ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 25-บทที่ 26

แม้แต่ตุ๊กตาดินยังโมโหเป็นถูกเจียงชิงอวี้ชี้หน้าร้องด่าต่อหน้าคนจำนวนมากเพียงนี้ โจวหมัวมัวจะไม่โมโหได้อย่างไร ทว่านางก็สามารถควบคุมอารมณ์ได้ดี ไม่อยากด่าตอบเจียงชิงอวี้เท่านั้นเอง ยามนี้เห็นฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมาแล้ว จึงต้องการลาออกทันที

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมาถึงเรือนหลักก็ได้ยินวาจาสามหาวของเจียงชิงอวี้เองกับหู และเห็นเองกับตาว่าอีกฝ่ายคิดจะหักไม้เรียวอันนั้นอย่างไร ซ้ำยังโยนมันลงพื้นแล้วออกแรงเหยียบอีก

ไม้เรียวอันนี้เป็นนางมอบให้โจวหมัวมัว แต่ตอนนี้เจียงชิงอวี้ถึงกับจะหักมัน ซ้ำยังออกแรงเหยียบไว้ใต้เท้า นี่ยังเห็นนางอยู่ในสายตาหรือไม่ นี่คือการท้าทายบารมีนางโดยแท้ สิ่งที่เจียงชิงอวี้เหยียบก็คือหน้าของนาง

ในใจฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเดิมทีก็โมโหมากแล้ว ยังมาได้ยินโจวหมัวมัวขอลาออกอีก จึงรีบบอกให้เถาเยี่ยไปประคองโจวหมัวมัวแล้วปลอบอีกฝ่ายว่า “ล้วนเป็นหลานสาวผู้นี้ของข้าไม่ดีเอง ทำให้เจ้าต้องโมโห ข้าจะบอกให้นางขอขมาเจ้า แต่อย่าได้บอกให้ข้าเชิญผู้มีความสามารถคนอื่นมาอีก ในเมืองหลวงนี้ไหนเลยจะยังมีใครที่มีความสามารถเพียบพร้อมไปกว่าเจ้า”

ฝีมือปักผ้าของโจวหมัวมัวนั้นไม่เลวจริงๆ แต่ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเป็นห่วงยิ่งกว่าคืออีกฝ่ายจะบอกเรื่องในวันนี้ให้คนนอกรู้ เช่นนั้นชื่อเสียงของทั้งจวนหย่งชางป๋อคงต้องถูกเจียงชิงอวี้ทำลายแล้ว วันหน้ายังจะมีผู้สูงศักดิ์มีอำนาจจากตระกูลใดมาสู่ขอคุณหนูของบ้านนางอีก

ด้วยเหตุนี้ขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมองเจียงชิงอวี้จึงมีสีหน้าถมึงทึง ซ้ำยังเอ่ยปากตะคอกว่า “นางเด็กไม่รักดี! ยังไม่รีบมาขอขมาโจวหมัวมัวอีก!”

แม้ในใจเจียงชิงอวี้จะกลัวฮูหยินผู้เฒ่าเจียงปานใด แต่จะให้นางยอมขอขมาหมัวมัวผู้หนึ่งได้อย่างไรเล่า ดังนั้นนางจึงยืนนิ่งอยู่กับที่ ในใจรู้สึกคับข้องยิ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงถึงกับตำหนินางต่อหน้าธารกำนัลเพื่อหมัวมัวที่ต่ำต้อยผู้หนึ่ง เห็นได้ว่าในใจฮูหยินผู้เฒ่าเจียงไม่ชอบนางที่เป็นหลานสาวโดยสิ้นเชิง

…ชอบก็แต่เจียงชิงหว่าน

เจียงชิงอวี้หันหน้าไปถลึงตาใส่เจียงชิงหว่านอย่างอดไม่อยู่ เห็นยามนี้อีกฝ่ายมีสีหน้าเรียบเฉย ท่าทางไม่แยแสสนใจแม้แต่น้อย ในใจก็ยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม

เวลานี้โจวหมัวมัวเองก็เอ่ยปากพูดขึ้นว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านไม่ต้องโมโห และก็ไม่ต้องดุด่าคุณหนูรองเพื่อยายเฒ่าคนนี้ เป็นเพราะยายเฒ่าผู้นี้มีทักษะความรู้ไม่ดีเอง คุณหนูรองดูถูกก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว ข้าขอลาออกกับท่านตรงนี้แล้วกัน ขอท่านได้โปรดอนุญาตด้วย”

พูดพลางยอบตัวคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเจียงอีกครั้ง

คราวนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงประคองโจวหมัวมัวลุกขึ้นด้วยตนเอง ในน้ำเสียงก็เปี่ยมไปด้วยแววกระอักกระอ่วนและขออภัย “ทำให้หมัวมัวต้องเห็นเรื่องน่าขันแล้ว”

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมให้โจวหมัวมัวลาออก ซ้ำยังบอกให้เถาเยี่ยส่งโจวหมัวมัวกลับห้องไปพักผ่อน อีกครู่นางจะทำให้เจียงชิงอวี้ไปขอขมาโจวหมัวมัวอย่างแน่นอน

เถาเยี่ยรับคำ ก่อนก้าวมาเชิญโจวหมัวมัวออกจากห้อง แม้โจวหงเย่าจะอยากอยู่ดูเรื่องครึกครื้นนี้ให้จบ แต่ขณะโจวหมัวมัวเดินผ่านนางไปก็ได้ใช้สายตามองมาปราดหนึ่ง นางจึงได้แต่เดินตามหลังอีกฝ่ายออกไปข้างนอกอย่างว่าง่าย

ในใจโจวหมัวมัวกระจ่างดีว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องน่าอับอายในจวน ไม่อยากให้พวกนางที่เป็นคนนอกรับรู้ ถึงได้บอกให้สาวใช้พาพวกนางส่งกลับห้องพัก