตูเมืองจึงเปิดออกตั้งแต่เช้า รถม้าพากันเคลื่อนออกนอกเมือง ตลอดทั้งวันฝุ่นผงบนทางหลวงจากเมืองเหลียวเฉิงไปเมืองซูเฉิงฟุ้งตลบอยู่ตลอด

หลี่รั่วอวี๋ในฐานะเจ้าสาวก็ถูกดึงตัวขึ้นมาแต่เช้าตรู่ เตรียมเปิดหน้า ทำผม

แต่ขั้นตอนการเปิดหน้านี้ทำได้ยาก หลี่รั่วอวี๋ทนความเจ็บไม่ได้แม้แต่น้อย เส้นด้ายนั้นพอมาติดที่หน้า นางก็รีบปฏิเสธ ร้องไห้ตะโกนจะหาท่านแม่

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่กับหลี่รั่วฮุ่ยดูอยู่ด้านข้างจึงพูดกับสี่เหนียง ว่า “ส่วนหน้าไม่ต้องเปิดแล้ว ทาแป้งบางๆ ก็พอ”

โชคดีที่หลี่รั่วอวี๋มีพื้นฐานผิวที่ดี บนผิวขาวใสมีขนอ่อนไม่มากราวกับไข่ไก่ที่ปอกเปลือก ดังนั้นเพียงแค่ลงแป้งบางๆ ก็ดูมีผิวพรรณดี หลังจากแต่งแต้มขี้ผึ้งน้ำกุหลาบ นางก็ดูสดใสขึ้นในทันที

หลี่รั่วฮุ่ยรู้ว่าตอนนี้น้องสาวชอบความสบาย จึงไม่กล้าหวีแต่งผมที่หนักจนเกินไป บนหัวก็สวมเครื่องประดับที่เบา ไม่สวมเครื่องทองเครื่องเงินตามประเพณีของเจ้าสาว

สี่เหนียงผู้นี้ก็มักจะแต่งตัวให้กับเจ้าสาวของขุนนางชั้นสูง ตามหลักแล้วเคยเห็นสาวงามมาไม่น้อย แต่คนที่ซือหม่าจะแต่งงานด้วยในวันนี้เป็นนางฟ้าที่เห็นได้น้อยมากจริงๆ แค่เรื่องรูปร่างหน้าตาก็เป็นหนึ่งแล้ว มิน่าเล่าซือหม่าจึงไม่ใส่ใจกับชาติกำเนิดครอบครัวพ่อค้าอันต่ำต้อยของนาง

ทว่าเจ้าสาวผู้นี้ดูโง่ทึ่มไปบ้าง กิริยาท่าทางเหมือนเด็กเล็ก แม้ดูแล้วทำให้คนอดใจไม่ได้ที่จะรักใคร่ แต่ให้ความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่พูดไม่ถูก

สี่เหนียงเป็นยอดฝีมือในการหวีผมแต่งหน้าที่เชิญมาจากเมืองหลวง แม้จะไม่รู้เบื้องลึกของเจ้าสาวผู้นี้ ทว่าไม่กล้าไปคิดว่าคนที่ซือหม่าแต่งด้วยจะเป็นคนสมองเสื่อม แต่คิดว่าเป็นบุตรสาวที่ทางบ้านเลี้ยงอย่างดี อายุยังน้อยจึงมีความเป็นเด็กอยู่บ้าง ตอนที่รัดเอวให้อีกฝ่าย หลี่รั่วอวี๋โอดครวญว่ารัดเอวแน่นเกินไป กำลังจะบิดเอวไม่ยอม นางจึงพูดกึ่งล้อเล่นว่า “คุณหนูรอง ถ้าความลำบากแค่นี้ยังทนไม่ไหว ภายหน้าคลอดลูกจะทนผ่านพ้นไปได้อย่างไร เอวนี้รัดให้แน่นจึงจะน่าดู สูดลมหายใจนิดนึงนะเจ้าคะ”

หลี่รั่วฮุ่ยฟังแล้วก็ทุกข์ใจ พูดตามจริง นางก็กังวลว่าคืนนี้น้องสาวจะผ่านคืนแต่งงานวันแรกไปได้อย่างไร ย้อนคิดถึงตนเองในอดีต สามีเป็นคนฝึกวรยุทธ์เดิมทีก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว กอปรกับอายุยังน้อย ยามอยู่บนเตียงราวกับหมาป่าหรือเสือร้าย เช้าวันรุ่งขึ้น นางแทบจะลุกขึ้นมายกน้ำชาให้แม่สามีไม่ไหวเลย

ซือหม่าผู้นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ดูรูปร่างแล้วแข็งแรงกำยำกว่าสามีนางมาก น้องสาวในตอนนี้ไม่รู้อะไร เรื่องอย่างว่าย่อมไม่อาจถ่ายทอดได้ ทว่าวันนี้นางที่โง่ทึ่มเหมือนเด็กเล็กต้องไปร่วมหอคืนแรกกับชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่มีแรงราวหมาป่าราวเสือร้าย ต้องถูกชายหนุ่มทำให้ตกใจแน่นอน เช่นนี้จะไม่ให้ตนเองเป็นห่วงได้อย่างไร

น่าเสียดายที่ต่อให้ไม่วางใจก็จนปัญญา นี่เป็นเคราะห์ที่น้องสาวต้องรับ หวังเพียงว่าซือหม่าผู้นั้นจะสงสารน้องสาว ออมมือไว้บ้าง อย่าใจร้อนมากเกินไป…