ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 13-บทที่ 15

นางต่างหากที่เป็นภรรยาร่วมผูกผมของเจียงเทียนโย่ว สมควรเป็นนางที่ยืนอยู่เคียงข้างเขา ทว่าตอนนี้ตำแหน่งของนางกลับถูกเมิ่งอี๋เหนียงยึดครองไปแล้ว

มิหนำซ้ำถ้าไม่มีเมิ่งอี๋เหนียง ผิงเกอของนางก็คงไม่ตาย เช่นนั้นบัดนี้นางก็จะมีบุตรชายอยู่เคียงข้าง ซ้ำยังเป็นถึงบุตรชายสายตรงคนโต…

มือของเหยาซื่อกำแน่นขึ้นกว่าเดิม ฟันบนขบริมฝีปากล่าง ทำเอาเจียงชิงหว่านเห็นแล้วทรมานใจยิ่ง

ไม่รู้เหตุใดเจียงชิงหว่านจึงนึกถึงชุยจี้หลิงขึ้นมา

คิดว่าตอนนี้เขาก็คงยืนคุยสนุกสนานกับซุนอิ้งเซวียนเช่นนี้ ที่ข้างกายใช่ยังมีลูกของพวกเขายืนอยู่ด้วยหรือไม่ ในขณะที่นางซึ่งเป็นภรรยาร่วมผูกผมได้ตายไปหกปีแล้ว กระดูกก็ไม่รู้หายไปที่ใด และไหนจะลูกที่จากไปก่อนจะได้ลืมตาดูโลกของนางอีก…

ในใจพลันเจ็บปวดขึ้นมา เจียงชิงหว่านจึงหยิบถ้วยชาบนโต๊ะเตี้ยมาก้มหน้าดื่มน้ำชาในนั้นไปอึกหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ได้ยินสาวใช้บอกว่านี่เป็นชากวาเพี่ยนชั้นดี ทว่าตอนนี้ดื่มแล้วกลับไม่รับรู้ถึงรสหวาน เต็มไปด้วยรสขมฝาด

พวกเจียงเทียนโย่วและเมิ่งอี๋เหนียงเดินเข้ามาในห้องแล้ว กำลังคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเจียง

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมีท่าทีต่อเมิ่งอี๋เหนียงดีกว่าก่อนหน้านี้อยู่บ้าง บอกให้พวกเขาลุกขึ้นด้วยท่าทางรักใคร่มีเมตตา จากนั้นก็เรียกให้สาวใช้ยกอาหารขึ้นโต๊ะ

นี่นับเป็นงานเลี้ยงต้อนรับ และเป็นครั้งแรกที่คนทั้งครอบครัวได้นั่งกินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากัน อาหารจะต้องอุดมสมบูรณ์อย่างแน่นอน

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมองบุตรชายรวมถึงบรรดาหลานสาวหลานชายของตน จะอย่างไรก็เป็นคนอายุมากแล้ว สิ่งที่ปรารถนาก็เพียงความสุขจากการที่ครอบครัวอยู่พร้อมหน้ากันเช่นนี้ ดังนั้นสีหน้าเคร่งขรึมที่มีมาตลอดจึงดูอ่อนลงมาก กลายเป็นมีแต่รอยยิ้มแทน ซ้ำยังอุ้มเจียงฉางหนิงไว้บนตัก บอกให้สาวใช้คีบลูกชิ้นในชามรังนกมาใส่ในจานเล็กด้านหน้าตน แล้วตัดแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ ก่อนป้อนเขากินด้วยตนเอง

เมิ่งอี๋เหนียงมองดูอยู่ข้างๆ ในแววตามีแต่ความเย่อหยิ่งและความภาคภูมิใจที่ระงับไว้ไม่อยู่ นางมองเหยาซื่อปราดหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเป็นคนให้ความสำคัญกับกฎระเบียบ อนุภรรยาไม่อาจนั่งกินข้าวร่วมกับเจ้านาย ดังนั้นนางกับซุนอี๋เหนียงและโจวอี๋เหนียงจึงยืนปรนนิบัติอยู่ด้านข้าง ในขณะที่เหยาซื่อกลับนั่งอยู่ข้างเจียงเทียนโย่ว ทว่าเวลากินห้ามพูด ฉะนั้นไม่มีหนทางให้นางชวนเจียงเทียนโย่วคุย นางจึงหยิบตะเกียบมาคีบไก่ผัดเมล็ดสนชิ้นหนึ่งและน่องไก่อีกน่องหนึ่งวางลงในจานเล็กด้านหน้าเขา ทว่าเจียงเทียนโย่วไม่ได้กิน ถึงขนาดไม่แม้แต่จะแตะต้อง เหยาซื่อจึงมีสีหน้าหงอยเหงา

เมิ่งอี๋เหนียงเห็นแล้ว รอยยิ้มในดวงตาก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้นสองส่วน