ทดลองอ่าน สตรีอ่อนโยนล้วนแฝงพิษร้าย บทที่ 5

เจียงหุยเสวี่ยได้สติแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา เห็นโม่เอ๋อร์เบิกบานใจไร้กังวล ในใจนางก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดู

“ของเล่นสิบสองห่วงเป็นของท่านเมิ่ง โม่เอ๋อร์หยิบโดยไม่ขอเช่นนี้ได้อย่างไร” นางจงใจปั้นหน้าเคร่ง

“อือ…” ดรุณีน้อยเปลี่ยนสีหน้าจากลำพองใจเป็นทำแก้มป่องน้อยๆ

“โม่เอ๋อร์เชื่อพี่ รีบคืนของให้ท่านเมิ่ง ได้ยินหรือไม่”

เมื่อได้ยินพี่สาวขอให้ทำ สีหน้าดรุณีน้อยก็ว้าวุ่นหาใดเปรียบ แต่สุนัขจนตรอกยังกระโดดขึ้นกำแพง โม่เอ๋อร์เมื่อถูกบังคับ หัวเล็กจึงขบคิดอย่างฉับไว แม้แต่วาจาก็กล้าพูดแล้ว สาวน้อยกล่าวกับชายที่เอาแต่ยิ้มไม่ยอมพูดว่า…

“หยิบโดยไม่ขอไม่ได้ เช่นนั้นถ้าขอแล้วก็จะได้ ท่านให้โม่เอ๋อร์ใช่หรือไม่ เป็นของโม่เอ๋อร์ใช่หรือไม่”

มุมปากเมิ่งอวิ๋นเจิงจมลึกขึ้น “ใช่ มันเป็นของโม่เอ๋อร์แล้ว”

ดรุณีน้อยพลันแย้มยิ้มไปถึงดวงตา ยิ้มดุจฤดูใบไม้ผลิเดือนสามได้มาเยือน

โม่เอ๋อร์ไม่พูดอะไรอีก ร่างน้อยๆ ขดกลับเข้าไปอยู่ในมุมอันอบอุ่น ถือสิบสองห่วงเอาไว้และจมจ่อมอยู่ในภวังค์อีกครั้ง หาทางร้อยห่วงที่แก้ออกมาแล้วให้ร้อยกลับเข้าด้วยกันใหม่

รอยยิ้มบนริมฝีปากเจียงหุยเสวี่ยลึกขึ้นเช่นกัน นางมองดูโม่เอ๋อร์ ไม่นานสายตาก็เลื่อนไปจับจ้องบนใบหน้าด้านข้างที่คมคายดุจภูผาของบุรุษโดยไม่อาจควบคุม

โดยไม่คาดคิด ใบหน้าเปิดเผยสัตย์ซื่อนั้นพลันหันมาทางนาง จับได้ว่านางแอบมอง

โอ๊ะ หน้าของนาง…แดงขึ้นอีกแล้ว!

นางขบริมฝีปาก ผุดลุกขึ้นในทันใด หยิบเสื้อคลุมที่เขาพาดไว้ด้านข้างขึ้นมาไว้ในมือ

“…แม่นางเจียง?” คิ้วคมเลิกขึ้น

“ข้า ข้า…คือว่า…เมื่อครู่นี้ข้าเห็นว่าเสื้อคลุมของท่านเมิ่งมีรูเล็กๆ ช่วงนี้ข้าร่ำเรียนทำงานเย็บปักแล้ว พวกท่านยายและท่านอาต่างสอนข้ามากมายหลายอย่าง ข้า…ให้ข้าปะชุนให้ท่านได้หรือไม่”

หญิงสาวทำหน้าแดงใส่เขา ลมหายใจของเมิ่งอวิ๋นเจิงเห่อร้อนขึ้นมา แต่เขากล่าววาจาปฏิเสธไม่ออก และก็ไม่อยากจะกล่าว

บรรยากาศในห้องครัวอบอุ่นและสงบสุข ใกล้เคียงกับบ้านเก่าที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ในวัยเยาว์ ในใจเขารู้ดีว่าดึกดื่นเช่นนี้ไม่ควรค้างอยู่ที่นี่โดยไม่ยอมไปสักที แต่ทว่าเขากลับไม่อาจขยับขาทั้งสองได้

อีกสักพักแล้วกัน อีกสักพักก็ยังดี

เขาชอบเห็นพวกนางสองพี่น้องอยู่ร่วมกันเช่นนี้ รู้สึกว่าสาวน้อยน่าสนใจ และรู้สึกว่าหญิงสาวที่จริงก็ชมชอบในการกลั่นแกล้งน้องสาว ทำให้เขาพลอยอยากกลั่นแกล้งตามไปด้วย ราวกับการร่วมมือกัน ‘รังแก’ เด็กเช่นนี้ก็สนุกดี

ใบหูและลำคอเขาร้อนผะผ่าว เขายกมือลูบหลังคอโดยไม่ได้ตั้งใจ กล่าวขึ้นว่า…

“เช่นนั้นต้องรบกวนแม่นางแล้ว”