ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 19-บทที่ 21

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเรียกให้หญิงรับใช้ที่ติดตามมาหยิบของขวัญที่จัดเตรียมไว้ออกมาทั้งหมด

ฮูหยินผู้เฒ่าชุยมองดูของขวัญล้ำค่าราคาแพงเหล่านี้พลางกล่าวว่า “ตระกูลของท่านกับข้าเปรียบเสมือนญาติ หลิงเกอช่วยท่านก็เป็นการสมควร ไยต้องสิ้นเปลืองถึงเพียงนี้”

ซ้ำยังยืนกรานจะให้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงนำของขวัญเหล่านี้กลับไปให้ได้ “หากท่านไม่นำกลับไป ก็เท่ากับวางตัวห่างเหินกับข้าแล้ว”

สุดท้ายหลังจากคนทั้งสองเกี่ยงกันไปมา ฮูหยินผู้เฒ่าชุยก็รับไว้เพียงไม้จันทน์แดงกับผ้าไหมแพรพรรณอีกไม่กี่พับ อย่างอื่นล้วนบอกให้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงนำกลับไป

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็ได้แต่ยอมแพ้ สั่งให้สาวใช้เก็บของกลับมา จากนั้นนางก็มองดูรอบห้องแล้วถามว่า “ไยจึงไม่เห็นสะใภ้กับหลานของท่านเลยเล่า พวกเขาไม่อยู่ที่จวนหรือ”

นางรู้ว่าตอนนี้ชุยจี้หลิงกำลังออกรบกับเผ่าต๋าต๋าอยู่ที่ซานซี ไม่มีทางกลับมาเร็วปานนั้น ทว่าที่มาในวันนี้เดิมทีก็เพื่อมาเยี่ยมเยียนพบปะสมาชิกสตรีของจวนจิ้งหนิงโหวก่อนอยู่แล้ว ฉะนั้นจะต้องพบชุยฮูหยินให้ได้

ทั้งยังอยากจะพบหลานชายหลานสาวของฮูหยินผู้เฒ่าชุยสักหน่อย คนทั้งสองจะอย่างไรก็เคยรู้จักกัน สมควรต้องพบหน้ารุ่นหลานของกันและกันเสียหน่อย

หัวใจของเจียงชิงหว่านบีบรัดแน่น

ฮูหยินกับบุตรชายของชุยจี้หลิง?

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะใช่ซุนอิ้งเซวียนหรือไม่ จะอย่างไรซุนอิ้งเซวียนก็มีชาติกำเนิดต่ำต้อย ไม่แน่ว่าฮูหยินผู้เฒ่าชุยจะยอมให้นางเป็นภรรยาเอกของชุยจี้หลิง อย่างมากก็เป็นได้แค่อนุภรรยาเท่านั้น

ทว่าหลานชายคนโตของฮูหยินผู้เฒ่าชุยจะต้องเป็นบุตรของซุนอิ้งเซวียนมิผิดแน่กระมัง เวลานั้นตนได้ยินหมอผู้นั้นบอกเองกับหูว่าซุนอิ้งเซวียนตั้งท้องได้สามเดือนกว่าแล้ว

น่าขันที่ตอนนั้นตนยังเป็นห่วงเป็นใยซุนอิ้งเซวียนยิ่ง นึกว่านางถูกบุรุษคนใดหลอกลวงเอา ขนาดตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้วก็ยังไม่เห็นเขามาสู่ขอ พูดด้วยความแค้นเคืองต่อความอยุติธรรมว่าจะไปหาตัวบุรุษผู้นั้น จากนั้นถึงได้รู้ว่านั่นถึงกับเป็นบุตรของชุยจี้หลิง

ตนในเวลานั้นช่างโง่เขลาเกินไปแล้วจริงๆ

เจียงชิงหว่านหัวเราะเยาะตนเอง หันหน้าไปมองภาพทิวทัศน์ขุนเขาสายน้ำวาดสีทองและสีเขียวที่แขวนอยู่บนผนัง

ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่ได้ยินคำตอบจากฮูหยินผู้เฒ่าชุย ในใจเจียงชิงหว่านกำลังฉงนสงสัยก็ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าชุยกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่าเจียงด้วยเสียงติดจะแหบแห้งฝาดเฝื่อน “ข้าอิจฉาท่านที่ตอนนี้มีบุตรหลานห้อมล้อม ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัวยิ่งนัก ในส่วนของข้านั้น เฮ้อ ไม่รู้เหมือนกันว่าชาติก่อนไปทำกรรมอะไรมากันแน่ บุตรชายผู้นี้ของข้าอกตัญญูมากจริงๆ ตอนนี้เขาหาได้มีภรรยาไม่ ซ้ำยังไม่มีลูกแม้แต่ครึ่งคน ข้าจะไปเอาหลานชายหลานสาวมาจากที่ใดเล่า”