ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 10-บทที่ 12

เมื่อมองเห็นใบหน้าที่เห่อแดงและท่าทางที่ทำอะไรไม่ถูกของเหยาซื่อ ในใจเมิ่งอี๋เหนียงก็มีความคิดดูถูกขึ้นมาหลายส่วน

ครองตำแหน่งนายหญิงอย่างเสียเปล่าแล้ว ท่าทางดูไม่มีอันใดให้ออกหน้าออกตาได้ เกรงว่าแม้แต่สาวใช้สักคนก็ยังคุมไม่อยู่ ไม่เป็นภัยเลยสักนิด ต่อไปหากคิดบงการอีกฝ่ายก็น่าจะมิใช่เรื่องยากอะไร

เวลานี้ก็พลันได้ยินคนเรียกนาง

ในใจเมิ่งอี๋เหนียงอึ้งไปเล็กน้อย เงยหน้ามองไปตามเสียงก็เห็นเจียงชิงหว่านกำลังเรียกนางอยู่

เด็กสาวอายุสิบสี่ ทำผมมวยห่วงคู่ ขณะนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิต้นฤดูร้อนแล้ว แต่ยังสวมเสื้อบุนวมสองชั้นสีชมพูปักลายดอกกล้วยไม้ ดูท่าทางจะเป็นคนขี้หนาว

ทั้งที่ดูเป็นแม่นางน้อยคนหนึ่ง สีหน้ากลับดูสุขุมมั่นคงยิ่ง สายตาที่มองมาก็เด็ดเดี่ยวเช่นกัน

เมิ่งอี๋เหนียงใจหายน้อยๆ แล้วเอ่ยถามยิ้มๆ “คุณหนูสาม มีอันใดหรือเจ้าคะ”

มารดาเป็นคนที่ไม่มีอะไรให้อวดโอ่ชาวบ้านได้ บุตรสาวจะมีความรู้สักเท่าไรกันเชียว อีกอย่างคุณหนูสามผู้นี้ก็เติบโตที่กานโจว ได้ยินว่าทำตัวราวกับเด็กเร่ร่อน หนังสือไม่อ่าน งานฝีมือก็ไม่เรียน ทำสิ่งใดไม่เป็นทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญเกินไปนักหรอก

คิดได้เช่นนี้ ความประหลาดใจเล็กๆ ของเมิ่งอี๋เหนียงเมื่อครู่นี้ก็คลายลง เพียงมองเจียงชิงหว่านโดยไม่ละสายตา อยากดูว่าฝ่ายหลังจะพูดสิ่งใด

ผู้คนที่ด้านข้างก็ล้วนกำลังมองเจียงชิงหว่านเช่นกัน

เมื่อครู่อยู่ที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเจียง คุณหนูสามผู้นี้มิได้ปริปากเอ่ยวาจาโดยสิ้นเชิง เพียงนั่งอยู่เงียบๆ ประหนึ่งเป็นของตกแต่งภายในห้อง แต่บัดนี้นางถึงกับเป็นฝ่ายเอ่ยปากเรียกเมิ่งอี๋เหนียง มิหนำซ้ำเสียงยังฟังดูเคร่งขรึมยิ่ง

ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดเจียงชิงหว่านจึงเรียกเมิ่งอี๋เหนียง

ในใจคนทั้งหลายอดอยากรู้ขึ้นมาไม่ได้ แม้แต่เหยาซื่อก็ยังมองมาเช่นกัน

เหยาซื่อเห็นเจียงชิงหว่านพยักหน้าให้เมิ่งอี๋เหนียง ก่อนพูดด้วยเสียงไม่เร็วไม่ช้าว่า “เมื่อครู่ได้ยินท่านพ่อบอกว่าเรือนพักของท่านย่ากับพวกข้าล้วนเป็นเมิ่งอี๋เหนียงให้คนเก็บกวาดให้ ตอนนี้ข้ากับท่านแม่เพลียแล้ว อยากจะพักผ่อนสักครู่ เมิ่งอี๋เหนียงพาพวกข้าไปเดี๋ยวนี้เลยแล้วกัน”

คำพูดราบเรียบ สีหน้าถึงกับไม่มีแววขลาดกลัวสักนิด

คนทั้งหลายลอบประหลาดใจ เมิ่งอี๋เหนียงเองก็อดจะตกใจไม่ได้เช่นกัน

นี่ดูเหมือนเด็กบ้านป่าที่เพิ่งมาจากชนบทและไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งสิ้นเสียที่ใด บุคลิกท่าทางเห็นชัดว่าเหมือนกับธิดาตระกูลใหญ่ สง่าผ่าเผย ไร้ความตื่นกลัว

เมิ่งอี๋เหนียงยังไม่ทันตอบ เจียงชิงอวี้กลับไม่พอใจขึ้นมา

อันที่จริงตั้งแต่ได้รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจะมา นางก็ไม่พอใจแล้ว ซ้ำเมื่อครู่ยังถูกฮูหยินผู้เฒ่าเจียงทำโทษคุกเข่าต่อหน้าธารกำนัลครู่ใหญ่ ในใจนางจึงยิ่งไม่พอใจกว่าเดิม รู้สึกว่าขายหน้ายิ่ง

บัดนี้นางรีบร้อนอยากกู้หน้าตนเองคืน อีกทั้งในใจก็นึกดูถูกเจียงชิงหว่านมากจริงๆ จึงเชิดหน้าพูดด้วยสีหน้าไม่ดี “เจ้าเหนื่อยแล้ว? อยากไปพักผ่อนที่เรือนของเจ้าก็เรียกสาวใช้สักคนให้นำทางเจ้าไปไม่เป็นหรือไร กลับต้องมาเรียกให้อี๋เหนียงของข้านำทาง งานนางยุ่งยิ่ง ซ้ำยังต้องไปพบผู้ดูแลที่โถงปรึกษางานเพื่อฟังพวกนางรายงาน ไม่ได้มีเวลาว่าง”

เจียงชิงหว่านมองเจียงชิงอวี้ รู้สึกเพียงว่าน่าขบขัน

นางเป็นบุตรสาวสายตรง เรียกให้อนุภรรยาผู้หนึ่งนำทาง ฟังดูที่เจียงชิงอวี้พูดเหมือนว่านางไม่รู้กฎระเบียบอย่างไรอย่างนั้น ทว่าคนที่ไม่รู้กฎระเบียบคือคุณหนูรองผู้นี้ต่างหาก