ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 13-บทที่ 15

บทที่ 15 คุยกันกลางดึก

 เจียงชิงหว่านและเหยาซื่อกำลังนั่งคุยกันบนเตียงเตาไม้ริมหน้าต่างในเรือนปีกตะวันออก

ก่อนหน้านี้หลังเจียงชิงหว่านกับเหยาซื่อกล่าวลาฮูหยินผู้เฒ่าเจียงและเดินออกมานอกประตูแล้ว เหยาซื่อเดิมทีจะกลับไปเรือนหลิวเซียง แต่ถูกเจียงชิงหว่านลากมานั่งในเรือนปีกตะวันออก ซ้ำยังบอกให้สาวใช้ไปเฝ้าหน้าประตู พอนายท่านออกมาก็ให้มาเรียกพวกตน

สาวใช้ผู้นั้นรับคำ ก่อนไปยืนเฝ้าหน้าประตูอย่างตั้งใจเต็มที่

เหยาซื่อจึงถามเจียงชิงหว่าน “หว่านวาน เจ้ามีเรื่องอะไรอยากพูดกับแม่หรือ”

มิเช่นนั้นเหตุใดจึงไม่ปล่อยให้นางจากไป จะต้องลากนางมาที่นี่ให้ได้

เจียงชิงหว่านเพียงแต่ยิ้มโดยไม่ตอบ จูงมือเหยาซื่อเดินดูรอบเรือนปีกตะวันออก

ก่อนหน้านี้เจียงชิงหว่านบอกกับฮูหยินผู้เฒ่าเจียงว่าอยากพักอยู่กับอีกฝ่าย จะได้อยู่เป็นเพื่อนได้ทั้งเช้าเย็น ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงยินดียิ่ง จึงบอกให้หญิงรับใช้สองสามคนเก็บกวาดเรือนปีกตะวันออกทันที ทั้งยังบอกให้พวกนางไปขนเสื้อผ้าเครื่องประดับและเครื่องนอนที่เมิ่งอี๋เหนียงเตรียมไว้ให้เจียงชิงหว่านมาจากเรือนปี้อู๋ทั้งหมด

หญิงรับใช้เหล่านี้มือเท้าว่องไวยิ่ง ล้วนจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว

ห้องสามห้องไม่ได้ใช้ประตูกั้นแบ่ง ตรงกลางเป็นห้องกลางขนาดกะทัดรัด ด้านซ้ายมือทำเป็นห้องหนังสือ ใช้ฉากวงกบฉลุลายองุ่นกั้นแทน ด้านบนแขวนม่านมุ้งสีขาวอมเหลืองนวล ด้านขวามือมีฉากบังลมปักลายนกและกิ่งอวี้หลันซึ่งฐานทำจากไม้ประดู่อยู่ฉากหนึ่ง เมื่อเดินอ้อมฉากบังลมไปก็จะเห็นเตียงลงรักหลังเล็ก ด้านบนแขวนด้วยม่านไหมสีชมพู

แม้ขนาดห้องจะไม่ใหญ่ เทียบกับห้องของนางในชาติก่อนไม่ติด แต่จะดีจะชั่วก็ดีกว่าห้องพักขณะนางอยู่ที่โรงซักล้างมาก

ตอนที่อยู่โรงซักล้างนางไม่มีห้องส่วนตัว ห้องแคบๆ หนึ่งห้อง เตียงใหญ่หนึ่งแถบใช้นอนด้วยกันหลายคน พอฤดูร้อนมาถึงในห้องก็มีกลิ่นเหม็นอีกด้วย

ดังนั้นสภาพห้องในยามนี้ถือว่าดีมากแล้ว

สาวใช้ใช้ถาดน้ำชาลงรักยกชามาให้ เจียงชิงหว่านจึงนั่งดื่มชาพูดคุยกับเหยาซื่อ บางคราก็จะหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง

ในลานเรือนมีต้นอวี้หลันอยู่หนึ่งต้น ดอกจะบานในต้นฤดูใบไม้ผลิ ดอกสีขาวสะอาดราวหิมะบานอยู่บนยอดไม้ กลิ่นหอมเย็นพัดโชยเป็นระลอก ครั้นดอกโรยแล้วใบถึงจะงอกออกมา เหมือนกับดอกปี่อั้นในตำนานที่ดอกและใบไม่มีวันได้พบกัน