ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 10-บทที่ 12

บทที่ 11 ความเคารพยำเกรง

จะอย่างไรฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็สูงอายุแล้ว ทั้งยังตรากตรำเดินทางติดต่อกันหลายวันจึงรู้สึกเหนื่อยแล้วจริงๆ ตอนนี้บารมีที่ควรสร้างก็สร้างแล้ว หลานชายหลานสาวทั้งหลายก็ได้พบหมดแล้ว จึงอยากจะพักผ่อน

เมิ่งอี๋เหนียงเป็นคนช่างสังเกต เห็นฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมีสีหน้าเหนื่อยอ่อนก็อุ้มเจียงฉางหนิงพลางเอ่ยปากขอตัว เชิญให้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพักผ่อน และบอกด้วยว่าได้จัดสุราอาหารเลี้ยงต้อนรับไว้แล้ว รอฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพักผ่อนเต็มที่แล้วสามารถมาสำราญกับบรรดาหลานๆ ได้

ไม่อาจไม่กล่าวว่าเมิ่งอี๋เหนียงทำงานละเอียดถี่ถ้วนมากจริงๆ เจียงชิงหว่านรู้สึกว่าในจุดนี้เหยาซื่อคงจะเทียบไม่ติด

ครั้นออกพ้นประตูเรือนซงเฮ่อแล้ว เจียงเทียนโย่วก็พูดกับเหยาซื่ออีกไม่กี่คำ บอกให้นางพักผ่อนให้เต็มที่ จากนั้นก็เดินจากไป

แม้จะเป็นสามีภรรยากัน แต่ก็ไม่ได้พบกันหลายปี เจียงเทียนโย่วจึงรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับนาง ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรโดยสิ้นเชิง ฉะนั้นออกไปคุยเล่นกับแขกที่ด้านนอกจะดีกว่า

เหยาซื่อมองดูแผ่นหลังที่ค่อยๆ จากไปไกลของเขา รู้สึกเศร้าเสียใจยิ่ง

เดิมทีนึกว่าสามีภรรยาไม่ได้พบกันหลายปีจะต้องมีเรื่องให้คุยมากมาย แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะเดินจากไป ทิ้งให้นางเผชิญหน้ากับคนเหล่านี้

แม้คนเหล่านี้จะล้วนเป็นอนุภรรยาและบุตรสาวบุตรชายสายรอง ภายนอกเรียกนางว่า ‘นายหญิง’ ด้วยความเคารพนบนอบ แต่ใครจะรู้ว่าในใจอีกฝ่ายมองนางอย่างไร ไม่แน่อาจกำลังรอดูเรื่องขบขันของนางอยู่ก็เป็นได้ มิหนำซ้ำในอดีตนางก็ไม่เคยอยู่ร่วมกับอนุภรรยา จึงไม่รู้ว่าควรทำหรือควรพูดอย่างไร จึงอดที่จะทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาไม่ได้

เจียงชิงหว่านที่อยู่ด้านข้างมองเห็นแล้วก็ลอบถอนหายใจในใจ

เกรงว่ายามนี้คนเหล่านั้นคงกำลังคาดเดาอยู่ในใจว่าเหยาซื่อเป็นคนเช่นไร ดูว่าวันหน้าควรต้องให้ความเคารพยำเกรงต่อนางหรือไม่ และควรอยู่ร่วมกับนางอย่างไร

คนเราก็มักเป็นเช่นนี้ ค่อยๆ รุกคืบหยั่งเชิงดูท่าทีของฝ่ายตรงข้าม จากนั้นก็ค่อยๆ กำเริบเสิบสานขึ้นมา

หากแต่ตอนนี้ตนกับเหยาซื่อเป็นหนึ่งเดียวกัน ถ้าในใจพวกนางดูถูกเหยาซื่อ มีหรือจะเคารพยำเกรงตน

ด้วยเหตุนี้เจียงชิงหว่านคิดแล้วก็เอ่ยปากเรียกเมิ่งอี๋เหนียง “เมิ่งอี๋เหนียง”

เมิ่งอี๋เหนียงกำลังคิดในใจว่าไม่ได้พบเหยาซื่อหลายปี ไม่รู้นางจะมีความก้าวหน้าอะไรบ้างหรือไม่ นิสัยใช่ยังอ่อนแอปวกเปียกเหมือนเมื่อก่อนหรือไม่ จึงจงใจไม่พูดอะไร เพียงแต่อุ้มเจียงฉางหนิงไว้ในอ้อมแขน ทำเป็นก้มหน้ากล่อมเขา ทว่าหางตากลับคอยจับสังเกตเหยาซื่อตลอด ดูว่าอีกฝ่ายจะรับมือกับคนที่เหลืออย่างไร