ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 71-73

บทที่ 73

กู้เจี้ยนหลีอยากจะเรียกจี้ซย่าเข้ามาเหลือเกิน ทว่าเรียกแล้วจีอู๋จิ้งจะยอมโอนอ่อนตามหรือ นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจนอยากร้องไห้ นางต้องโง่งมไปแล้วแน่ๆ เมื่อเย็นวานจึงคิดว่าจีอู๋จิ้งเพียงแค่สนอกสนใจ คิดว่าการใช้ชีวิตกับเขาไม่ได้ยากเย็นปานนั้น นางทั้งลองใช้เหตุผล ทั้งลองออดอ้อนให้เขาละเว้น ทั้งลองคล้อยตามความคิดของเขาแล้ว ทว่าผลเป็นอย่างไรเล่า

คนน่ารังเกียจผู้นี้เห็นได้ชัดว่าแต่ไหนแต่ไรล้วนไม่เคยหยุดหยอกเย้านางเลย

จู่ๆ กู้เจี้ยนหลีก็รู้สึกท้อแท้ขึ้นมา

แผลที่ขาเริ่มปวดขึ้นมารางๆ นางค้อมเอวลงคลำไม้ดามที่ขาซ้าย จากนั้นก็นั่งหลังตรงเหม่อลอยครู่หนึ่งแล้วค้อมเอวลงไปคลำอีกครั้ง

จีอู๋จิ้งหลุบตามองนางก่อนหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง ถามขึ้นว่า “ออดอ้อนไม่ได้ผลจึงเปลี่ยนมาแกล้งทำตัวน่าสงสารแทนหรือ”

กู้เจี้ยนหลีเงยหน้าถลึงตามองเขาอย่างติดจะกรุ่นโกรธ ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงน้อยๆ พองแก้มขาวนุ่มนิ่มด้วยความโมโห

“โกรธจริงๆ แล้ว?” จีอู๋จิ้งบีบแก้มนิ่มของนางพลางยกยิ้มไม่ยี่หระ

กู้เจี้ยนหลีหลบอีกครั้งด้วยไม่อยากสนใจเขา

นางหันไปหยิบเสื้อคลุมกันลมที่ด้านหลังแล้วฮึดฮัดฟุบลงกับโต๊ะ ก่อนจะคลุมเสื้อบนร่างตนเองมิดไปถึงศีรษะ เอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “ข้าไม่เอาน้ำแล้ว จะนอนแล้ว”

คิดจะฟุบนอนอยู่กับโต๊ะเช่นนี้เชียว

จีอู๋จิ้งกวาดตามองมือตนเองคราหนึ่ง จากนั้นก็นั่งยองลงหยิบผ้าฝ้ายสีขาวที่พาดกับขอบถังมาจุ่มน้ำอุ่นแล้วบิดให้หมาดท่ามกลางไออุ่นเหนือผืนน้ำ

กู้เจี้ยนหลีได้ยินเสียงน้ำหยดติ๋งๆ ก็พลันตื่นตกใจ นางลอบแง้มช่องมองผ่านรอยแยกของเสื้อคลุมกันลมที่คลุมศีรษะตนเองไว้ เห็นว่าจีอู๋จิ้งกำลังนั่งยองๆ บิดผ้าตรงหน้าตนเองก็ตกใจจนหน้าซีด ถึงขั้นลืมโกรธไปสนิท

เดิมทีคิดว่าจีอู๋จิ้งจงใจจะดูเรื่องขบขันของนางจึงรั้งอยู่ไม่ยอมจากไป หรือว่าเขาจะลงมือช่วยนางเอง…

จู่ๆ กู้เจี้ยนหลีก็ส่งเสียงร้องไห้ออกมา

ได้ยินเสียงร้องไห้ของนาง จีอู๋จิ้งเองก็ตกใจตามไปด้วย เขาเงยหน้ามองสบดวงตาคลอน้ำของอีกฝ่าย เห็นว่านางเบะปากพลางมองดูผ้าในมือเขาอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม จีอู๋จิ้งมองตามสายตานางจนมาหยุดอยู่ที่ผ้าอุ่นๆ ก็กระจ่างแจ้งโดยพลัน

เขาช้อนตามองดูหญิงสาวอีกครั้ง ทั้งจนใจและหมดคำจะพูดไปพร้อมกัน

เขาเอ่ยถาม “ตอนที่เจ้าเช็ดให้ข้า ข้าก็ไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้ มีเพียงเจ้าที่เช็ดให้ข้าได้ ข้าเช็ดให้เจ้าไม่ได้หรือไร”

เดิมทีกู้เจี้ยนหลีเพียงแค่สะอื้นเบาๆ ยามนี้พอได้ยินวาจาของเขาก็พลันร่ำไห้หนักกว่าเดิม นางเติบใหญ่มาถึงตอนนี้เคร่งครัดกับเรื่องความเหมาะสมที่สุดจึงหลั่งน้ำตาต่อหน้าผู้อื่นน้อยครั้งมาก ต่อให้ลับหลังผู้คนจะลอบหลั่งน้ำตาก็น้อยมากที่จะร้องไห้ออกเสียง ยามนี้นางสนใจเรื่องความเหมาะสมไม่ไหวแล้ว แทบจะทนไม่ไหวสะอึกสะอื้นออกมาอย่างคับแค้นใจในคราเดียว

“ท่าน…ท่านไม่มีเหตุผลเลย!” นางกล่าวโทษทั้งสะอึกสะอื้นจนฟังไม่ได้ความ เอ่ยปากครั้งนี้กลับสำลักอากาศเสียเองจนไอต่อเนื่องอย่างห้ามไม่อยู่

จีอู๋จิ้งลุกขึ้นตบหลังกู้เจี้ยนหลีเบาๆ อย่างจนใจ ส่วนกู้เจี้ยนหลีขยับหลบเป็นครั้งที่สาม

จีอู๋จิ้งยัดผ้าที่บิดหมาดแล้วใส่มือนางด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็หมุนกายเดินกลับเตียงโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ เดิมทีเขาก็เพียงไม่มีอะไรทำ กลัวว่ายามนางค้อมตัวลงจะกระทบไม้ดามที่ขาซ้ายเท่านั้น

เจ็บจนตายก็สมควรแล้ว