ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 13-บทที่ 15

บทที่ 13 ตามใจถึงเพียงนี้

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงคิดไม่ถึงว่าเจียงชิงหว่านจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากว่าอยากอยู่กับตน ทั้งที่เมื่อก่อนตอนอยู่ที่กานโจวนางเอาแต่หลบเลี่ยงตนอยู่เสมอ

ผู้เป็นย่าอย่างไรก็ชอบหลานสาวของตนเอง เมื่อก่อนฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็เคยอยากจะอบรมสั่งสอนเจียงชิงหว่านให้ดี แต่เด็กผู้นี้ซุกซนเอาแต่ใจเกินไป พยศราวกับม้าหลุดบังเหียน ชวนให้คนชอบไม่ลงจริงๆ ทว่าตอนนี้นางมานั่งเรียบร้อยอยู่ตรงนั้น ดูท่าทางว่านอนสอนง่ายยิ่ง ซ้ำยังออดอ้อนว่าอยากอยู่กับตน ให้ตนสอนหนังสือนาง

แล้วเช่นนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจะไม่ชอบเจียงชิงหว่านได้อย่างไร อีกอย่างคนอายุมากก็ชอบความครึกครื้น จะต้องอยากให้ข้างกายมีหลานชายหลานสาวคอยอยู่เป็นเพื่อนทุกวันแน่นอน

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจึงกล่าวด้วยความยินดีทันที “ข้าจะลืมคำที่พูดไว้ได้อย่างไร เกรงแต่ว่าเจ้าอยู่ที่เรือนข้าจะรำคาญว่าย่าผู้นี้มีกฎระเบียบเยอะ วันๆ เอาแต่ห้ามปรามเจ้ามากกว่า”

“ข้าอยากให้ท่านย่าคอยห้ามปรามข้าทุกวันจะแย่แล้วเจ้าค่ะ” เจียงชิงหว่านใบหน้ายิ้มน้อยๆ “เมื่อก่อนข้าซุกซนเกินไปจริงๆ ยังไม่เข้าใจว่าที่ท่านย่าห้ามปรามนั้นที่จริงเป็นการดีต่อข้า ซ้ำยังไม่พอใจ รู้สึกว่าท่านย่าไม่เอ็นดูข้าเสียอย่างนั้น ทว่าตอนนี้ข้ากลับใคร่ขอร้องให้ท่านย่าห้ามปรามข้า เอ็นดูข้ามากกว่าเจ้าค่ะ”

เจียงชิงหว่านพูดเสียจนฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมีรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้า เรียกเจียงชิงหว่านมานั่งข้างตนเอง

เจียงชิงหว่านกล่าวขอบคุณ ก่อนลุกขึ้นเดินไปนั่งบนตั่งหลัวฮั่น

เหยาซื่อมองเห็นเจียงชิงหว่านได้รับความชื่นชอบจากฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเพียงนี้ก็ดีใจ รู้สึกว่าตนสามารถยืดอกได้มากขึ้นอีกนิด คนอื่นๆ ในห้องได้ยินบทสนทนาเหล่านี้แล้วย่อมเข้าใจเช่นกันว่าคุณหนูสามผู้นี้ได้รับความสำคัญจากฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมาก ซ้ำยังได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าประตูเรือนซงเฮ่อในบ่ายวันนี้มาด้วย ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะเก็บความคิดดูถูกที่มีต่อคุณหนูสามผู้นี้ลง แล้วเปลี่ยนมาให้ความเคารพแทน

เจียงชิงหว่านรู้สึกได้ว่าบ่าวไพร่ในห้องมองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป และรู้สึกได้เช่นกันว่าพี่สาวคนโตของนางที่เกิดจากอนุภรรยาผู้นั้นมองนางด้วยสายตาลึกซึ้งปราดหนึ่ง

นางเงยหน้าขึ้นมาสบเข้ากับสายตาที่ยังไม่ทันเก็บกลับไปของเจียงชิงเซวียนเข้าพอดี จึงยิ้มน้อยๆ ให้อีกฝ่าย แสดงความเป็นมิตรของตนเอง

เจียงชิงเซวียนนิ่งงันไปเล็กน้อย ต่อจากนั้นก็ยิ้มน้อยๆ กลับมาให้เจียงชิงหว่าน และยังพยักหน้าให้ด้วย

ดวงอาทิตย์ตกดิน แสงเลือนหายไปสิ้น ท้องฟ้าด้านนอกค่อยๆ มืดลงแล้ว

สาวใช้หยิบกลักจุดไฟไปจุดตะเกียงที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องทุกดวง รวมไปถึงโคมราชวังบนเพดานและโคมไฟที่ใต้ชายคา ดูเหมือนว่าจะมีเทียนอยู่ทั่วทุกที่ แสงเทียนสว่างไสวไปหมด