ทดลองอ่าน วาสนาคนเขลา บทที่ห้า-บทที่หก

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ถูกคำพูดของท่านหญิงปลุกไฟในใจให้ลุกโชน รอจนฟังสาเหตุชัดเจนแล้วจึงมองไปทางความผิดแต่ละกระทงที่เขียนอยู่บนฎีกา ลูกไฟนั้นก็ดับมอดลง ฎีกานั้นเป็นลายมือของเว่ยกงกงจวนสิ่งทอ หลักฐานความผิดว่ามีบัญชีที่ออกจากสกุลหลี่ นอกจากเสิ่นหรูป๋อ ผู้ใดยังจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้อีก

ฉู่ซือหม่าไม่ใช่คนโง่ คนที่โง่คือบุตรสาวของนาง ลูกเขยที่เลือกเอาไว้ตอนแรกกลับเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือ สกุลหลี่ไม่มีอะไรติดค้างเขาเสิ่นหรูป๋อเลย แต่เหตุใดเขาต้องบีบบังคับทุกฝีก้าว จะบีบหลี่รั่วอวี๋ให้ตายเลยหรืออย่างไร

จากคำพูดของท่านหญิงไหวอิน คนที่โยนหินใส่บ่อคือเสิ่นหรูป๋อ ส่วนซือหม่าเป็นผู้มีคุณที่คอยช่วยเหลือภัยร้ายของสกุลหลี่

ถึงแม้จะมีคำขู่อย่างไม่ปิดบังเช่นเดียวกัน แต่พูดจากคุณธรรมแล้ว ท่านซือหม่าไม่เคยทำอะไรที่ไม่เหมาะสม ทำให้ไม่อาจพูดตำหนิอะไรได้เลย…

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ร้อนใจ นางคุกเข่าลงและเอ่ยปากพูดขอร้อง “ขอท่านหญิงเมตตา ขอร้องใต้เท้าหลิวผู้นั้น บุตรสาวข้าน้อยถูกคนเลวทำร้าย ตอนนี้ยังมีสภาพเช่นนี้อีก จะให้ทนรับโทษได้อย่างไร”

ท่านหญิงไหวอินรีบสั่งให้นางกำนัลประคองฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ขึ้นมาพลางพูดทอดถอนใจว่า “ตอนนี้ในเมืองหลวงเป็นเขตพื้นที่ของสกุลไป๋ ในฎีกานี้มีบัญชีรายละเอียดที่คุณชายรองสกุลเสิ่นให้มา ซึ่งเว่ยกงกงเป็นผู้เขียนเอง ถ้าเบื้องบนไม่มีคำตอบอะไร เว่ยกงกงต้องมีวิธีการต่อไปอีกแน่นอน ถ้าฎีกาส่งขึ้นไปแล้ว แม้จิ้งเฟิงมีใจอยากช่วยก็ไร้ความสามารถ ตอนนี้นักโทษคดีหนักถูกส่งไปที่ชายแดนทางเหนือทำงานก่อสร้างหนัก ภัยของคุณหนูรองหลี่ในครั้งนี้ไม่เล็กเลยจริงๆ อยู่ในรถนักโทษเหน็ดเหนื่อยตลอดทาง นางสมองก็ไม่ค่อยดี ถ้าถูกเจ้าหน้าที่เห็นรูปโฉมงดงามนั้น…”

ท่านหญิงไหวอินพูดถึงตรงนี้ก็ไม่พูดต่อ ปล่อยให้ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่หน้าซีดขาวเป็นกระดาษแทบจะล้มครืนลง

ในตอนนี้ท่านหญิงไหวอินก็ลุกขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าจางลง เอ่ยพูดเสียงเรียบ “จิ้งเฟิงมีใจรักคุณหนูรอง ข้าที่เป็นพี่สาวย่อมต้องอุ้มสม แต่อย่างไรเสียเขาก็สูงศักดิ์เป็นถึงซือหม่าต้าฉู่ ยังต้องเป็นห่วงหน้าตาของสกุลบ้าง มาสู่ขอสตรีแล้วไม่ได้ ถ้าลือออกไปหน้าตาสกุลฉู่จะยังเหลืออยู่หรือ หวังว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลี่จะช่วยคิดแทนคุณหนูรองหลี่ และอุ้มสมจิ้งเฟิงที่มีใจยึดมั่นในความรัก…”

ท่านหญิงไหวอินเป็นคนระดับใด ความสูงศักดิ์นั้นบีบรัดใจคนยิ่ง ทั้งคำพูดและการกระทำก็ยังกดดันคนให้ต่ำลงหนึ่งขั้น ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่อยู่ต่อหน้านางรู้สึกตัวเตี้ยลงหลายส่วน

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่เข้าใจดี เว่ยกงกงจวนสิ่งทอตำแหน่งเล็กๆ ที่เจียงหนานยังสามารถบีบเอาชีวิตบุตรสาวนางได้ หากล่วงเกินผู้มีตำแหน่งสูงศักดิ์ระดับฉู่จิ้งเฟิงหรือท่านหญิงไหวอิน เช่นนั้นผลลัพธ์ก็ยิ่งไม่กล้าคิด

นางรักบุตรสาวของนางมาก แต่จะไม่คิดเรื่องชื่อเสียงของสกุลหลี่ก็ไม่ได้

นับจากอดีตเป็นต้นมา สกุลร่ำรวยใหญ่โตมากเท่าใดที่ล่วงเกินขุนนาง ต้องสูญทรัพย์สมบัติและเข้าคุก ไม่อาจลุกขึ้นได้อีกเลย

กิจการที่สกุลหลี่สะสมมาหลายปีนี้ ทนให้ขุนนางละโมบเหล่านั้นมาขูดรีดไปไม่ไหว และบุตรสาวคนรองของนางที่อ่อนแอราวดอกไม้ก็ทนเข้าไปอยู่ในคุกไม่ได้เช่นกัน

ตอนนี้หลี่รั่วอวี๋เป็นเหมือนเนื้อสดที่ถูกกะเทาะเปลือกแข็งออก เสิ่นหรูป๋อหมาป่าร้ายตัวนั้นเฝ้าโหยหานาง ฉู่จิ้งเฟิงเสือร้ายตัวนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะคลายปากออก ส่วนนางที่เป็นมารดาไม่มีความสามารถใด ปกป้องลูกไม่ได้

ฉู่จิ้งเฟิงไม่ใช่ตัวเลือกการเป็นลูกเขยที่ดีของบุตรสาว แต่เห็นท่าทางของเขาในตอนนี้เหมือนจะรักชอบพอหลี่รั่วอวี๋มาก ตอนนี้หลี่รั่วอวี๋อยู่ในช่วงอายุที่งดงามที่สุดของหญิงสาว หน้าตาท่าทางก็น่ารักน่าเอ็นดู แม้จะตกม้าสมองเสื่อมไป แต่ไม่ได้มีท่าทางโง่ทึ่มเนื้อตัวสกปรกอยู่ในตรอก อาศัยเพียงรูปโฉมก็สามารถชิงความรักได้อยู่หลายปี

หวังเพียงว่าฉู่ซือหม่าจะเป็นคนใจกว้าง เห็นแก่ความรักที่เคยมีให้กัน ในตอนที่ความงามถดถอย ความรักหดหาย สามารถปล่อยให้หลี่รั่วอวี๋กลับมาที่บ้านสกุลหลี่ ให้นางมีครึ่งชีวิตที่เหลือที่สงบสุข

เมื่อคิดปลอบใจตนเองเช่นนี้แล้ว เรื่องฉู่ซือหม่าก็ดูเหมือนไม่ยากที่จะรับได้แล้ว มองเห็นท่านหญิงไหวอินไม่ค่อยพอใจที่นางลังเลใจ ด้วยความร้อนใจนางจึงรีบพูดขึ้นว่า “ท่านหญิง ข้าน้อยใช่ว่าจะคิดดูถูกซือหม่า…”