ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 22-บทที่ 24

ทันใดนั้นฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็นึกได้ว่าฮองเฮาองค์ปัจจุบันคือบุตรสาวของฮูหยินผู้เฒ่าชุย ในใจนางนึกยินดีขึ้นมาอีก คิดว่าจะต้องใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์นี้ให้ดี

คุยกับเจียงเทียนโย่วได้อีกไม่กี่คำ เมื่อเห็นท้องฟ้ามืดแล้วฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจึงให้เขากลับไปพักผ่อนที่เรือนหลิวเซียงเร็วหน่อย ด้วยวันพรุ่งนี้ยังต้องไปทำงาน

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเองก็อยากจะได้หลานชายสายตรงสักคน อีกทั้งในใจก็รู้สึกว่าหลายปีมานี้ให้เหยาซื่อคอยปรนนิบัติแสดงความกตัญญูต่อตนเองจนเสียเวลาของพวกเขาสามีภรรยาไป ดังนั้นไม่กี่วันนี้จึงตั้งใจกำชับให้เจียงเทียนโย่วไปค้างที่เรือนหลิวเซียงเป็นพิเศษ

เจียงเทียนโย่วตอบรับเสร็จก็ลุกขึ้นขอตัว เมื่อเดินออกนอกประตู ฝูหรงที่ยืนอยู่ตรงระเบียงเห็นแล้วก็รีบเรียกให้สาวใช้นามชุนเยี่ยนถือโคมไปส่งนายท่าน ทางหนึ่งก็ส่งสายตาให้นาง ชุนเยี่ยนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ

คืนนี้มีแสงจันทร์สลัว ต้นไม้ใบหญ้าข้างทางล้วนราวกับมีมุ้งผืนบางปกคลุม บางคราวจะได้ยินเสียงแมลงหน้าร้อนดังมา

เจียงเทียนโย่วเดินทอดอารมณ์ ขณะผ่านระเบียงยาวสายหนึ่งก็ได้ยินคนกำลังพูดอยู่ข้างซุ้มดอกสายน้ำผึ้งด้านหน้า

ฟังคล้ายจะเป็นเสียงของเมิ่งอี๋เหนียง

พอเขาเดินไปก็ได้ยินเมิ่งอี๋เหนียงกำลังพูดว่า “…ดอกสายน้ำผึ้งตรงนี้กำลังผลิบาน ข้าอยากเด็ดอีกสักหน่อย”

ครั้นเจียงเทียนโย่วชะโงกหน้ามองก็เห็นเมิ่งอี๋เหนียงกำลังเด็ดดอกสายน้ำผึ้งบนซุ้ม ในมือฮุ่ยเซียงที่ยืนอยู่ข้างนางประคองถาดสีแดงไว้ใบหนึ่ง ด้านในมีดอกสายน้ำผึ้งกองเล็กวางอยู่แล้ว

ในใจเจียงเทียนโย่วนึกสงสัยใคร่รู้ จึงเดินไปถาม “เจ้าเด็ดดอกสายน้ำผึ้งนี้ไปใช้ทำอะไร”

เมิ่งอี๋เหนียงทำท่าทางสะดุ้งออกมา เงยหน้าเห็นเป็นเจียงเทียนโย่ว สีหน้าก็ยังคงดูตกใจไม่หาย

“นายท่าน” นางร้องเรียกออกมาคำหนึ่ง จากนั้นก็ยอบตัวคารวะเขา ถามเขาว่าเหตุใดจึงมาอยู่ตรงนี้ พอได้รู้ว่าเขาเพิ่งออกมาจากเรือนซงเฮ่อก็ถามถึงฮูหยินผู้เฒ่าเจียงอีกสองสามคำ จากนั้นถึงกล่าวเสียงนุ่มนวล “วันนี้ผู้น้อยได้ยินบ่าวชายที่รับใช้ท่านบอกว่าท่านรู้สึกเจ็บคอยามตื่นมาตอนเช้า ทั้งยังไอหลายครั้ง วันนี้ผู้น้อยเป็นห่วงมาทั้งวัน คิดว่าใช้ดอกสายน้ำผึ้งไปต้มน้ำดื่มสามารถรักษาอาการเจ็บคอได้ดีที่สุด ซ้ำยังช่วยแก้ร้อนในได้ด้วย ดังนั้นยามนี้จึงอาศัยแสงจันทร์เดินมาเด็ดดอกสายน้ำผึ้ง วันพรุ่งนี้นำไปตากแดดสักหน่อย จากนั้นก็ต้มกับน้ำตาลทรายให้นายท่านดื่มเจ้าค่ะ”

ตอนตื่นนอนเจียงเทียนโย่วรู้สึกว่าคอทั้งเจ็บทั้งคันและมีอาการไออยู่บ้างจริงๆ ตนเองมิได้ใส่ใจ แต่คิดไม่ถึงว่าเมิ่งอี๋เหนียงจะเห็นเป็นเรื่องใหญ่ ซ้ำยังมาเด็ดดอกสายน้ำผึ้งด้วยตนเองในเวลาดึกดื่นเพื่อนำไปต้มให้เขาดื่มด้วย

ด้วยความซาบซึ้งใจ เขาจึงเดินไปกุมมือทั้งสองของเมิ่งอี๋เหนียงไว้ แล้วก็รู้สึกว่ามือนางเย็นเฉียบ