ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 149-150

บทที่ 149

หรงหยวนโย่วก้าวข้ามธรณีประตูแล้วหยุดยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เดินเข้าไปในห้องต่อ

ฉากไม้พะยูงเหลืองแบบสี่บานพับขวางกั้นสายตาไว้ บนผ้าที่กรุอยู่เป็นภาพวาดทิวทัศน์ภูเขาแม่น้ำของจิตรกรที่มีชื่อเสียง โอ่อ่าเคร่งขรึมจนคล้ายว่าไม่เหมาะจะวางอยู่ในห้องนอนของหญิงสาว

เงาร่างที่นั่งเขียนคิ้วอยู่หน้าคันฉ่องอย่างเกียจคร้านของกู้ไจ้หลีสะท้อนอยู่บนฉากกั้น อรชรอ้อนแอ้นราวกับเป็นคนในภาพวาด

หรงหยวนโย่วมองเพียงแวบเดียวก็ก้มหน้าเบนสายตาหลบแล้ว

“เข้ามาคุยกันเถิด” กู้ไจ้หลีเอ่ยปาก ในสุ้มเสียงเจือด้วยแววอิดโรยหลังจากยุ่งมาตลอดทั้งวัน

หรงหยวนโย่วไม่ยินยอมทำเช่นนั้น “ไม่เข้าไปจะดีกว่า”

เขาได้ยินกู้ไจ้หลีวางดินสอเขียนคิ้วลงก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าแช่มช้าแผ่วเบาของนาง เขาก้มหน้าลง ในห้วงสมองกลับปรากฏภาพกู้ไจ้หลีเดินเยื้องกราย แต่ละก้าวล้วนเดินอยู่ในใจเขา

กู้ไจ้หลียืนอยู่อีกฝั่งของฉากกั้น มือข้างหนึ่งทาบลงบนฉาก มองหรงหยวนโย่วพร้อมกับอมยิ้ม

หรงหยวนโย่วจิกแขนเสื้อ ช้อนตามองนางตรงๆ

กู้ไจ้หลีถอดกระโปรงสีแดงเข้มอมชมพูที่หรูหราเกินไป เปลี่ยนมาสวมกระโปรงยาวสีแดงเรื่อ คลุมเสื้อแขนสั้นสีแดงเข้มไว้ด้านนอก ไม่ได้ผูกสายรัดข้างหน้าเสื้อ ปล่อยสาบเสื้อสองข้างลู่ตกอยู่บนตัว เครื่องประทินโฉมทั้งหลายก็ล้างออกแล้วแต่งแต้มใหม่อย่างง่ายๆ หว่างคิ้วงามติดฮวาเตี้ยนสีแดงสด

ในมืออีกข้างของนางถือตลับกระเบื้องเคลือบทรงกลมแบนลายเหมยแดง

“เจ้าอยากแต่งงานกับข้าหรือ” กู้ไจ้หลีถามออกมาด้วยท่าทางสบายๆ นางเปิดฝาตลับกระเบื้องเคลือบ ใช้นิ้วถูเอาชาดมาแต้มลงบนริมฝีปากด้วยอากัปกิริยาสง่างาม เม้มปากเบาๆ ชาดสีแดงสดก็กระจายไปบนปากนาง

มองดูท่าทางเม้มปากของนาง ในใจหรงหยวนโย่วพลันว้าวุ่น หัวใจเต้นรัวเร็ว ไม่มีที่ให้หลบหนี

“ใช่ ข้าอยากแต่งงานกับท่าน”

กู้ไจ้หลีหัวเราะเบาๆ นางยื่นตลับชาดให้จี้ชุนที่อยู่ข้างๆ แล้วรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดชาดที่ติดอยู่บนท้องนิ้ว นางเช็ดพลางกล่าวช้าๆ “เจ้าไม่อยากเข้ามาก็ช่างเถิด แต่เหตุใดกระทั่งประตูก็ไม่รู้จักปิด หนาวจะแย่แล้ว”

“ข้าเพียงแต่รู้สึกว่า…” หรงหยวนโย่วกลืนคำว่า ‘ผิดขนบธรรมเนียม’ ลงท้องแล้วหันกลับไปปิดประตูอย่างรีบร้อน

นางหนาวแล้ว

กู้ไจ้หลีนั่งลงข้างโต๊ะน้ำชาที่ตั้งอยู่ชิดฉากกั้น สั่งให้จี้ชุนจัดหาน้ำชามาให้แขก จากนั้นถึงกล่าวกับหรงหยวนโย่ว “ซื่อจื่อน้อยมานั่งเถิด”

หรงหยวนโย่วเดินไปนั่งลงด้วยท่าทางแข็งเกร็งอยู่เล็กน้อย

จี้ชุนออกไปยกชา ในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยออกมาจากเตากำยานที่วางอยู่บนโต๊ะพิณตรงมุมทางตะวันตกเฉียงใต้ของห้อง

หรงหยวนโย่วหลุบตา คิดในใจว่าผ่านมาหลายปีนางก็ยังคงชอบจุดกำยานไม่เปลี่ยน

กู้ไจ้หลีเท้าคางมองเขาด้วยท่าทางเกียจคร้าน หรงหยวนโย่วหน้าตาดีเป็นที่สุด ไม่ได้มีท่าทางผอมแห้งอ่อนแอเฉกเช่นในวัยเยาว์แล้ว นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเขาในสมัยเด็ก ซื่อจื่อน้อยที่แสนว่านอนสอนง่ายผู้นั้น นางยังจำได้ว่าเขาไม่ใช่คนช่างพูด จะอยู่เงียบๆ โดยตลอด บางครั้งถูกคนหยอกล้อหนักเข้ายังจะมีอาการหน้าแดงอีกด้วย