ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 22-บทที่ 24

มิเช่นนั้นจะพูดเรื่องอย่าง ‘ความรู้สึกของการรอคอยนายท่านมาหาอยู่ทุกเวลาเช่นนี้ไม่ดีเอาเสียเลย’ ออกมาได้อย่างไร ชัดเจนว่าตัวนางได้ลิ้มรสความรู้สึกเองถึงได้รู้

เมิ่งอี๋เหนียงไม่ตอบ แต่ยังคงเร่งให้เจียงเทียนโย่วไปเรือนหลิวเซียง ซ้ำยังบอกว่ารอนางต้มน้ำดอกสายน้ำผึ้งเสร็จเรียบร้อยแล้วจะให้บ่าวนำไปส่งให้เขา กำชับเขาว่าต้องดื่มอย่างเป็นห่วงเป็นใย

นางใช้ความรักอันแสนละมุนละไมถักทอเป็นตาข่ายตาถี่เช่นนี้ เหยื่ออย่างเจียงเทียนโย่วจะยังหนีรอดไปได้อย่างไร

เห็นเมิ่งอี๋เหนียงมีท่าทางเสียใจแท้ๆ ทว่าภายนอกกลับบอกให้เขาไปหาเหยาซื่ออย่างใจกว้าง เจียงเทียนโย่วก็รู้สึกว่าในใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสงสารเห็นใจและอาลัยอาวรณ์ จึงกุมมือเมิ่งอี๋เหนียงแน่นขึ้นพลางกล่าวทันที “คืนนี้ข้าไม่ไปเรือนหลิวเซียงแล้ว ข้าจะไปเรือนเจ้าแทน”

เมิ่งอี๋เหนียงตกใจ รีบกล่าวว่า “ไม่ได้นะเจ้าคะ นี่เป็นเรื่องที่ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับมา ผู้น้อยจะกล้าให้นายท่านไปที่เรือนของผู้น้อยได้อย่างไร นายท่านรีบไปเรือนของนายหญิงเถอะเจ้าค่ะ”

อุบายถอยเพื่อรุกนี้ใช้งานได้ดีจริงๆ เจียงเทียนโย่วไม่เพียงจับสังเกตไม่ได้ ยังรู้สึกว่าเมิ่งอี๋เหนียงเป็นคนที่เข้าอกเข้าใจผู้อื่นและคำนึงถึงส่วนรวมโดยแท้

เขาจึงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าไปอยู่เป็นเพื่อนนางหลายวันเท่านี้ก็พอแล้ว คืนนี้ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า ท่านแม่จะต้องไม่ว่าอะไรแน่นอน”

ครานี้เมิ่งอี๋เหนียงถึงแย้มยิ้มนุ่มนวลออกมา ไม่พูดอะไรอีก เพียงปล่อยให้เขาจับมือตนเองเดินไปเรือนอี๋ชุน

เมื่อคืนเจียงชิงหว่านนอนหลับไม่สนิทนัก

เมื่อวานได้พบฮูหยินผู้เฒ่าชุยกับซุนอิ้งเซวียนกะทันหัน ตอนกลางคืนนางจึงเริ่มฝัน

ในฝันกลับไม่มีฮูหยินผู้เฒ่าชุยกับซุนอิ้งเซวียน มีแค่เพียงชุยจี้หลิงผู้เดียว

คนทั้งสองพบกันข้างแปลงเสาเย่า คนหนุ่มอายุสิบเก้าในชุดบัณฑิตสีคราม ดูสง่างามนุ่มนวล ภายหลังได้แต่งงานกัน ยามอยู่บนเตียงเขาจุมพิตร่างกายนางอย่างลุ่มหลง บอกว่านางงดงามหยาดเยิ้มตรึงใจ ชวนหลงใหลถึงวิญญาณราวกับดอกเสาเย่า ซ้ำยังบอกอีกว่าวันหน้าจะปลูกดอกเสาเย่าไว้เต็มสวนใหญ่ให้นาง จับมือนางเดินทอดน่องอยู่กลางดงเสาเย่า