ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 143-144

จีอู๋จิ้งเปิดเปลือกตามองเขาก่อนเอ่ยถาม “พยัคฆ์ร้ายแซ่กู้ ท่านเพิ่งจะอายุสี่สิบ สมองก็ใช้การได้ไม่ดีแล้วหรือ”

กู้เจี้ยนหลีงุนงงอยู่เล็กน้อย จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดบิดาจึงโมโหขึ้นมากะทันหัน

จีอู๋จิ้งลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย ประสานมือคารวะกู้จิ้งหยวนอย่างมือไปทางหัวไปทางพลางกล่าวเรื่อยเฉื่อย “เขยขออวยพรวันเกิดแด่ท่านพ่อตา ขอให้ทุกๆ ปีของท่านยังคงเป็นดั่งเช่นวันนี้ อายุยืนร้อยปี แข็งแรงกำยำดุจพยัคฆ์ไปทุกๆ วัน”

“ฮึ” กู้จิ้งหยวนแค่นเสียงเย็น “อวยพรวันเกิด?”

“ใช่แล้วขอรับ ยังมีของขวัญมาให้ด้วย”

“ไม่ต้อง!” กู้จิ้งหยวนยกมือห้ามอีกฝ่ายพูด “เจ้าหยุดเลย! ของขวัญของเจ้าเป็นโครงกระดูกคนหรือเป็นโคมหนังมนุษย์ ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็รู้จักกันมาร่วมสิบกว่าปี หากเจ้าอวยพรวันเกิดข้าด้วยความจริงใจจริงๆ ข้าก็ไม่เอาของขวัญอื่นจากเจ้า คืนบุตรสาวข้ามาก็พอ!”

“จิ คนอย่างท่านเหตุใดจึงน่าเบื่อปานนี้” จีอู๋จิ้งยืดตัวตรง กลับมาประพฤติตัวตามเดิม “หากคืนบุตรสาวให้ท่านแล้ว ข้าคงต้องทำลายงานสักหน่อยถึงจะสนุก”

“เหอะๆ” กู้จิ้งหยวนแค่นหัวเราะ “อะไร นี่เจ้าหมายความว่าอ๋องอย่างข้าเอาเปรียบบุตรสาว?”

“พูดตรงถึงเพียงนี้ก็ไม่สนุกแล้ว” จีอู๋จิ้งหยิบพู่กันบนแท่นวางมาอีกด้าม คราวนี้เขาตั้งใจหักเอง

เป๊าะ เป๊าะ เป๊าะ…

พู่กันหักเป็นท่อน…ท่อนแล้วท่อนเล่า

“เจ้าหยุดนะ!” กู้จิ้งหยวนคิ้วกระตุก ท่าทางราวกับว่าสิ่งที่หักอยู่ในมือจีอู๋จิ้งนั้นไม่ใช่พู่กัน แต่เป็นกู้เจี้ยนหลี!

จีอู๋จิ้งถอนหายใจแล้วกล่าวเสียงเนิบ “แผดเสียงเช่นนี้ทุกวัน ท่านเจ็บคอบ้างหรือไม่ แผดเสียงอะไรอยู่ได้ ไหนท่านว่ามาที หากข้าโมโหท่านแล้วกลับบ้านไประบายอารมณ์ลงกับบุตรสาวท่านจะทำอย่างไรดี”

“เจ้ากล้า!” กู้จิ้งหยวนโมโหจนหน้าซีดแล้ว

“จีเจา!” กู้เจี้ยนหลีถลึงมองจีอู๋จิ้ง พยายามส่งสายตาบอกให้เขาหยุดพูดได้แล้ว

จีอู๋จิ้งทำหน้าทะเล้นในทันที เขาวางศอกลงบนบ่ากู้จิ้งหยวน ฝ่ามือลูบหน้าอกอีกฝ่ายขึ้นลงช่วยปรับการหายใจ ยิ้มพลางพูดว่า “ท่านพ่อตาคนดีไม่ต้องโมโหไป วันนี้เป็นวันมงคลจะโมโหโทโสไม่ได้ ข้าไม่รังแกบุตรสาวท่านหรอก จะบูชาบุตรสาวท่านเป็นบรรพบุรุษเลย พอใจแล้วกระมัง”

กู้เจี้ยนหลียิ่งฟังยิ่งรู้สึกไม่เข้าท่า รีบผลักจีอู๋จิ้งออกแล้วประคองบิดานั่งลง กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ท่านพ่อ ท่านอย่าฟังเขาพูดเหลวไหล เขาจงใจยั่วโมโห หากท่านโมโหเข้าจริงๆ ก็หลงกลเขาแล้ว”

กู้จิ้งหยวนจ้องหน้าบุตรสาวอยู่พักใหญ่ ในใจพลันรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์

ก่อนหน้านี้เวลาเขาปะทะคารมกับจีอู๋จิ้ง กู้เจี้ยนหลีมักจะห้ามเขาแล้วเกลี้ยกล่อมจีอู๋จิ้ง ทว่ายามนี้สลับกัน นันนันน้อยของเขาเริ่มห้ามจีอู๋จิ้ง หันมาเกลี้ยกล่อมเขาแทนแล้ว

ยิ่งเอ่ยห้ามผู้ใด ในใจก็ยิ่งรู้สึกใกล้ชิดกับผู้นั้น…

กู้จิ้งหยวนรู้สึกใจหาย แต่ถ้าบุตรสาวมีความสุขก็เป็นเรื่องดี ทว่าจีอู๋จิ้งดันเป็นพวกไม่น่าไว้ใจเสียนี่ เขาถลึงตามองชายหนุ่มด้วยความหงุดหงิด

“เมื่อไรเจ้าจะตาย”

จี้ชุนเคาะประตูจากด้านนอก “ท่านอ๋อง ฝ่าบาทและฮองเฮาเสด็จมาถึงปากตรอกแล้วเจ้าค่ะ!”

กู้จิ้งหยวนนิ่งงันไป เลิกปะทะคารมกับจีอู๋จิ้งแล้วกุลีกุจอลุกออกไปรับเสด็จ

แขกเหรื่อในสวนคุกเข่ากันเต็มพื้น รอฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จ แต่ฮ่องเต้และฮองเฮายังไม่ทันมาถึง กู้จิ้งหยวนกลับชิงพาบุตรสาวทั้งสองเดินแหวกผ่านฝูงชนที่คุกเข่าอยู่ก่อน

ดวงตาแต่ละคู่เหลือบมองมายังสองหลีแห่งเมืองหย่งอัน พินิจพิเคราะห์อย่างเงียบๆ