ทดลองอ่าน วาสนาคนเขลา บทที่ห้า-บทที่หก

หลี่รั่วอวี๋ถูกเสียงตะคอกดังของชายหนุ่มทำให้ตกใจตัวสั่น จากนั้นก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมอกกว้างและอบอุ่น

ฉู่จิ้งเฟิงรู้สึกว่ามือเท้าของหญิงสาวเย็นเฉียบ น้ำที่รองอยู่บนใบกล้วยก็ไม่ได้เสียเปล่าแม้แต่หยดเดียว รดลงบนตัวนางจนหมด ไม่รู้ว่านั่งอยู่กลางฝนนานเท่าใดแล้ว เสื้อผ้าล้วนเปียกโชก

หญิงโง่ผู้นี้!

ชายหนุ่มสะกดความโกรธไม่อยู่ ปั้นหน้าเย็นชากระชากใบกล้วยที่นางยังชูไว้สูงออกแล้วโยนไปด้านข้าง

ฉู่จิ้งเฟิงเดิมทีเป็นคนเย็นชาอยู่แล้ว ตอนนี้ด้วยความโมโห แม้แต่เด็กที่ไม่รู้ความก็ยังถูกทำให้ตกใจร้องไห้ได้ หลี่รั่วอวี๋เองก็ร้องไห้เช่นกัน แต่แตกต่างจากการร้องไห้อย่างไม่รู้ความก่อนหน้านี้ เห็นเพียงน้ำตาไหลออกมาจากขอบตาแดงก่ำ แต่ไม่ส่งเสียงอะไรแม้แต่น้อย

ฉู่จิ้งเฟิงเดิมทีไม่ได้สังเกต รอจนอุ้มนางเข้าห้องแล้ว จึงพบว่าบนใบหน้าเปียกชื้นนั้นยังมีน้ำตานองอยู่

ความกลัดกลุ้มที่สะสมในตอนเช้า ตอนนี้กลับถูกความสงสารไล่ไปจนหมด เขาถอดเสื้อเปียกของนางออกแล้วใช้ผ้าห่มบางคลุมตัวไว้ จากนั้นสั่งให้บ่าวเตรียมน้ำขิงต้มน้ำตาลใส่ดอกกุ้ยร้อนๆ สำหรับหล่งเซียงกับบ่าวหญิงอาวุโสที่เฝ้าเวรวันนี้ ฉู่จิ้งเฟิงสั่งพ่อบ้านให้นำตัวไปลงโทษอย่างไม่เกรงใจ!

หล่งเซียงแม้จะเป็นบ่าวผู้ซื่อสัตย์ แต่มักจะทำงานเลินเล่อ ตอนนี้คุณหนูของนางไม่ใช่คนที่ฉลาดเฉลียวเหมือนก่อนอีกแล้ว ทั้งที่รู้ว่านางชอบลอบออกไปข้างนอกตอนกลางคืน แต่กลับไม่ระวัง หากถูกคนคิดร้ายหาโอกาสจะเป็นอย่างไร ต้องลงโทษให้หนัก จึงจะเป็นการสั่งสอนได้ในระยะยาว!

หลี่รั่วอวี๋เหมือนจะรู้ว่าหล่งเซียงถูกลงโทษเพราะตนเอง น้ำตาจึงไหลลงมามากยิ่งขึ้น

ท่าทางน่าสงสารทำให้ฉู่จิ้งเฟิงอยากจะเอานางมาใส่ไว้ในใจ ดังนั้นเขาจึงยื่นมืออยากจะเช็ดน้ำตาให้นาง แต่นางกลับขดตัวหลบ ขยับหนีเหมือนที่ผ่านมา…

แต่ตอนนี้นางอยู่บนเตียงของเขา จะหลบพ้นได้อย่างไร ฝ่ามือใหญ่อ้อมไปที่หลังหัวของนาง ก่อนที่นางจะถูกดึงตัวเข้ามาในอ้อมกอดของเขา

นางเอาแต่ก้มหน้า เผยต้นคอให้เขาเห็น ฉู่จิ้งเฟิงยื่นมือไปเชยปลายคางของนาง พยายามใช้เสียงพูดอ่อนโยน ยังไม่ถามนางว่าเหตุใดจึงร้องไห้ เพียงแค่ถามว่า “รั่วอวี๋เมื่อครู่นั่งอยู่ในลานบ้านดูอะไร”

หลี่รั่วอวี๋แอบอิงอยู่ในอ้อมอกของฉู่จิ้งเฟิง รู้สึกว่าร่างที่เย็นเฉียบค่อยๆ อุ่นขึ้น จึงผ่อนคลายร่างกายลงช้าๆ นางไม่ได้มองเขา เพียงหลุบตาลง ขนตาโค้งงอนยังมีหยดน้ำตาเกาะอยู่ พลางเอ่ยพูดด้วยเสียงเบาว่า “ดูดาว…”

ฉู่จิ้งเฟิงช้อนตาขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนตกตอนฟ้ามืด ท้องฟ้าราวกับสีหมึก จะมีดวงดาวได้อย่างไรกัน

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เห็นหลี่รั่วอวี๋ท่าทางซื่อๆ แบบนี้ ฉู่จิ้งเฟิงก็รู้สึกวางใจ แตะริมฝีปากไปบนแก้มนุ่มชื้นของนาง แล้วถามต่อไปว่า “เหตุใดต้องดูดาว”

“พวกเขาด่าว่ารั่วอวี๋เป็นคนบ้าปัญญาอ่อน รั่วอวี๋ถาม…ถามท่านแม่ว่าปัญญาอ่อนคืออะไร ท่านแม่บอกว่ารั่วอวี๋ไม่ได้ปัญญาอ่อน เพียงแค่ดวงดาวที่คอยดูแลความฉลาดขึ้นไปบนสวรรค์… รั่วอวี๋อยากรู้ว่าดวงดาวเมื่อใดจะกลับมา…”

จากคำพูดติดๆ ขัดๆ ของหลี่รั่วอวี๋ ฉู่จิ้งเฟิงฟังความหมายได้อย่างคร่าวๆ หลี่รั่วอวี๋ในอดีต ทุกคนล้วนบอกว่าเป็นเทพดาวเหวินฉวี่ ที่ดูแลความฉลาดมาประทับร่างผิดบนตัวนาง คงเป็นฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ใช้ปลอบตอนที่มีคนพูดเสียดสีหลี่รั่วอวี๋ อ้างว่าดาวนั้นสะสมบารมีครบแล้วต้องขึ้นไปบนสวรรค์…

ฉู่จิ้งเฟิงคิดถึงตรงนี้ ในใจก็ค่อยๆ เกิดความรู้สึกที่พูดไม่ออกบางอย่างขึ้นมา “จะเอามันกลับมาทำไม รั่วอวี๋ในตอนนี้ก็ดีมากแล้ว”

หลี่รั่วอวี๋สูดจมูก “วันนี้คนผู้นั้นดวงดาวก็กลับสวรรค์แล้วหรือ จึงทั้งทุบและพังของ… รั่วอวี๋กลัว…รั่วอวี๋อยากให้ดาวของตัวเองกลับมา…”

วันนี้เป็นเพราะคำพูดประโยคเดียวของหลี่รั่วอวี๋ก็ทำให้เมิ่งเชียนจีเหมือนคนเป็นโรคประสาท ทำตัวบ้าน่าตกใจ หลี่รั่วอวี๋ไม่เข้าใจ เห็นเพียงฉู่จิ้งเฟิงปั้นหน้าดุมาไล่นาง จึงคิดว่านางก่อเรื่องแล้ว

พอกลับถึงห้องก็นอนอุดอู้อยู่บนเตียงผู้เดียวตลอดบ่าย ตกกลางคืนตอนลืมตาขึ้น ของตกแต่งรอบด้านล้วนแปลกตา ภาพสีแดงเต็มตาตรงหน้ายังไม่จางหาย กำลังเตือนสตินางว่า นางไม่ได้อยู่ข้างกายท่านแม่แล้ว

ตอนที่นางเพิ่งสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา แม้จะไม่รู้จักผู้ใด แต่การตกแต่งรอบข้าง และกลิ่นอายภายในห้องยังพอคุ้นเคยอยู่บ้าง จึงรู้สึกสบายใจขึ้น

แต่นับจากมาถึงที่นี่ รอบข้างนอกจากหล่งเซียงแล้ว นางไม่มีคนรู้จักอีกเลย ความหวาดกลัวหลังจากที่ตื่นขึ้นจากความมืดในตอนนั้นพุ่งเข้ามาในใจนางอีกครั้ง

คิดถึงความบ้าคลั่งของคนผู้นั้นในตอนเช้า นางกลัวตนเองจะค่อยๆ กลายเป็นแบบนั้น