ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 74-76

จีอู๋จิ้งนอนอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน ขายาวทั้งสองข้างหนึ่งเหยียดตรง อีกข้างห้อยลงข้างเตียง ระหว่างมือทั้งสองกั้นกลางไว้ด้วยกลองป๋องแป๋งอันหนึ่ง เขาหมุนมันไปมาอย่างนึกสนุกจนเกิดเสียงดัง ‘ตึงๆๆ’ ไม่หยุด บนหน้ากลองวาดเป็นรูปเด็กน้อยจ้ำม่ำสวมเอี๊ยม ลูกปัดปลายเชือกทั้งสองด้านกระทบใบหน้าของเด็กน้อยติดต่อกัน เด็กน้อยจ้ำม่ำยังคงฉีกยิ้มโง่งมอยู่เช่นนั้น

กู้เจี้ยนหลีลุกขึ้นยืนก่อนจะอาศัยไม้เท้าเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง เม้มปากพลางมองไปทางจีอู๋จิ้ง นางรออยู่ครู่หนึ่ง สายตาของชายหนุ่มยังคงจ้องมองเพียงกลองป๋องแป๋งไม่ยอมมองนาง นางจึงทำได้เพียงเอ่ยปากก่อน

“ข้าอยากอาบน้ำ ท่านช่วยถูหลังให้ได้หรือไม่”

“เรียกจี้ซย่าสิ” จีอู๋จิ้งเอ่ยอย่างเชื่องช้า

“จี้ซย่ากำลังต้มยาอยู่ อาหารกลางวันแวะกินข้างนอกจึงไม่ได้กินยาไปเทียบหนึ่ง”

“เช่นนั้นก็เรียกผู้อื่น” จีอู๋จิ้งยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ ทว่าท่าทางยามหมุนกลองป๋องแป๋งกลับช้าลง

กู้เจี้ยนหลีพยักหน้า เอ่ยอย่างจริงจัง “ได้ เช่นนั้นข้าจะเรียกฉางเซิงเข้ามาช่วย”

จีอู๋จิ้งพลันชะงักมือ จากนั้นก็ยื่นกลองป๋องแป๋งมาตรงหน้านางแล้วพลิกข้อมือคราหนึ่ง ตัวกลองที่คล้ายค้อนไม้น้อยๆ ก็ทุบลงบนหลังมือข้างที่วางอยู่บนไม้เท้าจนกู้เจี้ยนหลีอุทานออกมา ต้องรีบใช้มืออีกข้างนวดคลึง

กลองป๋องแป๋งถูกโยนทิ้งไป ก่อนที่จีอู๋จิ้งจะลุกลงจากเตียงก้าวไปยังห้องข้างทางตะวันตกด้วยสีหน้าดุดัน กู้เจี้ยนหลีพยุงตนเองด้วยไม้เท้าตามไปด้านหลังอย่างช้าๆ พลางถลึงตามองแผ่นหลังของเขา ทว่าตอนที่เขาหันกลับมานางก็รีบเก็บสีหน้าหลุบตาลง

จีอู๋จิ้งวกกลับมาประคองนางอย่างไม่มีน้ำอดน้ำทน

น้ำอุ่นในอ่างตั้งทิ้งไว้สักพักแล้ว ทั้งห้องอาบน้ำเต็มไปด้วยไอน้ำจำนวนมาก ถึงขั้นยื่นมือออกไปก็มองเห็นนิ้วทั้งห้าได้ไม่ชัดเจน

“นั่งลง” จีอู๋จิ้งกดร่างกู้เจี้ยนหลีนั่งลงบนเก้าอี้ จากนั้นค่อยนั่งลงบนพื้นตรงหน้านาง ยกเท้าซ้ายของนางวางลงบนขาตนเองแล้วแกะผ้าพันแผลออก

“แกะได้แล้วหรือ” กู้เจี้ยนหลีถามอย่างประหลาดใจ

จีอู๋จิ้งไม่สนใจนาง

กู้เจี้ยนหลีเอ่ยกับตนเอง “ดีจริงๆ ไม่ต้องถูกจับดามไว้กับไม้แล้ว”

ผ้าฝ้ายแถบยาวถูกแกะออกทีละชั้น ไม้กระดานสองแผ่นก็ถูกแกะออก มือของจีอู๋จิ้งคลำไปตามขาของนางก่อนหยุดลงตรงที่กระดูกหักครู่หนึ่ง

กู้เจี้ยนหลีลอบมองสีหน้าอีกฝ่าย เอ่ยชมอย่างเกินจริงว่า “โอ้โห นายท่านห้าช่างร้ายกาจ ถึงกับสามารถรักษา…”

ทว่ายังไม่ทันเอ่ยจบรอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันแข็งค้าง เจ็บเสียจนต้องจับพนักเก้าอี้ไว้แน่น

จีอู๋จิ้งมองดูสีหน้านางแวบหนึ่งก่อนเบาแรงยามจัดกระดูกลง จากนั้นก็วางเท้านางลงบนพื้น เอ่ยปากขึ้นในที่สุด “ตั้งแต่วันนี้ก็ลองออกแรงเดินเองดู”

“อื้ม!” กู้เจี้ยนหลีพยักหน้าอย่างแรงแล้วค้อมตัวน้อยๆ สายตาจับจ้องที่ขาของตนอยู่ตลอด

“เจ้ายังจะอาบอยู่หรือไม่” จีอู๋จิ้งเอ่ยถาม

กู้เจี้ยนหลีอึ้งงันไปเล็กน้อยก่อนตอบเสียงเบา “อาบ…”

นางก้มหน้าลงปลดปมที่ผูกไว้ตรงเอวด้านซ้ายของเสื้อบุนวม

จีอู๋จิ้งลุกขึ้นยืนก่อนลองวัดความร้อนของน้ำในอ่าง จากนั้นจึงยกกาน้ำด้านข้างมาเทน้ำร้อนเพิ่มอีกหน่อย เรียบร้อยแล้วค่อยหันกลับมามอง เห็นว่าหญิงสาวยังคงถอดเสื้อผ้าอย่างติดๆ ขัดๆ

จีอู๋จิ้งหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง

ใช้วิธีเช่นนี้มาง้อเขา ช่างโง่งมเสียจริง