ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 10-บทที่ 12

บทที่ 12 เปลี่ยนโฉมหน้าใหม่

 เจียงชิงหว่านกับเหยาซื่อมองดูรอบห้องไปพลางคุยกันไปพลาง

“ท่านแม่ ท่านเป็นนายหญิง พูดเช่นนี้ก็แล้วกัน ในจวนหย่งชางป๋อแห่งนี้นอกจากท่านย่ากับท่านพ่อแล้ว ท่านแม่ก็ถือเป็นผู้ที่ใหญ่ที่สุด เป็นนายหญิงของจวนนี้ คนอื่นๆ รวมถึงเมิ่งอี๋เหนียงและพวกพี่น้องทั้งหลาย ยามพบท่านล้วนต้องทำความเคารพท่าน ยามพูดคุยกับท่านก็ต้องแสดงท่าทีเคารพนบนอบ หากพวกนางมีท่าทีไม่ดีก็เท่ากับลบหลู่ดูหมิ่นท่าน ท่านสามารถลงโทษพวกนางตามกฎสกุลได้ ไม่มีใครกล้าว่าอะไรท่านแม้แต่คำเดียว”

เรือนหลิวเซียงนี้ก็เหมือนกับเรือนซงเฮ่อ ตัวเรือนหลักมีห้าห้องและสองข้างก็มีเรือนปีก เพียงแต่พื้นที่ใหญ่ไม่เท่าเรือนซงเฮ่อ แต่ก็เพียงพอให้พักอาศัยแล้ว ด้านในก็เก็บกวาดได้สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยมากเช่นกัน

เจียงชิงหว่านเปิดกล่องเครื่องประดับไม่กี่ใบที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งตรงริมหน้าต่างออก เห็นว่าข้างในมีเครื่องประดับทั้งเงินและทองอยู่ค่อนข้างมาก มีเครื่องประดับที่ทำจากพวกโมราและไข่มุกอยู่ด้วยเช่นกัน เครื่องประดับศีรษะเองก็มีอยู่สองสามชุด

คิดว่าหลังจากของเหล่านี้ทำเสร็จ เมิ่งอี๋เหนียงคงตั้งใจส่งไปให้เจียงเทียนโย่วดูโดยเฉพาะแล้ว และเจียงเทียนโย่วเองต้องเคยชมเชยว่านางใจกว้าง ทำงานได้เรียบร้อยเป็นแน่ ไม่แน่ว่าในใจอาจจะยังรู้สึกละอายใจต่อนางเพิ่มขึ้นอีกด้วย

มุมปากเจียงชิงหว่านยกขึ้นเป็นรอยยิ้มถากถาง ก่อนจะปิดกล่องเครื่องประดับในมือลง

เมื่อก่อนเหยาซื่อไม่เคยเห็นเครื่องประดับล้ำค่าราคาแพงจำนวนมากปานนี้ จึงรู้สึกเพียงว่าถูกแสงที่ออกมาจากพวกมันทำเอาสองตาพร่ามัวแล้ว จึงถามขึ้นอย่างไม่อยากเชื่ออยู่บ้างว่า “เครื่องประดับเหล่านี้ล้วนเป็นของแม่?”

เจียงชิงหว่านหันหน้าไปมองเหยาซื่อ ก่อนตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “แน่นอนเจ้าค่ะ ไม่เพียงแต่เครื่องประดับเหล่านี้ ของทุกอย่างในเรือนหลิวเซียงนี้ หรือกระทั่งของทุกอย่าง ตลอดจนหญิงรับใช้ทั้งหมดในจวนหย่งชางป๋อนี้ล้วนแต่เป็นของท่านทั้งสิ้น ท่านคือนายหญิงของจวนหย่งชางป๋อ อยากจะจัดการกับของสิ่งใดในจวนก็ย่อมได้ทั้งนั้น”

เมื่อก่อนเหยาซื่อใช้ชีวิตอยู่ที่กานโจว สิ่งที่เคยเห็นเคยได้ยินล้วนมีอยู่จำกัด หากกล่าวอย่างไม่น่าฟัง เกรงว่าสาวใช้ระดับล่างของจวนนี้ยังมีความรู้กว้างขวางกว่านางเสียอีก ดังนั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องสร้างความมั่นใจในตนเองให้นาง มิเช่นนั้นคงได้ถูกคนรังแกเข้าจริงๆ

เหยาซื่อได้ยินที่เจียงชิงหว่านพูดแล้วก็มีสีหน้าตระหนกตกใจยิ่ง นางชะงักเล็กน้อยก่อนจะหยิบปิ่นหงส์อันหนึ่งขึ้นมาจากกล่องเครื่องประดับที่วางอยู่ข้างมือ

ปิ่นหงส์นี้ทำมาจากทองถัก มีหางเล็กบางห้าเส้นเลื้อยชี้ขึ้นด้านบน ตรงปากหงส์คาบระย้ามุกสามเส้น ซึ่งล้วนเป็นไข่มุกชั้นดี แต่ละเม็ดกลมกลึงมีประกายวาววาม ที่ห้อยอยู่ตรงปลายเป็นไข่มุกสีแดงเม็ดใหญ่รูปหยดน้ำ