ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 80-81

บทที่ 80

เสียงของกู้เจี้ยนหลีค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ ถึงท้ายประโยคก็แทบไม่ได้ยินแล้ว นางก้มหน้าลง มือกำชายเสื้ออย่างเก้อกระดาก รู้สึกว่ากล่าวเรื่องที่ระดูไม่มาสองเดือนออกมาเช่นนี้น่าอับอายมาก

จีอู๋จิ้งนิ่งเงียบอยู่นาน ในที่สุดก็เอ่ยปากถาม “เจ้าเชิญหมอมาตรวจแล้ว?”

“ยัง…ยังไม่ได้เชิญ…” กู้เจี้ยนหลีได้ยินเสียงตนเองสั่นเครือน้อยๆ

เหตุใดเสียงต้องสั่นด้วยความกลัวเล่า ข้าไม่ได้ทำผิดอันใดสักหน่อย ท่าทางร้อนตัวเช่นนี้หากเขาเข้าใจผิดว่าข้าตั้งครรภ์บุตรของผู้อื่นขึ้นมาจะต้องแย่แน่ๆ!

กู้เจี้ยนหลีรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นเชิดคางน้อยๆ สบตากับจีอู๋จิ้งตรงๆ พยายามควบคุมเสียงของตนเองไม่ให้สั่นเครือขณะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ

“ข้าคิดว่ายังเร็วเกินไปจึงยังไม่ได้เชิญหมอ หากเดือนหน้าระดูยังไม่มาก็ค่อยเยิน…”

ทั้งที่น้ำเสียงช่วงแรกยังคงควบคุมให้ปกติได้ พอกล่าวถึงตอนท้ายอาจเพราะคลายความหวาดระแวงลง คำว่า ‘เชิญ’ ที่เอ่ยออกมาท้ายสุดจึงเพี้ยนไปเป็น ‘เยิน’

สีหน้าที่อดกลั้นไว้ได้อย่างยากเย็นพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อย หญิงสาวลอบขบริมฝีปาก หลบสายตาอย่างทำตัวไม่ถูกนัก

จีอู๋จิ้งยืนอยู่ที่เดิม แผ่นหลังเหยียดตรงกว่าปกติที่ชอบทำท่าทางเกียจคร้านอยู่บ้าง ดวงตาของเขาพินิจมองกู้เจี้ยนหลีแวบหนึ่งด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนจะก้าวเข้าใกล้นางทีละก้าวแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ ดึงมือนางไว้ให้นั่งลงบนตักเขา

เขาถามขึ้นว่า “รู้สึกอย่างไรบ้าง เด็กดิ้นหรือไม่”

กู้เจี้ยนหลีหันหน้ามามองเขาอย่างตกใจขณะเอ่ยตอบ “เพิ่งสองเดือนจะดิ้นได้อย่างไร”

จีอู๋จิ้งพยักหน้ารับ อ้อ ที่แท้ก็รู้เรื่องนี้ด้วย

เขาสบมองดวงตาสุกใสบริสุทธิ์ของนาง จู่ๆ ก็ถามขึ้นอย่างนึกสนุก “กู้เจี้ยนหลี เจ้าอยากได้ลูกแฝดหรือไม่”

“ลูกแฝด?” กู้เจี้ยนหลีไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน เจ้าตัวน้อยในครรภ์จะมีคนเดียวหรือสองคน เป็นหญิงหรือชายก็ล้วนยังไม่ได้คิดทั้งนั้น

จีอู๋จิ้งค่อยๆ ชักจูงไปทีละก้าว “ใช่ ลูกแฝด เป็นเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนกันไม่มีผิดคู่หนึ่ง”

กู้เจี้ยนหลีพลันนึกถึงจีซิงหลันกับจีซิงโล่วขึ้นมาจึงเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย “แต่หน้าตาของซิงหลันกับซิงโล่วก็ไม่ได้เหมือนกันไม่มีผิดสักหน่อย พวกเขาหน้าตาไม่เหมือนกันสักนิด”

“อืม…ฝาแฝดชายหญิงอาจหน้าตาไม่เหมือนกัน ทว่าหากเป็นคู่แฝดชายหรือคู่แฝดหญิงก็จะหน้าตาเหมือนกันไม่มีผิด”

“อ๋อ…” กู้เจี้ยนหลีพยักหน้ารับ ยังคงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง “แต่ว่าจะเป็นลูกแฝดหรือไม่หาใช่ขึ้นอยู่กับความต้องการของเราสักหน่อย”

“อืม…” จีอู๋จิ้งลากเสียงยาว “ลองดูก็ได้ มีความเป็นไปได้อยู่สองถึงสามส่วน”

กู้เจี้ยนหลีมองดูจีอู๋จิ้งอย่างประหลาดใจ นางไม่เคยได้ยินว่ามีวิธีที่ว่ามาก่อน

จีอู๋จิ้งทัดผมปอยหนึ่งตรงจอนไปไว้หลังใบหูของนาง เอ่ยอย่างเชื่องช้าว่า “หากทำเพิ่มครั้งหนึ่งภายในสามเดือนแรกที่ตั้งครรภ์ก็มีโอกาสเป็นลูกแฝดได้”

กู้เจี้ยนหลีมองเขาด้วยความสงสัย สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าไม่เชื่อคำเขานัก

จีอู๋จิ้งปล่อยให้สายตาพินิจพิเคราะห์ของหญิงสาวมองอยู่เช่นนั้นพลางเอ่ยต่อด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “แน่นอน ข้าบอกไปแล้วว่าเป็นไปได้เพียงสองถึงสามส่วนเท่านั้น”

กู้เจี้ยนหลียังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ทันใดนั้นนางพลันนึกขึ้นได้ว่าจีซิงโล่วกับจีซิงหลันก็เป็นฝาแฝด บางทีจีอู๋จิ้งอาจพูดจริงก็ได้

จีอู๋จิ้งยกมุมปากข้างหนึ่งก่อนขยับเข้าไปจุมพิตริมฝีปากของกู้เจี้ยนหลี

เมื่อความรู้สึกนุ่มชื้นที่ไม่นับว่าแปลกใหม่เท่าไรแล้วเข้าจู่โจม กู้เจี้ยนหลียังคงเกร็งตัวตามสัญชาตญาณไปชั่วขณะ ในดวงตาฉายความมึนงงระคนลังเล

จีอู๋จิ้งมองตาคู่งามในระยะใกล้ก่อนจะงับปลายลิ้นของนาง

“ท่านหลอกกันนี่!” จู่ๆ กู้เจี้ยนหลีก็ผลักเขาออกโดยแรง “ทำเช่นนี้ไม่ได้ทำให้ตั้งครรภ์สักหน่อย…”

กู้เจี้ยนหลีใช้หลังมือเช็ดคราบชื้นแฉะบนริมฝีปากออกแล้วหลบตาด้วยความเก้อเขินอย่างว่องไว ต่อให้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกจุมพิต ทว่านางกลับรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกยามใจเต้นไม่เป็นส่ำ สติจวนจะหลุดลอยช่างทำให้ไม่สบายใจเอาเสียเลย

อ้อ ที่แท้นางยังรู้ด้วยว่าจุมพิตไม่ทำให้ตั้งครรภ์