ทดลองอ่าน สวมรอยรักแม่ทัพหญิง บทที่ 7-8

ซูเจ๋อหลันได้ยินแล้วแทบจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างหวาดหวั่น ที่แท้ท่านพ่อกล่าวไว้ไม่มีผิดเลย น้องสาวบังเกิดความรักหยั่งรากลึกถึงขั้นนี้แล้วหรือ

“เสี่ยวหม่าน รูปโฉมของคนผู้หนึ่งไม่สามารถตัดสินทุกอย่างได้…” ซูเจ๋อหลันเอ่ยเตือนด้วยความลำบากใจเล็กน้อย

จ้าวฉงอีเห็นเขามัวแต่กังวลเรื่องอื่นจนพูดไม่ตรงประเด็น จึงอดปวดเศียรเวียนเกล้าไม่ได้ จำต้องบอกกับเขาตรงๆ “ข้าต้องไปที่ว่าการ หากท่านไม่พาข้าไป ข้าก็จะหาทางไปเอง ท่านเลือกเอาแล้วกัน”

ซูเจ๋อหลันรู้สึกว่าวันนี้น้องสาวดูแปลกพิกลและพูดจารบเร้า…หรือว่าหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักความรักล้วนไม่ฟังคำเตือนของผู้อื่นกันหมดแล้ว? ทั้งที่เสี่ยวหม่านเป็นคนนิสัยอ่อนโยนและขี้กลัว วันนี้นางทำตัวแปลกเกินไปแล้วจริงๆ เขารู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อย แต่เขาเอ็นดูเสี่ยวหม่านมาตลอด เห็นนางยืนกรานเช่นนี้ก็จำใจพยักหน้ารับอย่างจนปัญญา

“เจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าจะไปหารถม้า” สุดท้ายซูเจ๋อหลันก็ยอมประนีประนอม

“ท่านคงไม่ทิ้งข้าไว้แล้วไปคนเดียวหรอกนะ?” จ้าวฉงอีมองเขาอย่างสงสัย

ซูเจ๋อหลันเกือบอดใจไม่ไหวเคาะศีรษะนางเข้าแล้ว ยังดีที่นึกได้ว่านางบาดเจ็บอยู่ จึงตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “วาจาของวิญญูชน สี่อาชายากตามทัน ในเมื่อข้ารับปากเจ้าแล้ว จะไม่คืนคำแน่”

จ้าวฉงอีถึงค่อยวางใจแล้วพยักหน้าปล่อยเขาไป

ซูเจ๋อหลันถูกนางยั่วยุจนทั้งขันทั้งฉุน

ถ้าหากไปที่ว่าการเอง ซูเจ๋อหลันจะไม่มีทางทำอะไรเอิกเกริก แต่พอคิดถึงน้องสาวที่ยังไม่หายดี เขาจึงตั้งใจยืมรถม้ามาคันหนึ่งเพื่อจะพาน้องสาวไปด้วยกัน

ตอนจ้าวฉงอีเดินออกจากประตูบ้านสกุลซู กำลังเตรียมเหยียบขึ้นรถม้าก็พลันเหลือบไปเห็นบุรุษหนุ่มสวมชุดแขนสั้นสีน้ำตาลอ่อนบนถนนฝั่งตรงข้ามกำลังมองมาที่นางด้วยสีหน้าซับซ้อน

เขามีคิ้วดกเข้มดวงตากลมโต เพียงแค่ริมฝีปากหนาเล็กน้อย ขับเน้นให้ดูเป็นคนค่อนข้างซื่อตรงจริงใจ

จ้าวฉงอีเห็นเขามองนางก็คิดว่าเขาคงจะรู้จักซูเสี่ยวหม่าน จึงแย้มยิ้มแล้วผงกศีรษะให้เขาครั้งหนึ่ง

บุรุษผู้นั้นเห็นรอยยิ้มของนางแล้วก็เดินมาข้างหน้าก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว จากนั้นไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมาจึงหันหลังกลับผลุนผลันวิ่งหนีไป…

จ้าวฉงอีสับสนอยู่บ้าง…นี่เขาเป็นอะไรไป

“เสี่ยวหม่าน กำลังมองอะไรอยู่หรือ” ซูเจ๋อหลันเห็นนางรีรอไม่ยอมขึ้นมาก็เอ่ยถาม

จ้าวฉงอีส่ายหน้า “ไม่มีอะไร เห็นคนแปลกๆ นิดหน่อย”

นางตอบแล้วก็หันหลังก้าวขึ้นรถม้า