ทดลองอ่าน วาสนาคนเขลา บทที่ห้า-บทที่หก

วันก่อนตอนเล่นกองทราย สุดท้ายฉู่จิ้งเฟิงก็ถูกหลี่รั่วอวี๋สะกิดนิสัยความเป็นเด็กออกมา หยิบลำไผ่ที่ใช้ลำเลียงน้ำมารดดอกไม้ในสวนดอกไม้กรอกน้ำไปที่คูเมือง ทำให้น้ำเต็มคูเร็วขึ้น แล้วเลียนเสียงของกวนอวี่ในบทละคร ‘น้ำท่วมเจ็ดทัพ’ ร้องออกมาว่า ‘ปลาติดอวน จะอยู่ได้นานหรือ’

เสียงร้องประโยคนี้ของฉู่จิ้งเฟิงเรียกได้ว่าหนักแน่นมาก กอปรกับตัวเขาเองเป็นแม่ทัพบู๊ ทำให้ดูสง่าอย่างยิ่ง ราวกับเป็นผู้สั่งให้สามทัพทดน้ำไปจมกองทัพของเฉาเชา จับเป็นอวี๋จินกับผางเต๋อ

หลี่รั่วอวี๋ถูกความสง่าของฉู่จิ้งเฟิงทำให้หลงใหล รู้สึกว่าพี่ฉู่ร้องประโยคนี้ได้ไม่เลว จึงฝึกร้องตามไปด้วย ฝึกไปฝึกมาก็ชำนาญ แม้แต่คำว่า ‘นาน’ ก็ลากเสียงได้เหมือนนักแสดงละครชื่อดังอยู่หลายส่วน

วันนี้ตอนนางเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ของท่านหญิงไหวอิน เดิมทีรู้สึกอึดอัด แต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็เห็นกระบะทรายที่สร้างเมืองสมจริงกระบะหนึ่งวางอยู่บนพื้นผ่านรั้วกั้น

กระบะทรายนี้เหมือนกว่าของที่พี่ฉู่สร้าง ดวงตาของนางเปล่งประกายในทันที จึงกระโจนเข้าไปเล่น แต่ในลานเล็กที่วางกระบะทรายกลับมีองครักษ์ถือดาบเฝ้าอยู่ แม้หล่งเซียงจะแจ้งว่านี่คือฮูหยินคนใหม่ของซือหม่าก็ไม่ยอมให้เข้า

แต่แค่องครักษ์ไม่กี่คนจะทำอะไรหลี่รั่วอวี๋ได้หรือ นางเหลือบเห็นกระบอกไม้ไผ่ที่ใช้ลำเลียงน้ำข้างสวนดอกไม้จึงหยิบมาเตรียมจะเทไปที่กระบะทรายนั่น

องครักษ์หลายคนนั้นคิดไม่ถึงว่าฮูหยินน้อยสวมชุดหรูหราผู้นี้จะทำอะไรบ้าคลั่งเช่นนี้ จึงรีบกระโจนเข้ามาใช้ตัวขวางน้ำที่พุ่งมา

ในตอนนี้เองเมิ่งเชียนจีก็มาถึงกลางลาน เห็นหลี่รั่วอวี๋ก็จำได้ว่าเป็นคนเคยรู้จัก เขากับสตรีผู้เป็นเจ้าแห่งการต่อเรือผู้นี้ไม่ถูกชะตากัน ทำงานด้านเดียวกันแต่กลับเป็นอริกัน

แม้เขาจะตามไป๋ฉวนจงมา แต่เพราะนิสัยรักสันโดษไม่ชอบเกี่ยวข้องกับผู้ใด คนที่ซือหม่าแต่งด้วยจะเป็นธิดาสกุลใดไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย เขาสนใจเพียงวิชากลไก และไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับหลี่รั่วอวี๋เมื่อสองเดือนก่อนด้วย

จู่ๆ ก็ได้เจอคนรู้จัก เขาคิดเพียงว่าหญิงสาวเจ้าเล่ห์ผู้นี้อิจฉากลไกยอดเยี่ยมของเขา คิดจะสาดน้ำทำลาย จึงพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ไม่ทราบว่าคุณหนูรองมีคำชี้แนะอะไร เหตุใดไม่ทันพูดจาก็จะเอาน้ำมาสาดแล้ว”

หลี่รั่วอวี๋ช้อนตาขึ้นมอง เห็นเพียงบัณฑิตหน้าขาวหล่อเหลาสุภาพผู้หนึ่งยืนอยู่ในสวนดอกไม้ ปลายคางที่เชิดขึ้นเล็กน้อยฉายความเป็นศัตรูที่อธิบายได้ไม่ชัดเจน

หลี่รั่วอวี๋แม้จะจำเขาไม่ได้ แต่กำลังรอจะถาม ก็ถือกระบอกไม้ไผ่เบี่ยงหลบ แล้วปล่อยน้ำไหลเข้าไปในกระบะทราย ขณะเดียวกันก็เลียนแบบท่าทางฉู่จิ้งเฟิง จงใจร้องเพลงเสียงเข้ม “ปลาติดอวน จะอยู่ได้นานหรือ…”

คนข้างกายล้วนรู้ว่าหญิงผู้นี้อาการกำเริบแล้ว หล่งเซียงกลัวว่านางจะก่อเรื่อง จึงรีบแย่งกระบอกไม้ไผ่จากมือนางแล้วพูดกล่อมเสียงเบา

แต่คำพูดลอยๆ นี้เข้าหูเมิ่งเชียนจีแล้วความหมายก็แตกต่างไป ในอดีตเขาได้รับการถ่ายทอดจากอาจารย์มือภูต ตอนเรียนสำเร็จอายุเพียงยี่สิบปี เขาอายุน้อยมีความมุ่งมั่นมาก กำลังจะยืดแขนขา แต่ผู้ใดจะคิดว่า กลับต้องมาเจอประสบการณ์โจวอวี๋พ่ายแพ้จูเก่อเลี่ยง เมื่อได้พบกับศัตรูที่ฝีมือทัดเทียมกัน หลี่รั่วอวี๋ยอดฝีมืออายุน้อยเช่นเดียวกัน ในตอนนั้นเขาพ่ายแพ้ขายหน้าให้กับคุณหนูรองหลี่ จึงรีบกลับสำนักเพียรพยายามมากขึ้น เก็บตัวอยู่บนเขาหลายปี ที่ยอมมาอยู่ใต้อาณัติของพระมาตุลาไป๋ เพราะได้ยินว่าหลี่รั่วอวี๋จะต่อเรือให้กรมโยธา เขาจึงตั้งใจมอบกลไกที่ตนเองตั้งใจคิดค้นมาสามปี ใช้โอกาสนี้เปรียบเทียบฝีมือกับหลี่รั่วอวี๋

คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอกันในจวนกลางสวนของท่านหญิงไหวอินนี้ สิ่งที่มาเข้าหูก็เป็นคำพูดลอยๆ ไม่เกี่ยวข้องกัน หากเป็นคนทั่วไปก็แล้วไป แต่คุณชายเมิ่งผู้นี้ไม่ใช่คนทั่วไป เขายืนนิ่ง จดจ้องและครุ่นคิดความหมายในคำพูดของนาง

พอใช้กำลังก็รุนแรงเกินไป ในอดีตเขาถูกหลี่รั่วอวี๋ประชดประชันว่าเป็นเพียงการวางแผนรบบนกระดาษ กลไกแม้จะดีแต่ใช้ไม่ได้จริง ตอนนี้ถูกนางใช้น้ำสาด เห็นกลไกคุ้มกันเมืองมีน้ำหยดติ๋งๆ น้ำมันหล่อลื่นถูกชะล้างไปไม่น้อย…

เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็รู้ว่าเมืองที่ต้องคุ้มกันอยู่ทางเหนือ พื้นที่นั้นถึงเดือนแปดแล้วก็จะเต็มไปด้วยหิมะ แม้กลไกนี้จะดีแต่ไม่ทนน้ำไม่ทนเย็น หากถูกน้ำที่ละลายจากหิมะก็จะจับตัวแข็งทันที แม้จะใช้ไฟลนก็เหมือนเป็นการเพิ่มภาระไม่มีประโยชน์ใด…

ถึงตอนนั้นไม่เท่ากับเหมือนเพลงที่นางร้อง… ‘ปลาติดอวน จะอยู่ได้นานหรือ’

เดิมคิดว่าไม่มีข้อบกพร่องใดแล้ว เสียเวลาไปสามปี ผลงานจากแรงกายแรงใจที่ยอดฝีมือด้านกลไกคุ้มกันเมืองมากมายยังมองไม่เห็นปัญหา แต่คุณหนูรองหลี่ผู้นี้กลับมองเห็นจุดบกพร่องภายในได้เพียงชั่วครู่…

ในตอนที่รู้ถึงจุดอ่อนกลไกของตนเอง สีหน้าของเมิ่งเชียนจีก็โกรธจนเขียวแล้ว เงยหน้าขึ้นมองคุณหนูรองหลี่ที่มีสาวใช้ประคองอยู่หัวเราะเอิ๊กอ๊าก หน้าตาไม่มีความสำรวมเลย ราวกับยิ้มเยาะเขาที่ไม่ประเมินกำลังตนเองมาแกว่งขวานหน้าบ้านหลู่ปัน ความเย่อหยิ่งของเมิ่งเชียนจีขาดผึงลงทันที เขาสั่นไปทั้งตัว คำรามเสียงยาว แล้วหยิบพลั่วเหล็กปลูกดอกไม้อันหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะกระโจนเข้าไปทำลายกระบะทรายอย่างคลุ้มคลั่ง!

รอจนไป๋ฉวนจงคุณชายใหญ่สกุลไป๋รุดมาถึง เมิ่งเชียนจีก็เหนื่อยจนเหงื่อท่วมหัวแล้ว ล้มตัวอยู่ในพื้นที่พังระเนระนาดมือกุมหน้าไม่ขยับตัว เพียงพึมพำพูดว่า “กำลังกายใจสามปี กลับถูกคำพูดประโยคเดียวของเจ้าทำลาย! ข้าเทียบเจ้าไม่ได้จริงหรือ เทียบเจ้าไม่ได้…”

หลังจากถามรายละเอียดชัดเจนแล้ว ไป๋ฉวนจงก็ถลึงตามองหลี่รั่วอวี๋ที่ขดตัวสั่นอยู่ด้านข้าง เขามาในครั้งนี้ได้รับคำสั่งจากท่านพ่อ แสดงความสามารถให้ฉู่จิ้งเฟิงได้เห็น ทำให้อีกฝ่ายเกิดความกลัวบ้าง ไม่เคยคิดว่ากลไกชุดนี้ยังไม่ทันให้ฉู่จิ้งเฟิงได้เห็นก็ถูกคำพูดบ้าๆ ของภรรยาแต่งใหม่ของอีกฝ่ายทำลายเสียแล้ว อยากจะกระอักเลือดสดออกมาสักถ้วยจริงๆ