ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 77-79

กู้เจี้ยนหลีได้ยินว่าเฉินเหอจากไปแล้วจึงมาหาจีอู๋จิ้ง

“นายท่านห้า ซิงโล่วถูกตีแล้ว ถูกโบยต่อหน้าบ่าวตั้งมากมาย” กู้เจี้ยนหลีเอ่ยร้องเรียน

“อ้อ” จีอู๋จิ้งรับคำอย่างสบายๆ

ท่าทางไม่ยี่หระของจีอู๋จิ้งทำให้กู้เจี้ยนหลีนึกฉุนอยู่บ้าง นางนั่งฮึดฮัดอยู่ข้างๆ โดยไม่ส่งเสียง หลุบตามองชายกระโปรงตนเองอยู่อย่างนั้น

ผ่านไปเนิ่นนานจีอู๋จิ้งจึงเหลือบตาขึ้นมองนางแวบหนึ่งแล้วค่อยกล่าวกับจี้ซย่า “เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นมา”

จี้ซย่าแสดงความสามารถทางวาทศิลป์เต็มที่ ถ่ายทอดเรื่องราวออกมาอย่างครบถ้วน กระทั่งคำพูดที่แต่ละคนเอ่ยขึ้น ทั้งสีหน้าและแววตาล้วนแสดงออกมาอย่างถึงพริกถึงขิง

“…จากนั้นพวกเราก็กลับมาเจ้าค่ะ”

จีอู๋จิ้งยกยิ้มพลางถามว่า “เจ้าชื่ออะไรนะ”

จี้ซย่านิ่งงัน นางลอบมองไปทางกู้เจี้ยนหลีเร็วๆ แวบหนึ่งก่อนตอบ “บ่าวมีนามว่าจี้ซย่าเจ้าค่ะ”

“หากไปแสดงในคณะกายกรรม เจ้าต้องหาเงินได้มากกว่าที่นายของเจ้ามอบให้แน่” จีอู๋จิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผู้อื่นไม่อาจคาดเดาอารมณ์

“ไม่กล้าเจ้าค่ะ…” จี้ซย่าหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา รีบคุกเข่าก้มหน้านิ่ง

กู้เจี้ยนหลีลอบสังเกตสีหน้าของจีอู๋จิ้งแล้วกล่าวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “จี้ซย่า เจ้าไปทำงานในครัวก่อนเถิด”

“เจ้าค่ะ!” จี้ซย่าราวกับได้รับอภัยโทษใหญ่หลวง รีบร้อนลุกขึ้นค้อมเอวถอยออกไปทันที

“นายท่านห้า ซิงโล่ว…”

จู่ๆ จีอู๋จิ้งก็เอ่ยปากขึ้น “เข็นรถเข็นไปถึงธรณีประตูก็หยุดลง ประคองฮูหยินขึ้น ประคองฮูหยินเข้าไปในโถง ฮูหยินผู้เฒ่าจัดที่นั่งให้ ฮูหยินนั่งลง…”

คราแรกกู้เจี้ยนหลีฟังคำพูดจีอู๋จิ้งอย่างมึนงง ต่อมาจึงนึกออกว่าเขากำลังกล่าวสิ่งที่จี้ซย่ารายงานซ้ำอีกรอบ

“มีอะไรหรือ” กู้เจี้ยนหลีถามอย่างงุนงง

จังหวะนั้นฉางเซิงเดินเข้าประตูมาพอดี จีอู๋จิ้งจึงชี้นิ้วไปทางเขาพลางกล่าวขึ้นว่า “ไป ไปรื้อธรณีประตูทั้งหมดในจวนออกเดี๋ยวนี้”

“หา?” ฉางเซิงอึ้งงันไปชั่วขณะก่อนจะรีบหันกายเดินจากไป ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล ขอเพียงเป็นคำสั่งของจีอู๋จิ้ง เขาทำตามก็พอแล้ว

“นายท่านห้า!” กู้เจี้ยนหลีผุดลุกขึ้น ทว่าเผลอวางเท้าซ้ายลงกับพื้นจึงเจ็บจนต้องสูดลมหายใจหนาวเหน็บ

เหตุการณ์นี้ทำให้ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนต่อจากนั้นกู้เจี้ยนหลีไม่กล้าหัดเดิน เอาแต่ค้ำไม้เท้าและใช้รถเข็นอยู่เช่นนั้น

อากาศฤดูวสันต์อบอุ่น บุปผาผลิบาน กู้เจี้ยนหลีนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองไปทางจีซิงหลันที่กำลังกระโดดโลดเต้นในลานเรือนด้วยสายตาอิจฉา

จีอู๋จิ้งที่ยืนอยู่ด้านหลังนางเอ่ยขึ้นว่า “หากเจ้ายังไม่หัดเดิน ระวังขาจะยาวไม่เท่ากัน”

“หมายความว่าอย่างไร” กู้เจี้ยนหลีหันไปมองเขา

“ขาเป๋อย่างไรเล่า”

กู้เจี้ยนหลีตะลึงงัน ตกใจจนหน้าซีด หลังจากชะงักไปครู่หนึ่งก็กล่าวขึ้นราวกับกำลังปลอบใจตนเอง “คงไม่หรอก…”

“ลุกขึ้น” จีอู๋จิ้งคว้าไหล่นางไว้แล้วดึงให้ลุกจากเก้าอี้

กู้เจี้ยนหลียืนอยู่ตรงหน้าเขา แทบจะลงน้ำหนักที่ขาขวาเพียงข้างเดียว

จีอู๋จิ้งถอยหลังพลางกล่าวว่า “เดินมานี่ ไม่อย่างนั้นจะตีก้น ถอดกางเกงแล้วค่อยตี”

กู้เจี้ยนหลีมุ่นคิ้ว นางลองก้าวขาซ้ายออกไปทว่ายังไม่กล้าเหยียบลงพื้นโดยแรงจึงหดกลับตามเดิม ก่อนจะมองจีอู๋จิ้งด้วยความหวาดระแวงแล้วกล่าวเสียงเบา

“รออีกหน่อยเถิด หากล้มจะทำอย่างไร”

“ล้มบ้างก็เป็นเรื่องปกติ” จีอู๋จิ้งตอบ

“ไม่ได้หรอก!” กู้เจี้ยนหลีรีบกล่าว “หากกระทบกระเทือนถึงครรภ์จะทำอย่างไร!”

“อะไรนะ” จีอู๋จิ้งอึ้งงัน

กู้เจี้ยนหลีใบหน้าแดงก่ำ “ระ…ระดูของข้าไม่มาสองเดือนแล้ว อาจจะท้อง…”