ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 22-บทที่ 24

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงติเตียนเหยาซื่ออีกสองสามคำ ไม่พ้นบอกให้นางต้องละเอียดลออ ต้องยึดถือสามีเป็นดั่งฟ้า เอาใจใส่เจียงเทียนโย่วทุกเวลา เหยาซื่อรับปากอย่างเชื่อฟัง เห็นฮูหยินผู้เฒ่าเจียงไม่มีท่าทีจะคุยกับนางอีกจึงลุกขึ้นขอตัว

ครั้นเหยาซื่อออกไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็มีสีหน้าเข้มขึ้น สั่งเถาเยี่ย “เจ้าไปสืบมาให้ข้าว่าเมื่อคืนเป็นสาวใช้คนใดถือโคมไปส่งนายท่าน สืบได้แล้วก็ไม่ต้องเอะอะ มาบอกข้าเงียบๆ ก็พอ”

ถ้ามิใช่เพราะสาวใช้ผู้นั้นนำทาง เมื่อคืนเจียงเทียนโย่วจะเดินผ่านซุ้มดอกสายน้ำผึ้งแห่งนั้นจนไปเห็นเมิ่งอี๋เหนียงเก็บดอกสายน้ำผึ้งอยู่ภายใต้แสงจันทร์ได้อย่างไร เห็นได้ว่าสาวใช้นางนั้นก็คือคนของเมิ่งอี๋เหนียง

เถาเยี่ยรับคำแล้วหันหลังเดินออกไป

เจียงชิงหว่านรู้อยู่แล้วว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงต้องการจัดระเบียบสาวใช้ในเรือนซงเฮ่อ ทว่านี่เป็นเรื่องดี จะอย่างไรไม่ว่าใครก็ไม่ชอบที่ถูกผู้อื่นวางคนไว้ข้างกายตนเอง บางทีทุกการกระทำหรือถึงขั้นทุกคำพูดของตนล้วนต้องถูกผู้อื่นล่วงรู้

โดยเฉพาะคนที่แข็งกร้าวอย่างฮูหยินผู้เฒ่าเจียงยิ่งแล้วใหญ่

วันรุ่งขึ้นโจวหมัวมัวที่มาสอนงานฝีมือก็มาถึงแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงบอกให้คนไปเชิญนางมาคุยกันที่เรือนซงเฮ่อ และยังเรียกเจียงชิงหว่านกับพี่น้องให้มาพบอีกฝ่ายก่อนด้วย

เจียงชิงหว่านเห็นว่าโจวหมัวมัวผู้นี้ยังอายุไม่ถึงหกสิบ สวมเสื้อกั๊กตัวยาวสีกระดองปู บนศีรษะปักปิ่นเงินลายดอกเบญจมาศไว้หนึ่งอัน ดูท่าทางเข้มงวดยิ่ง

ส่วนเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างกายนางมีอายุราวสิบสี่สิบห้าปี สวมเสื้อฤดูร้อนสีชมพูดอกท้อ ดวงตากลมทั้งสองข้างกลอกไปมา ดูสดใสร่าเริงยิ่ง

นี่คือหลานสาวของโจวหมัวมัว นามว่า ‘หงเย่า’

พวกเจียงชิงหว่านยอบตัวคารวะโจวหมัวมัว โจวหมัวมัวก็คารวะตอบ

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเรียกให้โจวหมัวมัวนั่งลง นางกลับไม่นั่ง จะยืนฟังฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพูด