ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 1-บทที่ 3

เมื่อครู่นางเผลอเรียกเหยาซื่อว่า ‘ท่านแม่’ …

เหยาซื่อไม่ได้มีท่าทางประหลาดใจนัก เพราะต่อให้เมื่อก่อนเจียงชิงหว่านจะไม่อยากใกล้ชิดสนิทสนมกับมารดามากเพียงไร อย่างไรก็ยังต้องเรียกว่า ‘ท่านแม่’

“ที่แล้วมาเป็นเจ้าซุกซนเกินไป หนังสือไม่ยอมอ่าน งานฝีมือก็ไม่ยอมเรียน ปีนต้นไม้แหย่รังนกกับพวกเด็กในหมู่บ้านทั้งวัน ถึงขั้นลงแม่น้ำจับปลา มีตรงที่ใดเหมือนเด็กหญิงบ้าง ท่านย่าเจ้าไม่ชอบเจ้าก็เพราะเหตุเหล่านี้ ตอนนี้พวกเราต้องไปเมืองหลวง จะไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ต่อไปเจ้าต้องลดละนิสัยของตนเองลง เชื่อฟังท่านย่าของเจ้าให้ดี เช่นนี้ท่านย่าถึงจะชอบเจ้า”

แม้เหยาซื่อจะมีนิสัยอ่อนแอปวกเปียก แต่ก็รู้ดีแก่ใจว่าหลายปีมานี้เจียงเทียนโย่วได้พบเจียงชิงหว่านเพียงไม่กี่ครั้ง ในใจจะมีความผูกพันต่อบุตรสาวคนนี้ได้ลึกซึ้งสักเท่าไรเชียว บุตรสองคนของเมิ่งอี๋เหนียงต่างหากที่เป็นบุตรที่เติบโตมาข้างกายเขา อีกทั้งตัวนางเองก็เป็นคนไม่เอาไหน หากเจียงชิงหว่านไม่เป็นที่ชื่นชอบของฮูหยินผู้เฒ่าเจียงอีก ครั้นไปถึงเมืองหลวงแล้วจะต้องมีชีวิตที่ไม่ดีแน่นอน

เจียงชิงหว่านเองก็เข้าใจความหมายของเหยาซื่อ จึงพยักหน้า “ท่านแม่ ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ”

พอเรียก ‘ท่านแม่’ ออกมาได้หนหนึ่ง ภายหลังก็ดูเหมือนจะไม่ได้ยากเพียงนั้นแล้ว มิหนำซ้ำนางก็คิดว่าเจียงชิงหว่านในอดีตผู้นั้นได้ตายไปแล้ว ตอนนี้นางก็คือบุตรสาวของเหยาซื่อ

เช่นนี้ก็สามารถไม่ไปสนใจเรื่องของ ‘คนผู้นั้น’ ได้แล้ว

“เช่นนี้แม่ก็วางใจ”

เหยาซื่อพยักหน้าด้วยความปลาบปลื้ม เลือกดอกไม้ไหมสีชมพูสองดอกจากในกล่องออกมาประดับบนมวยผมบุตรสาว

คนทั้งสองเดินออกจากห้องก่อนเข้าไปในห้องของฮูหยินผู้เฒ่าเจียง เถาเยี่ยเพิ่งจะเกล้าผมให้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเสร็จ ตอนนี้กำลังหยิบปิ่นค้างคาวฝังอัญมณีอันหนึ่งปักผมให้นาง

เหยาซื่อกับเจียงชิงหว่านยอบตัวคารวะก่อนกล่าวทักทาย ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงหันมามองเจียงชิงหว่าน เห็นว่าแม้บนหน้านางจะไม่มีสีเลือด แต่ดูกระปรี้กระเปร่ามีกำลังวังชากว่าเมื่อวาน จึงถามนางว่า “วันนี้เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไร ยังไม่สบายอยู่หรือไม่”

เจียงชิงหว่านเข้าใจดีว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงตัดสินใจแล้วว่าจะออกเดินทางวันนี้ มิเช่นนั้นคงไม่ให้พวกตนตื่นเช้าถึงเพียงนี้ หากยามนี้ตอบไปว่าตนเองไม่สบาย ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็ไม่มีทางพักที่นี่ต่อเพื่อตนแน่ กลับจะยังรังเกียจว่าตนดูสถานการณ์ไม่ออก ทำให้นางต้องลำบาก ได้ชื่อว่าปฏิบัติกับหลานสาวไม่ดี

ด้วยเหตุนี้เจียงชิงหว่านจึงตอบว่า “ขอบคุณท่านย่าที่เป็นห่วง ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อก่อนไม่เคยเห็นนางพูดจาน่ารักว่าง่ายโอนอ่อนคล้อยตามเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงรู้สึกแปลกใจ จึงมิวายต้องมองเจียงชิงหว่านนานขึ้นอีกอึดใจ