ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 10-บทที่ 12

อย่างไรก็มีวิธี ไม่มีทางปล่อยให้เมิ่งอี๋เหนียงอาศัยบุตรชายปีนป่ายขึ้นมาบนหัวเหยาซื่อกับนางได้เด็ดขาด

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงคุยกับคนทั้งหลายอีกครู่หนึ่งก็บอกให้เถาเยี่ยนำกล่องใบหนึ่งไปให้เจียงชิงอวี้

เป็นกล่องแบบเดียวกับที่ให้เจียงชิงเซวียนและเจียงชิงอวิ๋น ด้านในเป็นของขวัญพบหน้าที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมอบให้หลานสาว

เจียงชิงอวี้ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น เมื่อครู่ยามที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงสนทนากับคนอื่น ราวกับได้ลืมเรื่องที่เจียงชิงอวี้ยังคุกเข่าอยู่ไปแล้ว เจียงชิงอวี้ย่อมไม่อาจลุกขึ้นมาได้

คนในห้องล้วนรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเจตนาทำเช่นนี้ จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขอความเมตตา

ทุกคนล้วนรู้แก่ใจว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงหาโอกาสดีๆ สำหรับสร้างบารมีไม่ได้ แต่เจียงชิงอวี้ผู้นี้ก็ทะเล่อทะล่าเอาตัวเข้ามาพอดิบพอดี ทำได้เพียงโทษว่านางโง่เขลาเองแล้ว

คุณหนูรองหยิ่งผยองวางอำนาจบาตรใหญ่มากเพียงไรเวลาอยู่ในจวน วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมาถึงวันแรกก็ลงโทษให้นางคุกเข่าเป็นนานเยี่ยงนี้ กระทั่งนายท่านยังไม่กล้าพูดอะไร ซ้ำยังบริภาษคุณหนูรองไปด้วย เช่นนั้นวันหน้าคนในจวนจะยังมีใครกล้านึกดูถูกฮูหยินผู้เฒ่าเจียงว่านางมาจากชนบทอีก

อุบายเชือดไก่ให้ลิงดูนี้ปราดเปรื่องโดยแท้ และยังมีที่ปราดเปรื่องยิ่งกว่าคือตีด้วยกระบองไปทีหนึ่ง พอได้เวลาสมควรก็ให้พุทราหวาน*

ทุกคนต่างได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกล่าวว่า “เจ้ามิใช่เด็กเล็กๆ แล้ว กฎระเบียบที่พึงมีก็สมควรต้องรู้ วันนี้เจ้าเถียงข้าต่อหน้าธารกำนัล ถ้าข้าไม่ลงโทษเจ้า วันหน้าเจ้าออกไปทำกิริยาเช่นนี้ข้างนอก ผู้อื่นก็จะพูดว่าเจ้าไม่เห็นหัวผู้ใหญ่ ไร้กฎระเบียบ จะมีตระกูลใหญ่ตระกูลโตที่ใดกล้าแต่งสะใภ้เยี่ยงนี้เข้าบ้าน หากข้าไม่ลงโทษเจ้า ก็จะเป็นการทำร้ายเจ้าแทน”

จากนั้นก็บอกให้เถาเยี่ยส่งกล่องให้อีกฝ่าย ก่อนกล่าวต่อด้วยเสียงอ่อนโยน “ในใจผู้เป็นย่าคนใดไม่มีหลานชายหลานสาวบ้าง ข้าไม่เคยพบเจ้าและไม่เคยอุ้มเจ้าเลยตั้งแต่เจ้าเกิดมา แต่ในวันเกิดของเจ้าทุกปีข้าก็ได้จัดเตรียมของขวัญเอาไว้ให้ ล้วนอยู่ในกล่องใบนี้ นี่คือความรู้สึกที่ย่าอย่างข้ามีต่อเจ้า”

เจียงชิงอวี้ไม่อยากรับ มีของดีชิ้นใดที่นางไม่มีบ้างเล่า ไม่ได้อยากได้ของที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมอบให้แม้แต่น้อย

เจียงเทียนโย่วได้ยินแล้วกลับซาบซึ้งใจยิ่ง

เนื่องจากเรื่องในตอนนั้น เดิมทีเขานึกว่ามารดาจะไม่ชอบเจียงชิงอวี้เสียอีก แต่คิดไม่ถึงว่าวันเกิดของนาง มารดาจะยังจำได้ ซ้ำยังเตรียมของขวัญไว้ให้นางด้วย…

เขาจึงรีบหันหน้าไปบอกเจียงชิงอวี้ “ดูเถอะว่าท่านย่าเจ้ามีเจ้าในใจมากเพียงไร ยังไม่รีบขอบคุณท่านย่าอีก”

เมื่อครู่เจียงเทียนโย่วเพิ่งจะตวาดดุเจียงชิงอวี้ไป ตอนนี้เจียงชิงอวี้จึงไม่กล้าไม่เชื่อฟังเขา ทำได้เพียงยื่นมือไปรับกล่องที่เถาเยี่ยยื่นส่งมาให้ แล้วโขกศีรษะคำนับฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก่อนเอ่ยว่า “ขอบคุณท่านย่า”

ทว่าน้ำเสียงยังคงฟังออกถึงความไม่เต็มใจอยู่บ้าง

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมีหรือจะไม่ทราบ นางจึงหยิบถ้วยชาบนโต๊ะเตี้ยข้างมือขึ้นมาจิบชาไปอึกหนึ่ง ก่อนจะสั่งเรียบๆ โดยไม่เงยหน้า “เรื่องในวันนี้ยังคงต้องทำให้เข็ดหลาบสักหน่อย กลับไปตั้งใจคัดจรรยาสตรีมายี่สิบจบ อีกสองวันนำมาส่งข้า”

นี่เท่ากับว่าหนึ่งวันต้องคัดสิบจบ สำหรับเจียงชิงอวี้ที่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างตามใจแล้ว งานนี้หนักหนายิ่ง

นางได้แต่ตอบรับอย่างไม่เต็มใจ คิดว่ากลับไปจะให้สาวใช้คัดแทน