ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 22-บทที่ 24

พูดถึงตรงนี้ฮูหยินผู้เฒ่าชุยก็มีน้ำตาคลอ สีหน้าเปี่ยมแววปวดใจ ในใจพลันเคืองแค้นขึ้นมาอยู่บ้าง “ไม่รู้ว่าสตรีนางนั้นกรอกยาเสน่ห์ใดให้เขา ทั้งๆ ที่ทำเรื่องไร้ยางอายพวกนั้นออกมาแล้วแท้ๆ ในใจหลิงเกอก็ยังคิดถึงนางตลอด แม้เขาจะไม่พูด ถึงขั้นไม่อนุญาตให้ผู้อื่นเอ่ยถึงชื่อและเรื่องใดๆ ของสตรีนางนั้นต่อหน้าเขาอีก ทว่าไม่มีใครเข้าใจบุตรชายเท่าผู้เป็นแม่ ข้าเป็นแม่ของเขา มีหรือจะไม่รู้ว่าในใจเขากำลังคิดสิ่งใด สุดท้ายแล้วก็ยังคงลืมสตรีนางนั้นไม่ได้”

ด้วยอารามพลุ่งพล่าน ฮูหยินผู้เฒ่าชุยจึงเผลอกระแทกลูกประคำในมือลงกับโต๊ะ เกิดเป็นเสียงเบาๆ ออกมา

ฮูหยินผู้เฒ่าชุยก้มหน้ามองลูกประคำแล้วก็พลันอึ้งงันไป จากนั้นก็ส่ายศีรษะยิ้มเจื่อน

หลายปีมานี้นางหันหน้าเข้าหาธรรมะ นึกว่าจะปลงเรื่องในอดีตได้หมดแล้ว และไม่ไปถือสากับความเย็นชาที่ชุยจี้หลิงมีต่อมารดาอย่างนางตลอดหลายปีมานี้ แต่แค่เอ่ยถึงสตรีนางนั้น ในใจก็ยังคงนึกโมโห

หากไม่มีสตรีนางนั้น ความสัมพันธ์ของพวกนางแม่ลูกต้องไม่เย็นชาราวหิมะน้ำแข็งเหมือนปัจจุบันแน่นอน

หลับตาท่องนามของพระพุทธองค์ออกมาสองจบ ฮูหยินผู้เฒ่าชุยถึงได้รู้สึกว่าใจสงบลง มองซุนอิ้งเซวียนพลางกล่าว “เด็กดี ข้าไม่ปิดบังเจ้า หลายปีมานี้ข้าก็เสนอต่อเขาหลายครั้งว่าให้เขาแต่งเจ้า หรือไม่ก็รับเจ้าเป็นอนุภรรยา แต่ข้าดูท่าทีของเขาแล้ว…ช่างเถอะ เจ้าไปหาคนดีๆ แต่งงานด้วยแล้วใช้ชีวิตของเจ้าไปเสียดีกว่า ไม่มีความจำเป็นต้องทิ้งทั้งชีวิตของตนเพื่อเจ้าตัวบัดซบเช่นนี้ ข้าเห็นแล้วรู้สึกว่าไม่คุ้มค่าแทนเจ้า”

ซุนอิ้งเซวียนก้มหน้าไม่พูดอะไร นางเป็นคนละเอียดอ่อน ย่อมล่วงรู้ความคิดความอ่านของชุยจี้หลิง จึงอดไม่ได้ที่จะริษยาขึ้นมา

เจียงชิงหว่านมีอะไรดีกันแน่ หายตัวไปตั้งเก้าปีแล้ว ชุยจี้หลิงก็ยังคิดถึงนางอยู่เช่นนี้ ถึงขั้นเรื่องความอกตัญญูมีสามประการ ประการใหญ่ที่สุดคือไร้ทายาทสืบสกุลนี้เขาก็ยังไม่แยแส

นางทำอะไรไปตั้งมากมายเพียงนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางปล่อยมือจากชุยจี้หลิงแน่ ถึงจะเป็นภรรยาหรืออนุภรรยาของเขาไม่ได้ ขอแค่ได้อยู่ข้างกายเขาก็ได้เช่นกัน

ด้วยเหตุนี้นางจึงเงยหน้ามองฮูหยินผู้เฒ่าชุย ในสายตามีแววเด็ดเดี่ยวและยังมีแววบ้าคลั่งอยู่รางๆ

“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านก็ทราบในความคิดจิตใจของข้า หลายปีมานี้มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย” เสียงของนางแผ่วเบาราวกับปุยหลิวร่วงหล่นลงพื้น “เอาทั้งชีวิตมาทิ้งนับเป็นอะไรได้เล่า ท่านไม่ต้องโน้มน้าวข้าแล้วเจ้าค่ะ ข้ายินยอมพร้อมใจจะทำเช่นนี้”