ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 22-บทที่ 24

หากกล่าวถึงฐานะตระกูล นางจะต้องสู้คุณหนูเจียงคนเมื่อครู่นี้ไม่ได้แน่นอน หนำซ้ำตอนนี้นางก็อายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปีเข้าไปแล้ว จะเทียบกับสาวน้อยผู้งามหยาดเยิ้มเมื่อครู่นี้ได้อย่างไร

ปี้อวี้กับเป่าจูเพิ่งจะรับแหวนจากซุนอิ้งเซวียน จึงย่อมจะบอกออกมาอย่างครบถ้วน

“พวกฮูหยินผู้เฒ่าเจียงถูกโจรปล้นระหว่างเดินทางเข้าเมืองหลวง แต่ได้ท่านโหวของพวกเรายื่นมือช่วยเหลือ ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงซาบซึ้งใจ วันนี้จึงได้นำของขวัญอย่างงามมาขอบคุณ ไม่คิดว่าพอได้พบหน้ากัน…แม่นางลองเดาสิเจ้าคะว่าเป็นอย่างไร ที่แท้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกับฮูหยินผู้เฒ่าของพวกเราเป็นคนรู้จักกันในอดีต สองตระกูลนับได้ว่ามีไมตรีแน่นแฟ้นกันมาหลายชั่วคนจนเปรียบเสมือนญาติ ฮูหยินผู้เฒ่าดีใจ จึงรั้งฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกับคุณหนูเจียงให้อยู่สนทนากันครู่ใหญ่ ทั้งยังรั้งให้พวกนางกินอาหารด้วยกันด้วย ก่อนฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจะกลับ ฮูหยินผู้เฒ่าของพวกเราก็ยังอาลัยอาวรณ์ยิ่ง ชวนให้นางกับคุณหนูเจียงมาอีก ซ้ำยังบอกด้วยว่าถ้ามีเวลาว่างจะไปเยี่ยมที่จวนหย่งชางป๋อ พวกเราปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่ามานานเพียงนี้ เพิ่งจะได้เห็นฮูหยินผู้เฒ่ามีความสุขมากเพียงนี้เป็นครั้งแรก”

ในเมื่อสองตระกูลเปรียบเสมือนญาติ เช่นนั้นจะว่าไปแล้วคุณหนูเจียงคนเมื่อครู่ก็ต้องเรียกชุยจี้หลิงว่าท่านอา ดูท่านางจะคิดมากเกินไป

ซุนอิ้งเซวียนวางหัวใจที่เป็นกังวลลง เดินตามปี้อวี้และเป่าจูต่อไป

ครั้นมาถึงเรือนเหยี่ยนชิ่งของฮูหยินผู้เฒ่าชุย ก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าชุยกำลังเอนตัวอยู่บนเตียงเตาไม้ตรงหน้าต่างทิศใต้ สองตาพริ้มหลับ ไม่รู้ว่ากำลังคิดเรื่องอะไร

ปี้อวี้กับเป่าจูเข้าไปรายงาน “ฮูหยินผู้เฒ่า แม่นางซุนมาเยี่ยมท่านแล้วเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าชุยถึงลืมตาขึ้น เรียกให้ซุนอิ้งเซวียนมานั่ง ก่อนจะสั่งให้สาวใช้ยกน้ำชาเข้ามา

ซุนอิ้งเซวียนนั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะเตี้ย บอกให้สาวใช้ที่ติดตามตนเองนำกล่องอาหารที่ถืออยู่ในมือมาวางลงบนโต๊ะ จากนั้นนางก็เปิดฝากล่องออก หยิบน้ำแกงโถหนึ่งออกมา ยามเปิดออกดูก็เห็นเป็นรังนกเย็นใส่ดอกไป่เหอและเห็ดหูหนูขาว ตุ๋นมาได้เปื่อยยิ่ง

“ตอนข้ามาเยี่ยมท่านเมื่อสองวันก่อน ได้ยินท่านไออยู่หลายที ไม่กี่วันนี้ในใจเอาแต่คิดเรื่องนี้ตลอด วันนี้ตื่นเช้ามาข้าจึงได้ตุ๋นรังนกเย็นใส่ดอกไป่เหอและเห็ดหูหนูขาวโถนี้ กินแล้วดีต่อปอด ท่านต้องดื่มให้หมดนะเจ้าคะ”

จากนั้นก็หยิบขนมสองจานเล็กออกมาจากก้นกล่องอาหาร จานหนึ่งเป็นขนมซานเย่าไส้พุทรา อีกจานเป็นถั่วลันเตากวน ยิ้มพลางกล่าวว่า “ขนมสองอย่างนี้ข้าก็เพิ่งทำเสร็จเช่นกัน คิดว่าท่านชอบกิน จึงนำมาให้ท่านด้วยเจ้าค่ะ”

ปี้อวี้กับเป่าจูรู้จักดูสถานการณ์ จึงไปหยิบจานชามกระเบื้องเคลือบขาวเขียนลายทองมาสองชุดเตรียมไว้นานแล้ว ทั้งยังหยิบตะเกียบงาช้างคู่เล็กมาสองคู่วางลงเบื้องหน้าฮูหยินผู้เฒ่าชุยและซุนอิ้งเซวียน ซุนอิ้งเซวียนจึงคีบขนมซานเย่าไส้พุทราและถั่วลันเตากวนอย่างละชิ้นวางลงในจานเล็กเขียนลายทองที่เบื้องหน้าฮูหยินผู้เฒ่าชุย ก่อนกล่าวยิ้มๆ “ท่านลองชิมดูเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าชุยเพิ่งจะกินอาหารกลางวันเสร็จไม่นาน อันที่จริงกินอะไรไม่ลงแล้ว แต่คิดว่าจะอย่างไรก็เป็นขนมและน้ำแกงที่ซุนอิ้งเซวียนตั้งใจทำมาให้นาง จึงยังคงกินไปอย่างละนิดอย่างละหน่อย