ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 25-บทที่ 26

ชุนเยี่ยนกับฝูหรงที่ยืนอยู่นอกห้องได้ยินเช่นนี้ก็ใจเต้นสะดุด เงยหน้าสบตากัน จากนั้นก็ก้มหน้าลงพร้อมกัน

เมิ่งอี๋เหนียงเองก็ตกใจ เสียงร้องไห้ชะงักลง แต่ต่อมานางก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปากร้องไห้กระซิกต่อ

นางไม่มีสิทธิ์ออกหน้าพูดอะไรต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็จริง ทว่าตอนนี้มีเจียงเทียนโย่วอยู่ที่นี่ ขอเพียงพวกนางแสดงท่าทางว่าได้รับความไม่เป็นธรรมออกมาก็ใช้ได้แล้ว

ส่วนเรื่องชุนเยี่ยนแอบไปส่งข่าวที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพูดนั้นนางจะทำเป็นไม่รู้เรื่อง ถึงฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจะถามขึ้นมาจริงๆ นางก็จะบอกเพียงว่าชุนเยี่ยนเป็นห่วงว่าเรื่องราวใหญ่โตขึ้นมาจะทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงโมโหหนัก จึงได้ขอให้นายท่านมาช่วยไกล่เกลี่ย คิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงคงว่าอันใดไม่ได้

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เมิ่งอี๋เหนียงจึงกอดเจียงชิงอวี้ร้องไห้ต่อ

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงได้ยินเสียงร้องไห้ของพวกนางสองคนก็เริ่มรำคาญ จึงสั่งเถาเยี่ย “บอกนายท่านไปว่าเมื่อครู่บุตรสาวสุดที่รักของเขาทำเรื่องใดเอาไว้”

เถาเยี่ยรับคำ หันไปหาเจียงเทียนโย่วก่อนเล่าเรื่องเมื่อครู่ออกมาอย่างละเอียด เจียงเทียนโย่วได้ยินแล้วก็มีสีหน้าไม่น่ามองขึ้นมา

แม้ตระกูลพวกเขาจะเป็นทหาร แต่ก็ให้ความสำคัญกับผู้เป็นอาจารย์อย่างมาก เขายังจำได้ว่าตอนตนเองยังเด็กเคยเรียนหนังสือที่สถานศึกษาในหมู่บ้าน มีวันหนึ่งโดดเรียนออกไปเที่ยวเล่น เมื่อบิดารู้เข้าก็ใช้กระบองตีเขาแทบตาย จนเขาไม่กล้าหนีเรียนออกไปเที่ยวเล่นอีก แม้จะไม่มีพรสวรรค์ในด้านการเรียน ฟังไม่เข้าใจโดยสิ้นเชิงว่าอาจารย์พูดสิ่งใด แต่เขาก็ยังคงนั่งฟังอย่างเรียบร้อยโดยตลอด

ทว่าบัดนี้เจียงชิงอวี้ถึงกับทำเช่นนั้นต่อโจวหมัวมัว หนำซ้ำยังพยายามหักไม้เรียวที่มารดามอบให้โจวหมัวมัวอีก

เจียงเทียนโย่วจึงหันหน้าไปมองเจียงชิงอวี้พลางพูดว่า “เรื่องนี้เจ้าทำผิดจริงๆ”

เวลานี้เมิ่งอี๋เหนียงก็ตกใจมากเช่นกัน

คิดไม่ถึงว่าเจียงชิงอวี้จะทำผิดถึงขั้นนี้

นางกระจ่างใจดีว่าเรื่องไร้มารยาทต่อโจวหมัวมัวเป็นเรื่องรอง ที่สำคัญที่สุดคือเจียงชิงอวี้ถึงกับออกแรงโยนไม้เรียวที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมอบให้โจวหมัวมัวลงพื้นแล้วเหยียบมันต่อหน้าธารกำนัล

นี่เท่ากับอกตัญญูต่อฮูหยินผู้เฒ่าเจียงอย่างโจ่งแจ้งแล้ว หากฮูหยินผู้เฒ่าเจียงไม่ลงโทษเจียงชิงอวี้ วันหน้านางจะมีบารมีในจวนป๋อแห่งนี้ได้อย่างไร