ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 1-บทที่ 3

เมื่อออกมานอกโรงเตี๊ยมเจียงชิงหว่านก็มองเห็นรถม้าคันใหญ่สี่คันจอดอยู่หน้าประตู ด้านหลังยังมีชายแต่งกายรัดกุมสะพายง้าวเหน็บดาบไว้ที่เอวติดตามอยู่อีกราวสิบคน คงเพราะหย่งชางป๋อรู้ว่ามารดาชราของตนจะเข้าเมืองหลวง อีกทั้งระหว่างทางไม่สงบ จึงได้ส่งองครักษ์มาคุ้มกันโดยเฉพาะ

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงนั่งรถม้าคันแรก เหยาซื่อกับเจียงชิงหว่านนั่งรถม้าคันที่สอง ผู้โดยสารรถม้าคันที่สามคือบ่าวไพร่ ส่วนคันที่สี่ใช้ลากสัมภาระ แลดูยิ่งใหญ่อลังการ

แม้เหยาซื่อจะมีจิตใจของผู้เป็นมารดา อยากจะคุยกับเจียงชิงหว่านสักหลายคำ แต่สำหรับเจียงชิงหว่านแล้วการอยู่ด้วยกันตามลำพังสองคนเป็นเวลานานยังคงทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วน นางหาเรื่องมาคุยกับเหยาซื่อไม่ได้ ทว่ายังดีที่นางเพิ่งหายป่วย สภาพร่างกายยังไม่ดี ไม่นานก็พิงหมอนอิงอ่อนนุ่มใบใหญ่พลางรู้สึกง่วงขึ้นมา

ระหว่างที่สะลึมสะลือก็รู้สึกว่ามีคนคลุมเสื้อตัวหนาตัวหนึ่งลงบนตัว นางจึงหลับต่อไป

ระหว่างทางขบวนรถม้าได้หยุดลงครั้งหนึ่ง คนทั้งหลายลงจากรถมาพักผ่อน เจียงชิงหว่านได้ยินองครักษ์คนหนึ่งบอกกับฮูหยินผู้เฒ่าเจียงว่ามาถึงชานเมืองไท่หยวนแล้ว ยังบอกด้วยว่าหนทางด้านหน้ามีป่าเขาล้อมรอบ ในป่ามีโจรชุกชุมต้องเร่งเดินทางผ่านไปในขณะที่ยังเป็นช่วงกลางวันอยู่ อย่ารอจนมืดแล้วพักค้างคืน

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงได้ยินก็บอกให้ทุกคนขึ้นรถม้าเร่งเดินทางกันต่อ อาหารกลางวันก็มิได้ลงจากรถม้ามากิน แต่ต่างคนต่างกินอาหารแห้งที่มีติดรถม้าแทน

เดิมเจียงชิงหว่านรู้สึกว่าปากไม่รู้รสชาติ ทั้งยังนั่งรถม้ามาเป็นครึ่งวันจึงไม่รู้สึกอยากอาหาร กินขนมฝูหลิงไปเพียงครึ่งชิ้นและดื่มชาไปอีกสองสามอึก จากนั้นก็นั่งพิงหมอนอิงสัปหงก

ไม่รู้เช่นกันว่าเดินทางมาเป็นระยะทางเท่าไร จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงลากยาวดังขึ้น ตามด้วยเสียงฝีเท้าม้า ทำเอาพื้นถนนสั่นสะเทือนประหนึ่งมีแผ่นดินไหว

เจียงชิงหว่านสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็มองเห็นเหยาซื่อหน้าซีดเผือด ตัวกำลังสั่นเทิ้ม เหยาซื่อหันมามองนางพลางพูดเสียงสั่น “แย่แล้ว! พวกเราเจอโจร!”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 20 ส.ค. 64 เวลา 12.00 น.