ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 7-8

บทที่ 7

ครึ่งคืนหลังคนในจวนก่วงผิงป๋อพากันตื่นขึ้นมาหมด ตะเกียงในห้องพลันสว่างวาบทีละดวงๆ

กู้เจี้ยนหลียืนอยู่หน้าประตู มองคนในจวนก่วงผิงป๋อก้าวเข้าๆ ออกๆ เรือน บนใบหน้าเหล่านั้นบ้างก็ยินดีบ้างก็แฝงแววหวาดหวั่น เวลาเพียงครู่เดียวเรือนที่เงียบสงบลับตาคนที่สุดในจวนก็พลันคึกคักขึ้นมา

หญิงสาวมองคนเหล่านี้แล้วนึกถึงคำพูดของเถาซื่อขึ้นมา

‘คนใกล้ตายบางคนพอจัดงานมงคลปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายก็หายป่วยเป็นปลิดทิ้ง เจี้ยนหลีของเราดวงดีมาตั้งแต่เด็ก ถึงการแต่งงานครั้งนี้จะขลุกขลักอยู่สักหน่อย สุดท้ายจับพลัดจับผลูต้องแต่งงานกับนายท่านห้าสกุลจี แต่อาจไม่ใช่เรื่องร้ายเสมอไป ไม่แน่ว่าเจ้าอาจช่วยปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บของนายท่านห้าผู้นั้น แต่งไปสักวันสองวันเขาอาจจะกลับมามีกำลังวังชาเหมือนเก่าก็เป็นได้…’

กู้เจี้ยนหลียิ้มขื่น นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเหมือนที่เถาซื่อพูดไม่มีผิด ครั้นนึกถึงเถาซื่อก็อดนึกถึงบิดาไม่ได้ ทั้งที่เพิ่งจากมาเพียงสองวัน ไม่รู้เหตุใดกลับรู้สึกว่ายาวนานดุจผ่านไปราวสองชาติภพ

ดูท่าคนในจวนจะยังไม่รู้เรื่องที่จ้าวเฟิ่งเสียนลอบปีนหน้าต่างเข้าเรือนมา เช่นนี้ก็ดี อย่างไรคนในจวนนี้ก็อยากให้นางตาย พูดเรื่องนี้ออกไปก็คงไม่ได้รับความเป็นธรรม ซ้ำยังจะกลายเป็นจุดอ่อนให้ผู้อื่นคว้ามาป้ายสีว่ามีราคี

ยิ่งไปกว่านั้น…กู้เจี้ยนหลีหันมองไปในห้องครู่หนึ่ง

นางตบแต่งให้กับจีอู๋จิ้ง เรื่องของจ้าวเฟิ่งเสียนตั้งแต่ต้นจนจบอีกฝ่ายรับรู้ดี

กู้เจี้ยนหลีเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งฮูหยินผู้เฒ่าเดินมาหาโดยมีซ่งหมัวมัวคอยพยุงนางถึงหลุดจากภวังค์

“คืนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น อู๋จิ้งฟื้นแล้วจริงหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถาม

กู้เจี้ยนหลีหลุบตา เอ่ยตอบเสียงนุ่มนวลว่า “เจ้าค่ะ นายท่านห้าฟื้นแล้ว ท่านพ่อกับพวกท่านพี่มาถึงแล้ว ท่านก็เข้าไปดูเขาเถิดเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้ารับ มองกู้เจี้ยนหลีอย่างลึกซึ้งคราหนึ่งก่อนก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป

นายท่านทั้งหลายล้วนอยู่ในห้อง กู้เจี้ยนหลีไม่คิดจะเข้าไป นางเพียงยืนรอต้อนรับสมาชิกสตรีที่ทยอยกันมาถึง ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรอง และฮูหยินสามต่างอยู่ที่โถงชั้นนอก พวกนางเพียงแค่ตามสามีของตนเองมาเท่านั้น สามีของพวกนางล้วนเข้าไปดูอาการจีอู๋จิ้งที่ด้านใน ส่วนพวกนางรออยู่ด้านนอก

ยามนี้บ่าวรับใช้เข้ามารายงานว่าคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองเองก็มาถึงแล้ว

จีเยวี่ยหมิงสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ ถูมือไปมาด้วยความหนาว พอเข้าเรือนมาก็รับเตาอุ่นมือ จากสาวใช้ ก่อนจะเชิดหน้าเล็กน้อยแล้วถามกู้เจี้ยนหลี “ท่านอาข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

จีเยวี่ยเหวินเดินตามอยู่ด้านหลัง กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของจีเยวี่ยเจิน อาจเพราะหลับสนิทจนไม่ได้ตื่นมาดู

“ฟื้นแล้ว” กู้เจี้ยนหลีตอบเพียงเท่านี้

ดวงตาของจีเยวี่ยหมิงมองผ่านอีกฝ่าย จู่ๆ ก็หัวเราะเบาๆ นางส่งเตาอุ่นมือคืนให้สาวใช้แล้วเดินขึ้นหน้าสองก้าว คว้าข้อมือกู้เจี้ยนหลีไว้พลางยกยิ้ม “เมื่อก่อนข้าไม่เชื่อเรื่องงานมงคลปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายเลย คิดไม่ถึงว่าอาสะใภ้ห้าจะดวงดีถึงเพียงนี้ จวนของเรารับสะใภ้เช่นท่านมานับว่าไม่เสียเปล่าจริงๆ”

วาจานี้ฟังอย่างไรก็ดูไม่ไว้หน้าสักนิด