ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 9-11

ท่ามกลางม่านรัตติกาลดำมืด กู้เจี้ยนหลีสั่นสะท้านไปทั้งตัว ร้องไห้โฮอย่างไร้ที่พึ่งพิง

เสียงไอดังขึ้นจากเบื้องหลังอย่างฉับพลัน ทำเอากู้เจี้ยนหลีตกใจจนสติหลุด นางหันกายไปอย่างแข็งทื่อ มองไปยังจีอู๋จิ้งอย่างตื่นตระหนก

จีอู๋จิ้งเท้าแขนพยุงตนเองฝืนลุกขึ้นนั่งก่อนกระอักเลือดสีคล้ำออกมา เขามิได้สลบไปโดยสมบูรณ์ ยังคงรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว และหลุดจากอาการกึ่งหลับกึ่งตื่นได้ ทว่าการฝืนตื่นขึ้นระหว่างการรักษาอย่างไรก็ทำร้ายตนเองไม่น้อย

บางสิ่งพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของจีอู๋จิ้ง จากนั้นจู่ๆ ตะเกียงทุกดวงก็พลันสว่าง เขากวาดสายตามองสภาพห้องที่ดูไม่ได้ ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาของกู้เจี้ยนหลี

เดิมทีจีอู๋จิ้งไม่อยากลุกขึ้นมาดูกู้เจี้ยนหลีด้วยซ้ำ นางจะอยู่หรือตายล้วนไม่เกี่ยวกับเขา ที่ไม่ลงมือฆ่านางเองก็เพราะรำคาญเรื่องยุ่งยากเท่านั้น

ทว่าแม่นางน้อยผู้นี้กลับฆ่าคนได้เสียด้วย…

จุๆ น่าสนใจ

“รินน้ำให้ข้าหน่อย” จีอู๋จิ้งเอ่ยเสียงแหบแห้ง

กู้เจี้ยนหลีเกร็งไปทั้งตัว ลุกขึ้นอย่างแข็งทื่อก่อนจะเดินมารินน้ำให้จีอู๋จิ้งอย่างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ตัวนางสั่นเทิ้มจนทำน้ำหกจากจอกที่ยื่นไปหยุดอยู่ตรงหน้าจีอู๋จิ้งแล้วกว่าครึ่ง

จีอู๋จิ้งจิบน้ำไปคำหนึ่งก่อนเหลือบมองมาทางนาง “กลัวหรือ”

กู้เจี้ยนหลียามนี้ขวัญหนีดีฝ่อ ดวงตาว่างเปล่า

จีอู๋จิ้งเห็นดังนั้นก็ยื่นจอกมาตรงหน้านาง “ดื่มเข้าไป”

กู้เจี้ยนหลีมองจีอู๋จิ้งพลางกะพริบตาเชื่องช้าแล้วยื่นมือไปรับจอกมาดื่มน้ำที่เหลืออยู่ในนั้นทีละน้อย พอน้ำเย็นไหลลงคอ หญิงสาวพลันสั่นด้วยความหนาว ดวงตาว่างเปล่าค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวา

“ใจเย็นลงแล้ว?” จีอู๋จิ้งเอ่ยถามนาง

กู้เจี้ยนหลีพยักหน้ารับอย่างแข็งทื่อ

จีอู๋จิ้งไออยู่ครู่หนึ่ง ค่อยยื่นมือมากุมข้อมือของกู้เจี้ยนหลี มือของเขาเย็นมาก เป็นความเย็นเช่นเดียวกับน้ำเย็นที่นางเพิ่งดื่มเข้าไป

จีอู๋จิ้งออกแรงดึงทีหนึ่ง กู้เจี้ยนหลีก็เซล้มลงนั่งบนเตียง ข้างเอวถูกสองแขนของอีกฝ่ายโอบกอดไว้จากด้านหลังและเกยคางไว้กับไหล่

เขาไล้มือไปกับมือที่แข็งเกร็งของนางเล่นไปพลางเอ่ยคลอเคลียอยู่ข้างหูเสียงเบาไปพลาง “ลำคอ หัวใจ และดวงตาล้วนไม่ใช่ส่วนที่เหมาะกับการลงมือหรอก”

ท่ามกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บ น้ำเสียงเยือกเย็นทุ้มต่ำของจีอู๋จิ้งไม่เพียงทำให้ใบหูของกู้เจี้ยนหลีคันยุบยิบ ยังทำให้ในใจนางคันยุบยิบไม่ต่างกัน

จีอู๋จิ้งกุมมือแข็งทื่อของหญิงสาวเอาไว้พลางบีบนวดซ้ำๆ กระทั่งในที่สุดก็บีบนวดจนมือนางกลับมาอ่อนนุ่ม

“จุดอ่อนบนร่างกายบุรุษก็คือตรงนี้” จีอู๋จิ้งเอ่ยขึ้นอย่างสบายๆ

กู้เจี้ยนหลีฟังแล้วได้แต่งุนงง ทั้งตัวกลับมาเครียดเกร็งยิ่งกว่าเดิม

จีอู๋จิ้งยังคงกุมมือน้อยไว้พลางสอน “เพียงเจ้าบีบเบาๆ บุรุษก็จะไร้เรี่ยวแรง สูญเสียเกราะป้องกันทั้งหมดจนไม่อาจตอบโต้ได้ หากกดเช่นนี้วนอยู่ซ้ำๆ ชีวิตของบุรุษก็จะตกอยู่ในกำมือเจ้า ซี้ด…”

เขาพลันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ก่อนขบฟันลงบนปลายหูกู้เจี้ยนหลี “ข้าสอนเจ้าอยู่ มิใช่ให้เจ้าบีบสุดแรงจริงๆ”

กู้เจี้ยนหลีหดมือหนี อยากจะชักมือกลับ แต่อีกฝ่ายกลับกุมไว้เช่นนั้นไม่ยอมปล่อย เอ่ยถามอยู่ข้างหูนางว่า “ทำเป็นแล้วหรือยัง”

กู้เจี้ยนหลีลนลานพยักหน้ารับ จีอู๋จิ้งจึงยอมปล่อยมือ

นางก้มหน้างุด ใบหน้าแดงก่ำ จีอู๋จิ้งโน้มตัวลงดูนาง ดวงตาจิ้งจอกคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ข้าสอนเจ้าป้องกันตัวอยู่ อย่าได้คิดเหลวไหลเชียว”

ลมหายใจของบุรุษที่ไล่ผ่านพวงแก้มทำเอาใจนางสั่นกระตุกอยู่บางเบา

ตอนนั้นเองจู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้านับไม่ถ้วนและเสียงของจีเยวี่ยหมิงที่เอ่ยขึ้นอย่างเหิมเกริม “ไม่คิดเลยว่าอาสะใภ้ห้าจะฉวยโอกาสที่ท่านอาห้าป่วยหนักลักลอบมีสัมพันธ์กับญาติผู้พี่!”

คนมากมายกรูกันเข้ามาด้านใน พอเห็นศพสภาพดูไม่ได้บนพื้นแล้วกลับนิ่งอึ้งกันไปหมด

“นี่…นี่มัน…”

จีอู๋จิ้งพลันยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “ไม่ได้ฆ่าคนมานาน คันไม้คันมือน่ะ”

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนตุลาคม 2568)