ทดลองอ่าน สตรีอ่อนโยนล้วนแฝงพิษร้าย บทที่ 4

เจียงหุยเสวี่ยเข้าใจท่าทางของนาง ยื่นมือไปลูบแก้มเนียน “ไม่เป็นไร ทุกอย่างเรียบร้อยดี”

ดรุณีน้อยยิ้มอย่างโง่งมอีกครั้ง รอยลักยิ้มลึก ฟันดุจเปลือกหอยขาว เจียงหุยเสวี่ยก็ยิ้มตาม แล้วหยิกเนื้อแก้มสาวน้อยเบาๆ “คืนนี้พอแค่นี้ก่อน โม่เอ๋อร์หนังตาจะปิดแล้ว เข้านอนได้แล้ว”

“พี่สาว…” น้ำเสียงฟังดูไม่อาจตัดใจ

“อือ พี่สาวก็จะเข้านอนแล้วเช่นกัน”

“อือ…” โม่เอ๋อร์เคลื่อนตัวอย่างว่านอนสอนง่าย กลิ้งเข้าไปด้านในจนถึงที่ของตนเอง จากนั้นก็นอนตัวตรงหัวหนุนหมอนเครื่องหอมใบชาที่พี่สาวเย็บให้เด็กสาว สองมือประสานกันบนหน้าท้อง

เจียงหุยเสวี่ยเห็นแล้วก็ส่ายศีรษะพลางหัวเราะ

หลังจากนั้น นางก็ดึงผ้านวมออกมาคลุมให้ดรุณีน้อยอย่างมิดชิด เหลือเพียงศีรษะเล็กดั่งผลแตงที่โผล่พ้นออกมา แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ “โม่เอ๋อร์นอนก่อนนะ พี่สาวจะไปลงกลอนประตู เป่าเทียนไขให้เรียบร้อย”

โม่เอ๋อร์หลับตาลงอย่างเชื่อฟัง เจียงหุยเสวี่ยลูบผมบนหน้าผากสาวน้อยอีกครั้งก่อนจะลงจากเตียง

กลอนประตูลงไว้เรียบร้อยตั้งแต่แรกแล้ว นางแค่จะตรวจดูให้แน่ใจอีกรอบ เหลือเพียงหน้าต่างบานเดียวที่ใช้เป็นช่องลม จึงแง้มไว้ครึ่งหนึ่งไม่ได้ปิด

นางดึงหน้าต่างลงอย่างระมัดระวัง หันร่างมากำลังจะดับเทียน ใจพลันกระตุกอย่างแรง

เหมือนกับว่านาง…เหมือนกับว่านางเห็นเงาร่างสายหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่ในเรือนหมู่!

คนผู้นั้น…คนผู้นั้นคือ…

ไม่ต้องขบคิดซ้ำสอง ตัวนางดีดผึง ดึงกลอนประตูออกแล้วผลักออกไปก็พบกับบุรุษผู้นั้น

แสงจันทร์ดุจน้ำค้างแข็งเกล็ดหิมะในค่ำคืนฤดูหนาว ส่องต้องเส้นผมและจอนผมเขาให้ทอประกาย ตกลงบนหน้าผากกว้างและจมูกเป็นสันของเขา ทำให้เค้าโครงเครื่องหน้าแบ่งแยกชัดเจน ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นดูราวกับหลอมรวมกับแสงจันทร์

“ท่านเมิ่ง…” นางอ้าปากค้าง ไม่ได้เอ่ยคำตามมาอีกราวกับถูกทำให้ตกใจไม่น้อย

บุรุษผู้นั้นก็ตกใจราวกับนึกไม่ถึงว่านางจะผลุนผลันเปิดประตูออกมา

เมิ่งอวิ๋นเจิงทำสีหน้ากระดากอายขึ้นชั่ววูบ แย้มริมฝีปากอย่างสงบนิ่ง เอ่ยว่า…

“มารอคอยโจ๊กของแม่นางในเวลานี้ คงจะเร็วไปใช่หรือไม่”

โปรดติดตามตอนต่อไป…